Τοίχο τοίχο στον ΣΥΡΙΖΑ

Ξεκινάω χαλαρά, λες κι είμαι Θεσσαλονίκη, παραλία, να δω τις βάρκες να κουνιούνται από τις αναπαυτικές πολυθρόνες του Garcon. Φευ, είμαι Αθήνα, ανεβαίνω Κανάρη, έχω πάρει κατεύθυνση για Da Capo, για σκέτο εσπρέσο να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Πέφτω πάνω σε κολλητό, πεθαμένο συριζαίο, φαρμακωμένο εντελώς, από όσα συμβαίνουν τελευταία στο κόμμα. Μετά τα σχετικά, ευγενικά, «τι λέει, πώς είσαι, πώς περνάς» και τα ρέστα, με αρχίζει στον εξάψαλμο, γιατί την «άκουσα» ρατσιστής και τα λοιπά.

Αρπάζομαι κανονικά, «τι λες ρε, πας καλά; Σ’ εμένα τα λες αυτά;». Με βάζει στη θέση μου, με τη μία. «Εσύ δεν έγραψες τις προάλλες για τη μεγάλη εικόνα στον ΣΥΡΙΖΑ, που από τη μια είναι ένας 35άρης κι από την άλλη κάτι γέροι που τον αντιμάχονται;», και πως «αν ήσουν συριζαίος, με τον 35άρη θα πήγαινες;». «Το έγραψα, ε και λοιπόν;». «Είσαι ένας κοινός, ηλικιακός ρατσιστής».

Απεταξάμην τη μομφή, αλλά εκεί που κάπως κόμπιασα ήταν όταν μου αντιγύρισε το επιχείρημα: «Κι άντε, πες ότι είναι γέροι οι άλλοι της αντιπολίτευσης, οι γύρω από τον Κασσελάκη, αυτοί που τον στηρίζουν, τι είναι; Θα πούμε λυκόπουλο τον Πολάκη ή τον Αποστολάκη; Ή μήπως θα πούμε πρόσκοπο, τον Παππά με τον Φλαμπουράρη και την Ολγα;».

Κατάλαβα ότι δεν είχε νόημα να συνεχιστεί η συζήτηση, χαιρετηθήκαμε, και πήρε ο καθένας τον δρόμο του. Κι αν το δημοσιοποιώ, έστω και χωρίς τη συναίνεσή του, είναι γιατί θέλω να δείξω πως τα πράγματα έχουν πάρει άγρια μορφή στο εσωτερικό του κόμματος της χαράς. Αυτοί σε λίγο, με την κατρακύλα στις δημοσκοπήσεις, να τους περνάει και το ΠΑΣΟΚ πια, και σε λίγο και το ΚΚΕ, θα πηγαίνουν τοίχο τοίχο κι από το απέναντι πεζοδρόμιο, για να μην πυροβολήσει ο ένας τον άλλο.

(άκου «ρατσιστής» – ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω…)

Πίσω από την κουρτίνα

Είχαμε εκδώσει amber alert εγώ και κάτι άλλοι για τον πρόεδρο Αλέξη τον απόμαχο, τον βετεράνο, μια και δεν είχε εμφανιστεί στην επεισοδιακή Κεντρική Επιτροπή, κι αυτός αφού άφησε να περάσει το κρίσιμο διήμερο, έκανε το μπαμ με δύο έμμεσες εμφανίσεις που αναστάτωσαν κόσμο και κοσμάκη. Εμάς όχι, εμείς χαρήκαμε την επανεμφάνιση του πελατάκου.

Από τις δύο, θα κάνω ένα focus στην πρώτη, με τον Γαβριήλ, Γκάμπριελ για τους φίλους του, Σακελλαρίδη, την Τρίτη το βράδυ στη Νέα Σμύρνη. Ολοι στάθηκαν στο γεγονός της συνάντησης, και κανείς δεν κοίταξε πίσω από την κουρτίνα 1. Αν κοιτούσε θα έβλεπε τι ακριβώς έκανε ο Τσίπρας με αυτή τη συνάντηση: μέσα στον γενικό χαμό που γίνεται στο κόμμα, όπου περισσεύουν οι ύβρεις και οι συκοφαντίες, και το κλίμα είναι τοξικό, πιο τοξικό πεθαίνεις, αυτός αποφάσισε να τους δείξει την ενάρετη πλευρά της Αριστεράς. Ενα παιδί που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με ίντριγκες και δολοπλοκίες, αντιθέτως υπήρξε θύμα τους, από ένα παρακράτος που περιστοίχιζε τον πρώην αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αξιοπρεπής αποχώρησή του από την πολιτική, και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, τον έχει κατατάξει σε μια ακριβή θέση, στην οποία δύσκολα μπορεί να βρει κανείς σήμερα άλλο στέλεχος της Αριστεράς. Αν λοιπόν ο Τσίπρας έχει αποφασίσει να προχωρήσει σε έναν νέο πολιτικό σχηματισμό, μετά τις ευρωεκλογές οπότε και θα πιστοποιηθεί η διάλυση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, ποιο είναι το πιο θετικό που θα έχει να παρουσιάσει; Την ηθική πλευρά της Αριστεράς, αυτή που αντιπροσωπεύει ο Σακελλαρίδης. Λογικό δεν είναι;

Οχι χαϊδέματα

Στης ακρίβειας τον καιρό, το φάρμακο είναι τα καθρεφτάκια και οι χάντρες. Να τις φοράνε τις χάντρες στον λαιμό οι ιθαγενείς, και μετά να κοιτάζονται αυτάρεσκα στα καθρεφτάκια, και να τους περνάει έτσι ο καημός που η ακρίβεια κάνει καθημερινά επιδρομή στα πορτοφόλια τους, κι εκείνοι αθώοι και ανυπεράσπιστοι να υποβάλλονται χωρίς αναισθητικό στην αφαίμαξη. Ωραία κόλπα, όμορφα που κάνουν στις Ινδίες, αλλά δεν μπορεί, κάποια στιγμή, θα θαμπώσουν τα καθρεφτάκια, θα σκορπίσουν κι οι χάντρες, και θα δουν – οι ιθαγενείς – ότι οι χάντρες, χάντρες ήταν και σκόρπισαν στο έδαφος. Τούτων δοθέντων καταλαβαίνω απολύτως τους πανηγυρισμούς του κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου διότι η αυστηρή κυβέρνηση που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της (οι χάντρες και τα καθρεφτάκια που λέμε στην αρχή) επέβαλε 1.672.000 ευρώ πρόστιμο, σε δύο ακόμη πολυεθνικές, την Johnson & Johnson και την Colgate. Εντοπίστηκαν και αυτές να αισχροκερδούν, άκου τώρα…

Τις τσάκισε μιλάμε τις πολυεθνικές, τις… γονάτισε κανονικά με τα πρόστιμα αυτά, η άτεγκτη κυβέρνηση, με αποτέλεσμα – μαθαίνω εγκύρως από την Αμερική – να συγκαλούνται αλλεπάλληλες… έκτακτες συσκέψεις των διοικήσεων των δύο πολυεθνικών, για να διαμορφώσουν μια ανεκτή πολιτική διαχείρισης της κρίσης!

Γελάτε; Να μη γελάτε καθόλου, διότι όλα αυτά είναι για κλάματα. Και είναι μία (ακόμη) απόδειξη ότι το τέρας της ακρίβειας δεν πολεμιέται με σφεντόνες, όπως φαίνεται να πιστεύει (ή επιδιώκει να μας κάνει να πιστέψουμε) η κυβέρνησή μας…

Το καλό παράδειγμα

Θα περιγράψω επ’ αυτού τώρα μια ιστορία, για να αποδείξω αυτά που αναφέρω προηγουμένως. Αφορά το πώς χειρίζονταν τα θέματα με τις πολυεθνικές άλλες κυβερνήσεις, που βρέθηκαν στην εξουσία. Το 2012 επί κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου λοιπόν, η Επιτροπή Ανταγωνισμού επιβάλλει στην Pepsico πρόστιμο 16 εκατομμυρίων ευρώ, για αθέμιτες πρακτικές της θυγατρικής της Tasty Foods (πατατάκια κ.λπ.). Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και κάτι άλλα, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Η πολυεθνική προσφεύγει σ’ αυτόν, ζητώντας να καταπέσει το υπέρογκο πρόστιμο. Η Ελλάδα βιώνει τη χρεοκοπία, σου λέει, πολυεθνική είμαστε, θα κάνουν πίσω. Φυσικά αρνείται. Το ίδιο αρνείται αργότερα και η διάδοχός του στο υπουργείο Αννα Διαμαντοπούλου, παρά το γεγονός ότι καταφθάνουν στην Ελλάδα απαιτώντας να σβηστεί το πρόστιμο τα κορυφαία στελέχη της πολυεθνικής.

Συμπέρασμα, παιδιά θέληση να υπάρχει. Και όχι χαϊδέματα.

(Εννοείται πως ούτε στην περίπτωση της Johnson & Johnson και της Colgate, η κυβέρνηση μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τους ιθαγενείς από πότε ακριβώς κερδοσκοπούσαν εις βάρος τους, και κυρίως πόσα κονόμησαν με την κερδοσκοπία, ώστε να δουν κι αυτοί στα καθρεφτάκια που τους μοίρασε η κυβέρνηση, αν το 1.672.000 ευρώ αντιπροσωπεύει ποσοστό, και ποιο ακριβώς, επί της κονόμας).

Η επιστροφή του Θύμιου

Η στήλη χαιρετίζει θερμά έναν καλό της πελάτη, ο οποίος επανακάμπτει έπειτα από πολύ καιρό στο προσκήνιο, έτοιμος να δώσει νέες, σκληρές, κορυφαίες μάχες για το καλό του τόπου και του κλάδου του οποίου ηγείται με τόση επιτυχία. Πρόκειται για τον απαράμιλλο Θύμιο Λυμπερόπουλο, πρόεδρο και ηγέτη της «κίτρινης» φυλής, που τον έβγαλαν στα χαρακώματα οι κυβερνητικές ρυθμίσεις για τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών. Ο τεράστιος Θύμιος με ορμή και περίσσιο αγωνιστικό φρόνημα οδηγεί τον κλάδο σε «πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες», καθώς όπως δήλωσε στεντορεία τη φωνή προχθές, «καταστρέφεται ο κλάδος, με το νέο φορολογικό». Φυσικά, ευκαιρίας δοθείσης, την έπεσε και στην Uber την οποία δεν μπορεί να χωνέψει με τίποτε – όπως βεβαίως και τις υπόλοιπες εταιρείες των ταξί. Μην τα πολυλογώ, τον καλωσορίζω τον Θύμιο τον λεβέντη, τον οποίο θα απολαύσουμε, είμαι βέβαιος, την προσεχή Τετάρτη που ο μήνας έχει 22, να κάνει δηλώσεις για την πρώτη έπειτα από χρόνια, 24ωρη απεργία των ταξί.