{T16}Οταν σίγησε {CR}η τρομπέτα {CR}του Ατίλιο{T16}

Ακόμα και στις μέρες μας, οι φίλοι του Ολυμπιακού που θα βρεθούν στις εξέδρες του Καραϊσκάκη και είναι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία, είναι πεπεισμένοι ότι θα ακούσουν το μαγικό σάλπισμα από την τρομπέτα του θρυλικού Ατίλιο να δίνει τον παλμό στην εξέδρα.

Ενας από τους πιο ωραίους ρομαντικούς της εξέδρας και αποδεκτός από όλους τους φιλάθλους σε Ελλάδα και εξωτερικό ήταν αναμφίβολα ο Βασίλης Δουρίδας, πιο γνωστός σε όλους ως Ατίλιο, που έφυγε από τη ζωή μόλις σε ηλικία 52 ετών σαν σήμερα στις 11 Νοεμβρίου 1994.

Η αγάπη για την ομάδα που υποστηρίζει κανείς έχει χαρακτηριστεί ως το πιο αυθεντικό, το πιο αγνό συναίσθημα και ο Ατίλιο είχε τον Ολυμπιακό πάνω απ’ όλα.

Οταν οι γιατροί – καθώς είχε αρχίσει να έχει προβλήματα υγείας – λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του τον συμβούλεψαν να αφήσει τουλάχιστον στην άκρη την περίφημη τρομπέτα του (καθώς επιβάρυνε με το έντονο φύσημα τα ταλαιπωρημένα πνευμόνια του) αυτός τους ξάφνιασε.

«Μέχρι και την τελευταία μου πνοή θα την αφιερώνω στον Ολυμπιακό μας», τους είχε πει και συνέχισε να σαλπίζει, δίνοντας τον παλμό όχι μόνο στη Θύρα 7 αλλά και σε όλο το γήπεδο.

Μόλις ακουγόταν το πρώτο σάλπισμα, χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού άρχιζαν ρυθμικά να το συνοδεύουν με έντονα παλαμάκια για να καταλήξουν όλοι να φωνάζουν το όνομα της αγαπημένης τους ομάδας. Μια Κυριακή έφτασε καθυστερημένος στο γήπεδο και όπως βιαζόταν να πάρει τη θέση του στη Θύρα 7, τρέχοντας στον δρόμο του είχε παρασύρει κάποιους άλλους φίλους του Ολυμπιακού και ένας εξ αυτών που είχε σκουντήξει του φώναξε: «Σιγά ρε φίλε, ποιος είσαι, ο Ατίλιο;»  χρησιμοποιώντας το παρατσούκλι ενός παλαιστή της εποχής και αυτό ήταν. Πλέον ο Βασίλης Δουρίδας είχε «βαφτιστεί» σε Ατίλιο.

Εζησε μεγάλες στιγμές σε Ελλάδα και Ευρώπη και πολλούς τίτλους με τελευταίο το Κύπελλο με τον ΠΑΟΚ (1992) όπου είχε πάει και στην Τούμπα (διπλός τελικός τότε) ενώ ήταν ο εμψυχωτής της εξέδρας και στα δύσκολα πέτρινα χρόνια της ομάδας. Τελευταία του επιθυμία, που είχε αφήσει στη σύζυγό του Αριστέα, να είναι σε κατακόκκινο φέρετρο όπως και έγινε με τον κόσμο στην κηδεία του να είναι ατελείωτος για να πει το τελευταίο αντίο στον σαλπιγκτή του Ολυμπιακού.

Μέχρι και την Ιατρική (φοιτητής ως το 4ο έτος) είχε αφήσει για τη μεγάλη του αγάπη ο ξεχωριστός Ατίλιο, που μάλιστα επί δικτατορίας οδηγήθηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία της υποκίνησης προς μη συμμόρφωση σε οδηγίες της Αστυνομίας να εκκενωθεί ο χώρος έξω από τη Θύρα 1, καταδικάζοντάς τον σε τέσσερις μήνες φυλάκιση με αναστολή. Ασκησε όμως έφεση και με τη βοήθεια του Νίκου Υδραίου, προσωπικού δικηγόρου του ίδιου του Νίκου Γουλανδρή, αθωώθηκε.