Ο Ελληνας {LF}που έζησε {LF}το αμερικανικό όνειρο

Από πολύ νωρίς στην καριέρα του, ο Σπύρος Φωκάς, που σύμφωνα με ανάρτηση της συζύγου του Λίλιαν στο Facebook πέθανε την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου σε ηλικία 86 ετών (γεννήθηκε στην Πάτρα, 17 Αυγούστου 1937), είχε μεγάλες ευκαιρίες. Μετά την προβολή του «Ματωμένου ηλιοβασιλέματος» του Κώστα Ασημακόπουλου στο Φεστιβάλ των Καννών, ο ηθοποιός, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, πήγε στην Ιταλία και βρήκε αμέσως δουλειά στη χλαμύδα «Μεσσαλίνα» (Messalina Venere imperatrice, 1960) του Βιτόριο Κοταφάνι. Σύντομα, υπήρξε προσωπική επιλογή του κορυφαίου Λουκίνο Βισκόντι για τον ρόλο του Βιντσέντζο, ενός από τους γιους της Κατίνας Παξινού στην ταινία «Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του» (1960) που υπήρξε μια από τις πρώτες επιτυχίες του Αλέν Ντελόν στον ρόλο του τίτλου.  Αν και ο Φωκάς, παράλληλα με τις ελληνικές ταινίες του («Ντάμα σπαθί», «Στεφανία», «Ο φόβος» κ.ά.) εξακολούθησε να παίζει στο εξωτερικό, κυρίως στην Ιταλία, καμία άλλη ταινία δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη φήμη του «Ρόκο». Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960 είναι οι «Via Margutta» (1960) του Μάριο Καμερίνι, «Μια σφαίρα στην καρδιά» (1966) του Ζαν Ντανιέλ Πολέ, καθώς επίσης και το ευρωπαϊκό γουέστερν «Οι σκληροί πεθαίνουν νέοι» του Φερντινάντο Μπάλντι. Μάλιστα, σε μια υποδύθηκε τον Ζορό», το «Ο Ζορό ο μαύρος καβαλλάρης» (1969) του Φράνκο Μοντεμούρο. Η επαφή του Φωκά με τον ελληνικό κινηματογράφο συνεχίστηκε στη δεκαετία του 1980 («Σουβλίστε τους», «Παρεξήγηση»), στη δεκαετία του 1990 («Το πεθαμένο λικέρ» κ.ά.) και μέχρι τα πρόσφατα χρόνια («Few hours in Athens»). Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τις μεγάλες παραγωγές του ξένου κινηματογράφο, ο Φωκάς από νωρίς περιορίστηκε σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους ταινιών όπως «Ο Σαφτ χτυπά στην Αφρική», «Ράμπο 3» και «Το διαμάντι του Νείλου».

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ