Η πολιτική {LF}του Ερντογάν{CR}

Αμέσως μετά την παγερή άκαρπη επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν στην Τουρκία, γινόταν προκλητικά γνωστό ότι ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια θα επισκεπτόταν επίσης την Αγκυρα. Η κύρια διαφορά είναι ότι ενώ ο Μπλίνκεν δεν έγινε δεκτός από τον Ερντογάν, ο Χανίγια είναι προνομιακός συνομιλητής του. Πώς να μην είναι; Ο δισεκατομμυριούχος, με καταριανά κυρίως πετροδόλαρα, «απελευθερωτής» κατά τον Ερντογάν, είναι εδώ και μερικά χρόνια μόνιμος κάτοικος Τουρκίας και Ιράν απ’ όπου και αναμενόταν. Τώρα πώς εν μέσω όλων αυτών ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανέμενε ότι το εγχείρημά του ήταν πιθανό να είχε οποιαδήποτε τύχη, είναι ένα «Αναπάντητο ερώτημα», όπως το θέτει και στον τίτλο του διάσημου μουσικού έργου του ο πατριάρχης της αμερικανικής μουσικής Τσαρλς Αϊβς.

Ενα μήνα μετά την αποτρόπαιη επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ που οδήγησε σε αυτόν τον πόλεμο ζωής ή θανάτου για τη χώρα, το όλο και πιο καθαρό πλέον σχήμα υποστήριξης της φρικτής τρομοκρατικής οργάνωσης με τους ζάμπλουτους φασιστοειδείς αρχηγούς που δεν επιτρέπουν ακόμα στους αμάχους να φύγουν από τα εδάφη των επιχειρήσεων, περιλαμβάνει οριστικά τουλάχιστον τη Χεζμπολάχ, το Ιράν και πλέον την Τουρκία. Και όλοι τους έχουν κάτι σαν «αντίστροφη παραλλαγή» από τον αισώπειο μύθο του «Ψεύτη Βοσκού»: ο μικρός βοσκός φωνάζει όλη την ώρα στο ότι ένας λύκος έρχεται και θα του φάει τα πρόβατα. Μία, δύο, τρεις, πάντα ψέματα. Μέχρι που στο τέλος, όταν ο λύκος όντως έρχεται και πράγματι τα τρώει, κανείς δεν τον πιστεύει πια για να τρέξει να βοηθήσει… Αυτό, σε αντιστροφή, φαίνεται να συμβαίνει με τους «συμμάχους» της Χαμάς: φωνάζουν, απειλούν, ξεσηκώνουν τον κόσμο για το τι θα κάνουν, αλλά, μέχρι στιγμής, δεν κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους. Βέβαια, δεν είναι κάτι νέο για τους Παλαιστίνιους να τους χρησιμοποιούν οι «σύμμαχοι» και οι ηγεσίες τους και να τους πετάνε. Τελικά, πάλι ουδείς μάλλον θα διακινδυνεύσει γι’ αυτούς.

Η περίπτωση Ερτνογάν όμως ξεχωρίζει διττά για τη διασύνδεσή της με την πολιτική μυθολογία. Και όχι μόνον σε έμμεση, ως μέγα περιφερειακό ζήτημα, αλλά και σε άμεση σχέση και με τα ελληνοτουρκικά, που διατηρούν, παρά τις καταιγιστικές εξελίξεις και τη διαμετρικά αντίθετη τοποθέτηση των δύο χωρών σε αυτές, τη δική τους σταθερή, ως φαίνεται, τροχιά, όπως αυτή είχε χαραχτεί πριν ξεκινήσουν όλα αυτά, στη νατοϊκή σύνοδο του Βίλνιους. Εκεί, τα ήδη από μόνα τους ερεβώδη δεδομένα, είναι πολύ πιθανό να σκοτεινιάσουν περισσότερο στη διάρκεια αυτής της κατάστασης. Κάτι που σημαίνει ότι η προσοχή της κυβέρνησης πρέπει να είναι πολλαπλάσια προς πάσα κατεύθυνση, καθώς ο Ερντογάν δεν το έχει σε τίποτα ακόμα και να παγιδεύσει την ελληνική κυβέρνηση επιχειρώντας να ανταλλάξει την υποστήριξή του στη Χαμάς με απτά για την Τουρκία οφέλη στο Αιγαίο στην υπό εξέλιξη διαδικασία. Είναι άλλωστε αυτό ακριβώς που έκανε ο Κεμάλ, υπό εντελώς αντίστροφες βέβαια συνθήκες: με την Ελλάδα να έχει φροντίσει η ίδια για την καταστροφή της, όταν με ευθύνη της είχε αποκοπεί από τη Δύση από τον Νοέμβριο του 1920. Και εδώ ακριβώς είναι που επανέρχεται ο Αίσωπος, ο άλλος πατριάρχης, αυτός των μυθοπλαστών. Με τον βάτραχο και τον σκορπιό. Ο σκορπιός ζητά από τον βάτραχο να τον περάσει απ’ το ποτάμι γιατί δεν ξέρει κολύμπι. Ο βάτραχος φοβάται ότι θα τον κεντρίσει και θα τον σκοτώσει. Εκείνος του απαντάει ότι αποκλείεται, γιατί έτσι θα πνιγόταν κι ο ίδιος. Πείθεται λοιπόν ο αγαθός βάτραχος και τον παίρνει στην πλάτη του. Και στα μισά της διαδρομής, νιώθει το τσίμπημα του θανάτου. Γυρίζει, τον κοιτά και πριν πεθάνει τον ρωτά: «Μα γιατί, τώρα θα πεθάνεις και εσύ». «Το ξέρω» απαντά εντελώς ατάραχος ο σκορπιός. «Μα αυτή είναι η φύση μου».