«Η βιωματική μάθηση είναι η πιο σημαντική»

«Μαμά, έγινα σαν κι εσένα!», της είπε ο γιος της όταν κέρδισε την πρώτη του διάκριση σε παγκόσμιο διαγωνισμό αγγλικών. Σήμερα, ο 10χρονος Δημήτρης συνοδεύει περήφανος τη μητέρα του, Μαρίνα Ζαχαρία, στο Παρίσι. Η ελληνίδα εκπαιδευτικός του 1ου Νηπιαγωγείου Λαγυνών είναι μία από τους 50 φιναλίστ για το κορυφαίο βραβείο Global Teacher Prize και σήμερα, σε μια εορταστική τελετή βράβευσης στο κτίριο της UNESCO, θα ανακοινωθούν τα τελικά αποτελέσματα και θα απονεμηθεί το «Νομπέλ των εκπαιδευτικών» με έπαθλο 1 εκατ. δολάρια.

Δεν είναι η πρώτη διάκριση για τη νηπιαγωγό από τα Λαγυνά – εξάλλου οι πολλές διακρίσεις που έχει λάβει ήταν ένα από τα κριτήρια (μαζί με τις καινοτομίες που εφαρμόζει, το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία, την εκπαιδευτική της προσφορά κ.λπ.) για να φτάσει μέχρι εδώ.

Εμπνευσή της, οι μαθητές της. «Κάθε χρόνο το έναυσμα είναι κάτι που θα πει ένα παιδί, κάτι που υπάρχει στο περιβάλλον μας…». Διηγείται ένα παράδειγμα. Ηταν πριν από αρκετά χρόνια, όταν υπηρετούσε στην Οσσα. «Σε έναν περίπατο στο χωριό με την τάξη, είδαμε ένα κτίριο υπό κατάρρευση. Οταν ρώτησα τα παιδιά τι είναι, μου είπαν πως είναι καταραμένο, έχει φαντάσματα… Κι έτσι ξεκινήσαμε την έρευνα. Πήραμε συνεντεύξεις από παππούδες και γιαγιάδες για να μάθουμε την ιστορία του, κάναμε μακέτες για το πώς ήταν παλιά και τις παρουσιάσαμε σε διαγωνισμό ρομποτικής στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για την οικία Χατζή και Χατζηχριστάκη, αναγνωρισμένη πλέον ως διατηρητέο από το ΥΠΠΟ που αναμένει – ακόμα – την αναστήλωση. Με τους μαθητές μου τότε κάναμε διαδηλώσεις για να το σώσουμε, ηχογραφήσαμε ένα ραδιοφωνικό μήνυμα για την προστασία του και με αυτό κερδίσαμε το χρυσό βραβείο του πανελλήνιου διαγωνισμού μαθητικού ραδιοφώνου με θέμα την πολιτιστική κληρονομιά. Ετσι η υπόθεση πήρε δημοσιότητα, έγινε ερώτηση στη Βουλή. Ακόμα το θυμούνται οι τότε μαθητές μου, που σήμερα φοιτούν στο Λύκειο. Η βιωματική μάθηση είναι η πιο σημαντική».

Δεν ξεκίνησε για νηπιαγωγός. Ως αριστούχα μαθήτρια, η Μαρίνα Ζαχαρία έδωσε για Ιατρική. Σε ένα από τα τέσσερα μαθήματα Δέσμης δεν πήγε τόσο καλά και αποφάσισε να το ξαναδώσει παρακολουθώντας παράλληλα τα μαθήματα της δεύτερης επιλογής της, της σχολής νηπιαγωγών στην οποία είχε πετύχει. «Τον πρώτο μήνα αποφάσισα πως δεν θα ξαναδώσω. Συνειδητοποίησα ότι η παιδαγωγική επιστήμη είναι αυτό που μου ταιριάζει». Δεύτερη αγάπη της, οι υπολογιστές. Στην πανδημία, λοιπόν, έκανε το μεταπτυχιακό της σε ψηφιακές και ήπιες δεξιότητες. «Ετσι βρήκα τρόπο να συνδυάζω μέσα στην τάξη και τα δύο για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Κι αυτό αρέσει στους μαθητές μου».

Οι δυσκολίες

Συζητάμε για το επάγγελμα του νηπιαγωγού και τις δυσκολίες του. Μιλά για τα πολυπληθή τμήματα: «25 παιδιά μέσα στην τάξη, μία εκπαιδευτικός, χωρίς διάλειμμα. Η επιτήρηση είναι δύσκολη. Από την άλλη έχει ευελιξία το επάγγελμά μας, δεν έχουμε να τελειώσουμε ένα βιβλίο, ύλη που πρέπει να βγάλουμε. Εχεις την ελευθερία ότι μπορείς να κάνεις σχεδόν τα πάντα».

Οι συγχωριανοί της τής συμπαραστέκονται. «Μου λένε ότι τους έκανα περήφανους, πως ακούστηκε το χωριό μας για καλό». Το ίδιο και οι γονείς των μαθητών της. «Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση. Σε ό,τι κι αν χρειαστώ, είναι εκεί να με υποστηρίξουν. Γιατί ξέρουν ότι και θα περάσουν καλά τα παιδιά τους, και θα μάθουν μέσα από αυτό».

Τι συμβουλές δίνει στον γιο της; «Να μην τα παρατάει ποτέ, να προσπαθεί πάντα για το καλύτερο. Μου το λέει και ο ίδιος. Προχθές μου είπε: “Μαμά, και να μην κερδίσεις, δεν πειράζει, σημασία έχει ότι προσπάθησες”. Το ίδιο λέω και στους μαθητές μου: πάντα να στοχεύετε ψηλά, στο φεγγάρι, γιατί ακόμα κι αν δεν τα καταφέρετε, θα βρεθείτε ανάμεσα στα αστέρια».