Ο γρίφος των «πέντε ξένων»

Θα μπορούσε να είναι και η ερώτηση της εβδομάδας. Ή ακόμη καλύτερα, αυτή πριν από τους αγώνες; «Ποιοι θα είναι οι πέντε ξένοι, οι μη κοινοτικοί του προπονητή»;

Πάει να πει, ποιους θα επιλέξει ο εκάστοτε κόουτς για το επικείμενο ραντεβού της ομάδας του; Αυτό, ασφαλώς, δεν έχει να κάνει μόνο με τα παιχνίδια που έρχονται «το ένα μετά το άλλο» σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Αφορά κάτι πολύ γενικότερο. Αρχίζει από τον σχεδιασμό που πρέπει να γίνεται κάτω από συγκεκριμένες παραμέτρους. Και προχωρά στον τρόπο που θα χειρίζεται ο τεχνικός το όλο ζήτημα και το πώς θα καταφέρει να «παντρέψει» παίκτες και να φτιάξει «δίδυμα» στην ενδεκάδα. Γιατί αν θέλουμε να πάμε λίγο πιο μακριά, στο μπάσκετ για παράδειγμα, ας έχουμε κατά νου πως ο Μπαρτζώκας ή ο Αταμάν επιλέγουν παίκτες με δυνατότητα ο ένας να… συμπληρώνει τον άλλο!

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Είναι η μίνι ιστορία του διλήμματος που είχε ο Μαρτίνεθ στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Εσε, που δεν βγαίνει. Πορόζο, o παίκτης με την καλή απόδοση στα πρόσφατα παιχνίδια με Γουέστ Χαμ και ΟΦΗ. Ελ Κααμπί, σέντερ φορ με πολύ αξιόλογες επιδόσεις φορώντας (και) τα ερυθρόλευκα. Ροντινέι, η δύναμη στα δεξιά του Ολυμπιακού. Καμαρά, ο άνθρωπος που εμπιστεύεται απόλυτα από το καλοκαίρι και δώθε ο ισπανός προπονητής.

Ποιος περίσσεψε από αυτούς που φλέρταραν με μια θέση στο βασικό σχήμα; Απλούστατα ο Ορτέγκα. Ο αριστερός μπακ που τελευταία έδειξε άνοδο στην απόδοσή του, είναι επιθετικός αμυντικός και πάντα τέτοιους χρειάζεται ο Ολυμπιακός. Ο Μαρτίνεθ αποφάσισε πως η πεντάδα της ιστορίας είναι ακλόνητη και όταν κλήθηκε να βρει λύση η απάντηση ήταν ο Κίνι. Στα αριστερά με «ανάποδο πόδι».

Αυτό έφταιξε που ηττήθηκαν οι γηπεδούχοι από τον ΠΑΟΚ; Οχι μόνον αυτό. Αλλά ο Κίνι ουδέποτε μπήκε στο πνεύμα του ματς. Το επιθετικό κομμάτι δεν είναι το φόρτε του και αν κάτι κάνει, το επιτυγχάνει καλύτερα παίζοντας δεξιά. Ποτέ δεν φταίει μόνο ένα πράγμα αν έρχεται βαριά ήττα. Ισως υπάρχουν και λεπτομέρειες που εύκολα τις βλέπεις και δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τι ρόλο παίζουν ή έπαιξαν στη λεγόμενη «οικονομία» του αγώνα.

Γιατί όλα θα ήταν διαφορετικά στο Νέο Φάληρο αν ο Κοτάρσκι δεν έκανε μια εντυπωσιακή απόκρουση στο τετ-α-τετ με τον Ποντένσε στην αρχή του αγώνα. Ή μήπως όχι; Οπως και να έχει όμως, η συνθήκη με τους «πέντε ξένους» είναι κάτι που χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς. Και κυρίως την επίτευξη ισορροπίας σε ένα σύνολο, το κάθε σύνολο.