Παιδιά και αποπαίδια

Δεν υπάρχει ομάδα οπουδήποτε στον κόσμο, σε οποιοδήποτε άθλημα, που δεν έχει μπει σε τούνελ αγωνιστικής κρίσης. Αποτελεί μέρος του αθλητισμού και όχι «προνόμιο» συγκεκριμένων κλαμπ.

Οι αγωνιστικές κρίσεις μπορεί να οφείλονται σε πολλούς παράγοντες, από τους πιο απλούς μέχρι τους πιο περίπλοκους. Το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η οικονομική κατάρρευση. Εκεί δεν μπορείς να κάνεις πολλά για να σώσεις το πλοίο από τα βράχια. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις μπορεί να βρεθεί λύση στο πρόβλημα, αρκεί να το εντοπίσεις και να έχεις το θάρρος να το αποδεχθείς.

Επειτα από μια χρυσή εικοσαετία (1992-93 – 2012-13) κατά τη διάρκεια της οποίας σάρωσε τα τρόπαια, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εισήλθε σε φάση ύφεσης. Πρόκειται για μία πολύ φυσική εξέλιξη γιατί η χρυσή περίοδος ήταν προσωποπαγής και δεν υπήρξε η μέριμνα μιας εσωτερικής βελούδινης μετάβασης που δεν θα αναστάτωνε τα αποδυτήρια και θα συνέχιζε την ίδια πολιτική.

Ηταν μια άκρως εγωιστική πολιτική τόσο από τον ηγέτη εκείνης της ομάδας, τον Αλεξ Φέργκιουσον, ο οποίος δεν προετοίμασε το μέλλον δείχνοντας πως θέλει να γκρεμίσει γέφυρες με τον μύθο του, όσο και από το ίδιο το κλαμπ που θεώρησε πως με το χρήμα μπορεί να βρεθεί αντικαταστάτης του θρυλικού Σκωτσέζου.

Οι προπονητές που πέρασαν από το Ολντ Τράφορντ την τελευταία δεκαετία δεν μπορούν να θεωρηθούν κακές επιλογές. Και ο Μόγιες και ο Λουίς φαν Γκάαλ αλλά και ο Ζοζέ Μουρίνιο και τελευταία ο Ερικ τεν Χαγκ ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Στα χέρια τους είχαν επίσης σπουδαίο υλικό για να χτίσουν ένα νέο σύνολο. Οικονομικό πρόβλημα δεν υπήρξε και το Ολντ Τράφορντ συνέχισε να είναι ασφυκτικά γεμάτο.

Κανείς τους ωστόσο δεν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες δημιουργώντας με τον χρόνο ένα σπιράλ αρνητικών αποτελεσμάτων που εν τέλει μηδένισαν την κεκτημένη ταχύτητα με την οποία κινούνταν η ομάδα από την εποχή του Φέργκιουσον.

Κάθε προπονητής έκανε και διαφορετικά λάθη, λόγω της κουλτούρας του και του τρόπου που αντιλαμβάνεται την προπονητική. Ο τελευταίος της αλυσίδας, Ερικ τεν Χαγκ, υπέπεσε στο λάθος που θεωρείται ασυγχώρητο για έναν ηγέτη: έκανε αδικαιολόγητους διαχωρισμούς σε παιδιά και αποπαίδια. Στην αρχή όλοι θεώρησαν πως πρόκειται για ένα ευρύ σχέδιο επιβολής πειθαρχίας. Η συνέχεια απέδειξε τη ρηχότητα και την ανασφάλεια του Ολλανδού που δημιούργησε στηρίγματα για να εδραιώσει τη θέση του. Οι παίκτες δεν είναι μικρά παιδιά, ένιωσαν στο πετσί τους τις διακρίσεις και φυσικά έπαψαν να παλεύουν για την ομάδα. Ολα τα υπόλοιπα είναι φυσικό επακόλουθο.