Φοροδιαφυγή: Χτυπάμε συνεχώς το σαμάρι αντί τον γάιδαρο

Το 151ο νομοσχέδιο με τις δύο νέες «ρηξικέλευθες» διατάξεις για την «πάταξη» της φοροδιαφυγής, που ανακοίνωσε η 16η τα τελευταία πενήντα χρόνια ελληνική κυβέρνηση ή 8η της Νέας Δημοκρατίας, μου θύμισε πολλές σκηνές «μαχών» εξόντωσης αυτού του δίκην Λερναίας Υδρας μείζονος συνταγματικού, οικονομικού, κοινωνικού και ηθικού «τέρατος», όπως:

– οι 150 έως τώρα αμιγώς φορολογικοί νόμοι (τρεις ανά έτος)

– οι 2.000 συναφείς διατάξεις (40 ανά έτος) σε άλλους νόμους

–  η σύσταση διάφορων διοικητικών «φορέων» – κυματοθραυστών τάχα της φοροδιαφυγής, της παραοικονομίας και της διαφθοράς (Υπηρεσία Ελέγχου Διακίνησης Αγαθών το 1988, Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων το 2005, Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος το 1997, Γενική Γραμματεία Φορολογικών και Τελωνειακών Θεμάτων, αποτελούμενη από πολλά Γραφεία)

–  η διάδοχος όλων αυτών Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων το 2012

– οι «Ράμπο» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων το 2013 με 192 εφοριακούς από το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, καθώς και 84 οχήματα και σκάφη για τη διενέργεια ελέγχων

– οι τρεις ανεξάρτητες Αρχές, δηλαδή η σημερινή διάδοχος όλων των παραπάνω Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) το 2017, το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο

– η αφοπλιστικής ειλικρίνειας δήλωση του τότε υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου σε συνέντευξή του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (21 Απριλίου 1994): «Μόνον αφελείς μπορεί να πιστεύουν ότι η σημερινή ΥΠΕΔΑ, με τους υπαλλήλους που έχουν γνώσεις Λυκείου ή και γενικές Πανεπιστημίου, μπορεί να ελέγξει μια μεγάλη βιομηχανία με τα τελειότερα λογιστικά συστήματα…»

– η προηγηθείσα τον Μάρτιο του 1994 (για τον παραπάνω προφανώς λόγο) από τον ίδιο θέσπιση των «αντικειμενικών κριτηρίων» (προσδιορισμός ελάχιστου εισοδήματος για περίπου 1.300 κατηγορίες επαγγελματιών), τα οποία, όπως κατήγγειλαν στις 29 Απριλίου του 1995 με τη μαζική απεργία διαμαρτυρίας οι επαγγελματοβιοτέχνες, οδήγησαν σε «λουκέτο» 128.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις

– η δήλωση του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας Τίμου Χριστοδούλου σε συνέντευξή του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (5 Μαΐου 1994) ότι «τα αντικειμενικά κριτήρια είναι ένα μέτρο που εφαρμόζεται μόνο στην Ελλάδα υπό την αδήριτη ανάγκη της αδυναμίας λειτουργίας της φορολογικής μηχανής…»

– η «ηρωική» προτροπή του τότε υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Γιάννου Παπαντωνίου, στα μέσα Ιουνίου του 1997, προς τους «Ράμπο» της Εφορίας «βάλετε στα δίχτυα σας τα μεγάλα ψάρια…», αγνοώντας προφανώς την παραπάνω διαπίστωση του προκατόχου του Αλέκου Παπαδόπουλου για την αδυναμία φορολογικού ελέγχου των «μεγάλων ψαριών»

– οι εκκωφαντικές διαπιστώσεις της ΕΛΣΤΑΤ, της Eurostat, της Τράπεζας της Ελλάδος, των διεθνών οργανισμών και πολλών ντόπιων μελετών και εκθέσεων επιτροπών ότι η φοροδιαφυγή πηγαίνει σύννεφο και οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι οιονεί υποζύγια ενός ολοένα αυξανόμενου φορολογικού βάρους.

Αφησα για το τέλος το κυριότερο, που καταδεικνύει το αίτιο, μαζί με τις κομματικές σκοπιμότητες (ήδη κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν κυβερνήσει τη χώρα εκφράστηκαν «πονόψυχα» προς τη συμπαθή τάξη των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, χαρακτηρίζοντας την καθιέρωση του ελάχιστου εισοδήματος ως… χαράτσι) όλων αυτών που είναι ίσως και η κορυφή του παγόβουνου. Αναφέρω την τελευταία πολυσέλιδη Εκθεση Ελέγχου (1/2023) του Ελεγκτικού Συνεδρίου υπό τον τίτλο «Φορολογικοί έλεγχοι: πώς διασφαλίζεται η αποτελεσματικότητά τους;», όπου παρουσιάζονται προκλητικές αδυναμίες της φορολογικής και δημοσιονομικής διοίκησης και πάμπολλες διαπιστώσεις για μη ικανοποιητική αποτελεσματικότητα και δικαιοσύνη και απλότητα, για κόστος διαχείρισης και ποσοστό ενασχόλησης των εργαζομένων σε διοικητικές υπηρεσίες υψηλότερα (56,3% στην Ελλάδα, έναντι 27,2% κατά μέσο όρο στον ΟΟΣΑ), με μύρια όσα κακά να έπονται, τα οποία λόγω έλλειψης χώρου δεν παρατίθενται…

Οι δύο, λοιπόν, νέες διατάξεις για την «πάταξη» της φοροδιαφυγής, δηλαδή εκείνη με την οποία καθιερώνεται ελάχιστο «τεκμαρτό» εισόδημα ίσο με τον βασικό μισθό για τους ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους και η δεύτερη με την οποία δίδεται «μπόνους» για «καρφώματα» φοροφυγάδων και παραοικονομούντων στην Εφορία, δίνουν την εντύπωση ότι η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, «χτυπάει το σαμάρι αντί τον γάιδαρο» ή, το χειρότερο, εφαρμόζει «δύο μέτρα και δύο σταθμά», που είναι μία άδικη τακτική κατά το Σύνταγμα και την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αφού αντιμετωπίζονται κάποιοι αυστηρότερα από άλλους, μέσω διαφορετικών κριτηρίων κρίσης, κατά παράβαση της βασικής αρχής ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο ή πρέπει να είναι, αλλά με την ευθύνη του κράτους.