Στο μυαλό του Σαμοντούροφ

Αραγε τι να σκέφτεται ο Αλέξανδρος Σαμοντούροφ, το κορυφαίο ταλέντο του ελληνικού μπάσκετ αυτό τον καιρό, βλέποντας τον Παναθηναϊκό να φέρνει τον Κέντρικ Ναν, έναν ακόμα ακριβοπληρωμένο Αμερικανό, τον υπ’ αριθμόν 8 ξένο στο ρόστερ της ομάδας; Κι ότι εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποκτήσει έναν ακόμα ξένο για τη θέση του τραυματία Παπαπέτρου, που θα αργήσει να επιστρέψει; Μάλλον ότι τα πράγματα όσον αφορά το μπασκετικό του μέλλον είναι αρκετά σκούρα. Πού θα βρει χώρο να παίξει με τέτοια υπεραριθμία ξένων;

Διότι μπορεί ο ίδιος να είναι 18 χρονών και άγουρος ακόμα για να αγωνιστεί σε αυτό το επίπεδο, αλλά βλέπει τι γίνεται με τους λίγο πιο παλιούς από αυτόν. Ο Μαντζούκας έπαιζε λίγο στην αρχή της σεζόν, επειδή έλειπαν ο Μήτογλου και ο Παπαπέτρου. Τώρα που επέστρεψε ο Μήτογλου και αντί του Παπαπέτρου φαίνεται πως θα έρθει άλλος ξένος, πού θα παίξει; Οσο για τον Μωραΐτη και τον Καλαϊτζάκη, στελέχη αμφότεροι της Εθνικής Ανδρών στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο, με τον ερχομό του Ναν λογικά θα δουν το υπόλοιπο της Ευρωλίγκας από τον πάγκο πίσω από το καλάθι χειροκροτώντας και εμψυχώνοντας αυτούς που θα παίζουν.

Αλλά μήπως και στον Ολυμπιακό τα ίδια δεν γίνονται; Εχει ήδη οκτώ ξένους στο ρόστερ και ακούγεται πως θέλει να πάρει έναν ακόμα. Την ίδια στιγμή ο Λούντζης, βασικός πλέι μέικερ της Εθνικής Ελλάδας στο Μουντομπάσκετ, δεν αγωνίστηκε ούτε δευτερόλεπτο στο πρόσφατο ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός και στην Ευρωλίγκα παίζει ελάχιστα. Για να μην πούμε για τον Τανούλη, που δεν σηκώνεται από τον πάγκο ούτε για να… ξεμουδιάσει, παρόλο που ως πέμπτος ψηλός θα έπρεπε να παίρνει κάποια λεπτά στο rotation.

Είναι φανερό πως οι δύο «αιώνιοι», παρά τη σπουδή που δείχνουν για να αποκτούν τους καλύτερους έλληνες παίκτες, στην πραγματικότητα δεν φαίνεται να τους εμπιστεύονται όσο θα περίμενε κάποιος. Και εμπιστοσύνη σημαίνει να τους βάζουν να παίζουν με συγκεκριμένο ρόλο σε όλα τα παιχνίδια, ακόμα και τα πιο ανταγωνιστικά, κι όχι στο garbage time σκόρπιων αγώνων του ελληνικού πρωταθλήματος. Διότι μόνο έτσι σφυρηλατούν τον χαρακτήρα τους και θα μπορέσουν κάποια στιγμή να παίξουν σύμφωνα με το ταλέντο και τις δυνατότητές τους.

Διαφορετικά «καίγονται». Και το ελληνικό μπάσκετ θα ψάχνει να βρει παίκτες και δεν θα βρίσκει. Δεν είναι  μακριά αυτή η στιγμή, δυστυχώς…