Ψηλά ο πήχης για τον Αταμάν

Ο Ναν, που ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό, είναι όντως καλός παίκτης. Πολύ καλός για την ακρίβεια. Με στοιχεία που τα βρίσκεις στο αμερικανικό μπάσκετ και προφανώς κάνουν θραύση στο ευρωπαϊκό. Με απλά λόγια, ο Ναν είναι ένας «κάνω τη διαφορά παίκτης» και μένει αυτό να επιβεβαιωθεί στο παρκέ του ΟΑΚΑ και όπου αλλού αγωνιστεί στη συνέχεια της σεζόν ο Παναθηναϊκός.

Ποιος επέμεινε να έρθει; Ο Αταμάν; Μήπως ο Γιαννακόπουλος; Ας μη μπούμε σε αυτή τη διαδικασία γιατί το ερώτημα θα μοιάζει ανάλογο με αυτό για το αβγό και την κότα. Ο Αταμάν ασφαλώς και ήθελε κάτι παραπάνω στα γκαρντ, αφού ο Βιλντόζα δεν αποδίδει σύμφωνα με τα «θέλω» του τούρκου προπονητή, ενώ τον Μωραΐτη διόλου δεν τον εμπιστεύεται. Ο δε Γιαννακόπουλος, σίγουρα ήθελε να κάνει ακόμη ένα χτύπημα μεταγραφικό, λες και πασχίζει να πει «μπορώ να φέρω όποιον άλλοι δεν μπορούν». Και μπαίνει ο παράγοντας δυναμικά σε υποθέσεις για τις οποίες αρχικά είχε ακουστεί έτερη ομάδα. Ή δεν είναι έτσι αυτό, αναφορικά με τους Μίροτιτς, Μίχαλιουκ και Ναν; Ανεξάρτητα, βέβαια, από την κατάληξη των επαφών/διαπραγματεύσεων.

Επί της ουσίας: έχοντας ανεβάσει το ύψος του μπάτζετ σε δυσθεώρητα επίπεδα, η διοίκηση του ΠΑΟ κάνει όλα τα χατίρια του κόουτς ή αν προτιμά κάποιος, φροντίζει να του δώσει το καλύτερο υλικό που θα μπορούσε να έχει. Ακόμη και μετά το πρώτο «όχι», τέλη Ιουνίου ήταν όταν ο Πάντερ προτίμησε να παραμείνει στο Βελιγράδι και την Παρτίζαν, δεν έβαλε φρένο στο σχέδιο για επανεκκίνηση. Ξόδεψε πολύ χρήμα γιατί μόνο έτσι μπορείς να πετύχεις τα ηχηρά «μπαμ». Τέτοιο είναι και αυτό του Ναν. Για περίπου οκτώ μήνες μέχρι να τελειώσει η σεζόν; Για τόσο. Ο ΠΑΟ τον ήθελε για τώρα προκειμένου να καλύψει το έδαφος στην Ευρωλίγκα και να σταματήσει την κυριαρχία του Ολυμπιακού στην Ελλάδα. Και μετά ισχύει το… «βλέπουμε». Μοιάζει να… κόβουν δρόμο οι Πράσινοι και υπογράφοντας αστέρια να δυναμώνουν κατά πολύ. Ο Αταμάν πολλές φορές έχει πει πως οι στόχοι είναι υψηλοί. Τίτλοι στην Ελλάδα και μέχρι το τέλος του δρόμου στην Ευρώπη. Τουλάχιστον ο προπονητής δεν έχει μάθει να κρύβεται και το μεγαλύτερο συν του σχετίζεται με το γεγονός πως γνωρίζει πώς να συμπεριφερθεί στις βεντέτες. Ο βαθμός των απαιτήσεων, πλέον, ανέβηκε κατά πολύ. Η σκυτάλη είναι στα χέρια του Αταμάν.