Χωρίς αντιπολίτευση

Ενώ η κωμωδία στον ΣΥΡΙΖΑ κλιμακώνεται, ήδη άρχισαν τα κλάματα. Κάποιοι δηλαδή που νομίζουν ότι πίσω από το γελοίο του πράγματος ενεδρεύει πάντα μια τραγωδία ολοφύρονται επειδή, λέει, με την απομάκρυνση όσων διαφωνούν από το κόμμα από τον πρόεδρο Κασσελάκη (ή, έστω, με την εσωκομματική σύγκρουση που κλιμακώνεται με προοπτική να οδηγήσει σε διάσπαση), η χώρα δεν θα έχει αξιωματική αντιπολίτευση και η ΝΔ του Μητσοτάκη θα είναι μόνη της, απερίσπαστη και ανενόχλητη.

Σιγά τ’ αβγά. Ηδη πέρασε μια τετραετία με αντιπολίτευση περισσότερο αφοριστική παρά ουσιαστική και η δημοκρατία μια χαρά προχώρησε – όταν χρειάστηκε, μάλιστα, υπήρξαν εντάσεις και διαξιφισμοί και κυβερνητικές αναδιπλώσεις και υπαναχωρήσεις. Τη δεύτερη τετραετία υπάρχουν περισσότερα κόμματα, άρα περισσότερες φωνές που θα μπορούσαν αν ήθελαν, αν ήξεραν και αν υπήρχε ανάγκη να ελέγξουν την κυβέρνηση. Σε μερικά θέματα, όπως π.χ. η θέση της χώρας στη διεθνή σκηνή σε εποχή διεθνούς κρίσης, το πράττουν: από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τους ελεγχόμενους από τη Δικαιοσύνη «Σπαρτιάτες», ασκείται κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη γιατί δεν συμπλέει με τον Ερντογάν στο θέμα που ανέκυψε όταν οι δολοφόνοι κατσαπλιάδες της Χαμάς δολοφόνησαν, βίασαν και απήγαγαν αμάχους στο Ισραήλ (και δεν αμφιβάλλω ότι αν η ΝΔ ήταν λιγότερο ισχυρή θα συνέπλεαν μαζί τους διάφοροι δεξιοί).

Η αντιπολίτευση δεν είναι θεσμός του κράτους. Προκύπτει, ή δεν προκύπτει, στις εκλογές – και αναδεικνύεται ή δεν αναδεικνύεται στην κοινοβουλευτική μάχη. Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, στην προηγούμενη θητεία της, αντί να στρωθεί στη δουλειά και να παραγάγει ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης από το οποίο θα προέκυπταν και οι αιχμές του αντιπολιτευτικού λόγου της, περίμενε να φθαρεί ο Μητσοτάκης. Οι συριζαίοι νόμιζαν ότι ενίσχυαν τη φθορά του πότε επιδιώκοντας να εμπλέξουν τη διακυβέρνηση σε δικαστικές υποθέσεις, πότε υπονομεύοντας κορυφαίες καμπάνιες του ελληνικού κράτους για το κοινό καλό (όπως οι πολιτικές για την αντιμετώπιση της πανδημίας), πότε προστατεύοντας ένα εξτρεμιστικό πολιτικό αντεργκράουντ (όπως ο Κουφοντίνας ή οι ταραχοποιοί των πανεπιστημίων) και πότε αποκαλώντας τον υποτιμητικά Κούλη και λέγοντας ότι γ@#$ται επειδή θεωρούσαν ότι αυτός είναι το εμπόδιο της στασιμότητάς τους.

Η τωρινή Βουλή βρίθει αντιπολιτευτικών προτάσεων, τις οποίες εξέλεξαν πολίτες στις κάλπες. Τα πρόσωπα στα οποία απέληξαν οι προτάσεις αυτές είτε έχουν ήδη γίνει αντικείμενο ενδιαφέροντος του εισαγγελέα είτε βρίσκονται βιδωμένα στις καρέκλες τους, προσδοκώντας από τα ΜΜΕ να εκτιμήσουν κάποια από τις ρητορικές τους αιχμές για να τις προβάλουν. Δυστυχώς, με αυτή τη λογική πολιτεύεται και το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα που επί πρωθυπουργίας Σημίτη διαχειρίστηκε κορυφαία ζητήματα της χώρας (μεταξύ άλλων, η ένταξη στην ΟΝΕ και τα μεγάλα διεθνή ζητήματα στα οποία η Ελλάδα έχει εμπλοκή, καταφέρνοντας να μπει ακόμα και η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ενωση), προκειμένου κάτι χλωμοί διάδοχοι να σκιαμαχούν λέγοντας τσιτάτα και αφορισμούς.

Δεν είναι πρόβλημα της χώρας αν δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση. Πρόβλημα θα υπήρχε αν, στη δίνη της περίπλοκης και επικίνδυνης διεθνούς κρίσης που πλήττει και εμάς, δεν υπήρχε σοβαρή κυβέρνηση.