Μπόμπι Τσάρλτον: αφοσίωση

Οι παλαιότεροι ασφαλώς τον θυμούνται οξυδερκή στο χορτάρι, αρχηγό και οδηγό μιας σπουδαίας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ παλαιότερων δεκαετιών. Ειδικά τη δεκαετία του ’60, ο αξέχαστος πλέον Μπόμπι Τσάρλτον ήταν ο άνθρωπος που μαζί με τους Ντένις Λόου και Τζορτζ Μπεστ έφτιαξαν μια πανίσχυρη επιθετική τριπλέτα. Γκολ, πολλά γκολ με τη φανέλα των Κόκκινων Διαβόλων σημείωσε ο Μπόμπι Τσάρλτον και έδειξε πολλές φορές τις αξεπέραστες αρετές του. Ηταν, εύκολα θα μπορούσε να ειπωθεί, ένα… δώρο της μοίρας που αυτός ο παικταράς επιβίωσε, λες από θαύμα, στο δυστύχημα του Μονάχου και μεγάλωσε τον μύθο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ποιος, όμως, είναι ο κυρίαρχος λόγος που ανά τον κόσμο γίνονται τέτοια και τόσα αφιερώματα για τον Τσάρλτον; Ηταν, άραγε, μόνον η αγωνιστική του αξία; Κάθε άλλο. Απλά, ο άγγλος διεθνής αντιπροσώπευε μια εποχή ρομαντική που δεν υπάρχει πια – έχει χαθεί στον χρόνο και δεν θα ξαναγυρίσει. Διότι τώρα οι ποδοσφαιριστές δύσκολα δένονται με τις ομάδες, αλλάζουν «κάθε τρεις και λίγο» εργοδότη, ο κόσμος δεν βλέπει στο γκαζόν ένα σημείο αναφοράς και οι περισσότεροι λειτουργούν στη λογική «έλα εσύ φύγε εσύ». Αν κάποιος προοδεύει, τότε το πιθανότερο είναι να αποχαιρετήσει την ομάδα και εδώ λόγο μεγάλο έχουν και οι ατζέντηδες. Την εποχή του Μπόμπι Τσάρλτον, όμως, τα πάντα κινούνταν σε ρυθμούς διαφορετικούς. Αφησε το στίγμα του στο Μάντσεστερ ως παίκτης και συνέχισε την καριέρα του ως παράγοντας ή αν προτιμά κάποιος, ως πρεσβευτής των Μπέμπηδων. Υπό μία έννοια, ο Τσάρλτον υπήρξε για τη Γιουνάιτεντ ό,τι και ο Σάββας Θεοδωρίδης για τον Ολυμπιακό. Πιστός στρατιώτης της ομάδας, στέλεχος που υπηρέτησε το σύνολο από πολλά πόστα και ίσως χωρίς να θέλει την προσωπική προβολή του,  μαχητής από τους λίγους και έτοιμος να καταθέσει επιχειρήματα για τις ιδέες του. Αυτός ήταν ο Μπόμπι Τσάρλτον. Παρών σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες στιγμές του αγγλικού ποδοσφαίρου ίσως γιατί εκείνος ήταν το… ίδιο το βρετανικό ποδόσφαιρο! Η φιγούρα του γνώριμη σε όλο τον κόσμο και όταν τον έβλεπες στα ταμπλόιντ ή την τηλεόραση με αυτά τα κλασικά γυαλιά, είχες απέναντί σου έναν σοφό του ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα έναν ταπεινό του υπηρέτη.

Η άνοια τον χτύπησε τα τελευταία χρόνια και ίσως αυτό να είναι μια… αρρώστια που βασάνιζε και βασανίζει πολλούς μαχητές των γηπέδων που δοκίμαζαν κεφαλιές με αντίξοες συνθήκες και με βαριές μπάλες. Το βλέπουμε και σε περιπτώσεις ελλήνων ποδοσφαιριστών. Αλλά το φευγιό του Μπόμπι Τσάρλτον, φέρνει στα χείλη μία και μόνη λέξη. Μια δυνατή έννοια: αφοσίωση μεγάλη για την ομάδα που αγάπησε!