Προοδευτικός εξαιρετισμός

Ας υποθέσουμε ότι από ένα σημείο της ελληνικής επικράτειας ένα απόγευμα εισβάλλουν στη χώρα μας μερικές δεκάδες κατσαπλιάδες από μια μικρή γειτονική χώρα με την οποία υπάρχουν προστριβές, ορμάνε σε ένα φεστιβάλ όπου ο ανθός της νεολαίας μας και πολλοί ξένοι φίλοι τους τραγουδάνε και χορεύουν και σκοτώνουν όχι εκατοντάδες αλλά έναν. Εναν! Και απάγουν άλλον έναν. Εναν! Τι θα απαιτούσε η ελληνική κοινή γνώμη από την πολιτεία, τι τα κόμματα και πώς θα απαντούσε το ελληνικό κράτος. Κι αν αυτή η απάντηση θα ήταν δίκαιη ή όχι;

Μόνο κάνοντας αυτή την αναγωγή μπορώ να είμαι επικριτικός για τη στάση μεγάλου μέρους όχι της ελληνικής κοινωνίας (που εκ των πραγμάτων δρα αντανακλαστικά στην κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα, η οποία μάλιστα διεκδικεί το πρόσημο της προοδευτικής) στο νέο επεισόδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη γύρω από τη σταθερή και συνεχιζόμενη διαμάχη περί το Ισραήλ. Μια στάση συνολικά απαράδεκτη, επειδή παρά τη συχνή ρητορική για τον σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και την αξία του ανθρώπου, στη συγκεκριμένη περίπτωση ό,τι κυριαρχεί είναι η οπαδική στράτευση – που συμπλέει με έναν ιδιότυπο ελληνικό εξαιρετισμό, έναν εκ του ασφαλούς αντιδυτικισμό.

Βλέπω τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα με παλαιστινιακή μαντίλα, ακούω και τον βουλευτή του Γιάννη Γκιόκα να λέει ότι δεν θα κρίνει τη Χαμάς με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης ανεβάζει ένα αντιδυτικό τραγούδι, οι στίχοι του οποίου ουσιαστικά εξηγούν τον κόσμο ως αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής της Δύσης – είναι λέει με τον άμαχο, αλλά δεν λέει λέξη για τους αμάχους του Ισραήλ. Στις διαδηλώσεις της Αθήνας, όπου μέλη και οπαδοί «προοδευτικών» (όπως αυτοαποκαλούνται) κομμάτων και συνδικάτων συνυπάρχουν με μουσάτους και μαντιλοφορούσες, που συνθηματολογούν με μίσος κατά του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αδύνατον να μην την κρίνει κανείς – όπως είναι αδύνατον να μη συνυπολογίζει μερικά ακόμα γεγονότα. Ο βομβαρδισμός, π.χ., του χριστιανικού νοσοκομείου στη Γάζα, που καταρχάς αποδόθηκε στο Ισραήλ, είχε άμεσες πολεμικές συνέπειες: πρωτίστως ματαίωσε τη συνάντηση εμπλεκόμενων χωρών στο Αμμάν με τον αμερικανό πρόεδρο Μπάιντεν.

Ας μην ξεχνάμε γιατί βρεθήκαμε στο σημείο που βρισκόμαστε: επειδή οργανωμένοι κατσαπλιάδες της Χαμάς με πολεμική εκπαίδευση και ζωώδη φανατισμό, επιτέθηκαν εναντίον αμάχων που διασκέδαζαν σε ένα μεγάλο μουσικό πάρτι, που κινούνταν ανυποψίαστοι στους δρόμους ή κοιμόντουσαν στα κρεβάτια τους σε κιμπούτς, αυτοοργανωμένες συλλογικές κοινότητες που υλοποιούν πειράματα κοινοκτημοσύνης. Σε ομάδες που σκότωσαν παιδιά, βίασαν γυναίκες, εξευτέλισαν νεκρούς μεταδίδοντας μέσω των κοινωνικών δικτύων την κτηνώδη διάθεσή τους και πήραν αμάχους ομήρους (αρκετοί εκ των οποίων είναι ευρωπαίοι ή και αμερικανοί πολίτες), προφανώς για να διαπραγματευτούν ανοχή για την επόμενη μέρα.

Αυτή την ανοχή, χωρίς δικαιοσύνη, δεν μπορεί να τη δώσει κανένα κράτος (ιδίως, αν είναι ισχυρό κράτος) που έχει υποστεί τέτοια βαρβαρότητα.