«Δεν δίσταζε να αναμετρηθεί με τους δαίμονές της»

^«Πρόκειται για μια σύγχρονη καλλιτεχνικά και εικαστικά – με πολύ ενεργή τη χρήση videoart – προσέγγιση στη ζωή και στο έργο μιας μυθικής καλλιτέχνιδας που σφράγισε με3 τη ζωή και το έργο της μια ολόκληρη εποχή και εξακολουθεί να ενδιαφέρει με τις διαχρονικές επιτυχίες της». Με τα λόγια αυτά σκιαγραφεί τον άξονα της παράστασης «Dalida – la diva», που ξεκινάει στο θέατρο Παλλάς από τις 24 του μήνα η Ολγα Βενέτη. «Το κείμενο λειτουργεί σαν συνδετικός ιστός μεταξύ των σημαντικότερων τραγουδιών και καλλιτεχνικών επιτυχιών της, εστιάζοντας στις κυριότερες περιόδους της προσωπικής της ζωής» συνεχίζει η ερμηνεύτρια, την παράσταση της οποίας σκηνοθετεί ο Γιώργος Βάλαρης.

n Ποιες είναι οι πρώτες αναμνήσεις και εντυπώσεις σας από τη φωνή της Δαλιδά;

Οπως την Εντίθ Πιαφ κι άλλες αγαπημένες τραγουδίστριες τις έμαθα παρατηρώντας τα εξώφυλλα στους δίσκους βινυλίου που είχε στο σπίτι η μητέρα μου. Μετά ακολούθησε η ακρόαση. Μεγαλώνοντας και έχοντας τη μεγάλη χαρά και τύχη να ερμηνεύσω μερικά από αυτά τα σπουδαία τραγούδια, ανακάλυπτα τα χρώματα, τις φωνές, την υπέροχη μουσική και τους στίχους που με συνέπαιρναν πραγματικά. Σε μια από αυτές τις στιγμές, έτυχε να συναντήσω για πρώτη φορά και τη Δαλιδά με το «Histoire d’ un amour». Με καθήλωσε τόσο η ζεστή, βραχνή και γεμάτη συγκίνηση φωνή της, το ιδιαίτερο μέταλλο που είχε, που σφράγισε την ψυχή μου για πάντα. Είχε μια αλήθεια που ήταν αφοπλιστική στην καθαρότητα και τη διαύγειά της.

n Ποια είναι τα στοιχεία, οι σταθμοί ή τα επεισόδια της ζωής της που σας συγκινούν;

Η Δαλιδά είναι μια ανεπιτήδευτη, ανθεκτική, αληθινή, ερμηνεύτρια που τραγουδούσε με πάθος, με γνώση των στίχων και του μουσικού – κάθε φορά και διαφορετικού – ύφους των τραγουδιών που ερμήνευε με όλο της το σώμα και σε απόλυτη αρμονία. Αυτό που με συγκινεί κάθε φορά που διαβάζω την ιστορία της είναι το θάρρος που είχε πάντα να ψάχνει την υπέρτατη αγάπη, τον καταλυτικότερο έρωτα, την απόλυτη ένωση. Επίσης δεν δίσταζε ποτέ να αναμετρηθεί με τους δαίμονές της κοιτώντας τους κατάματα, ακόμα και αν έμοιαζε μέχρι τέλους να είναι δέσμιά τους. Την είδαμε να φτάνει στα άκρα, να πεθαίνει και να ανασταίνεται. Αλλά το να μπορείς να βρίσκεσαι από το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίστροφο σημαίνει ότι είσαι μια προσωπικότητα με βάθος και με μια ψυχή που αναγνωρίζει και αφουγκράζεται την αιώνια αγάπη. Οτι ζεις χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς να μετράς, όπως έγραφε σε έναν στίχο του ο ποιητής Τόμας Ελιοτ, τη ζωή σου με το κουταλάκι του καφέ. Πρόκειται για έναν πολύ δύσκολο δρόμο, που ενέχει τρομερά επίπεδα αναζήτησης και αγωνίας, πέρα από τη λογική της επιβίωσης και που δεν καλύπτεται ούτε με την επιτυχία, ούτε με την αναγνωρισιμότητα, την οποία έδειξε να έχει αφειδώλευτα η Δαλιδά στη ζωή της. Οσο και αν πρόσκαιρα της γέμιζαν όλα αυτά την ψυχή της, δεν ήταν γι’ αυτά που πονούσε. Το συναίσθημά της ήταν μεγαλειώδες. Δεν το ζητιάνευε, ούτε αναζητούσε δεκανίκια. Ηθελε να τα ζήσει όλα στο κόκκινο στο τέλος «Jusqu’ au bout», όπως έλεγε και εκείνη. Και σε αυτό ταυτίζομαι απόλυτα μαζί της.

n Τι φέρνει τη Δαλιδά ως περσόνα στη μεταπολεμική Γαλλία; Πώς εξηγείται η μεγάλη επιτυχία της σε διαφορετικά μουσικά είδη;

Οπως πολύ σωστά λέτε, ήταν μια περσόνα μοναδική που στο πέρασμά της άφηνε τη μοναδική και ξεχωριστή της σφραγίδα. Ενδεχομένως η εμφάνισή της να ακολούθησε το ρεύμα μιας ολόκληρης εποχής καθώς η Ευρώπη έβγαινε από τον πιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία της και είχε ανάγκη από δυνατές προσωπικότητες, με σθένος και εκτόπισμα μοναδικό. Ομορφιά, κομψότητα, φωνή μαγική ήταν συνδυασμός που υπέρλαμπρα φώτισε όλη την Ευρώπη, και επειδή πάντα η τέχνη είναι ύψιστη παρηγοριά, μια τέτοια γυναίκα ήταν η ελπίδα για τη δημιουργία καταπληκτικών και διαχρονικών μελωδιών και, εν τέλει, συναισθημάτων ελπιδοφόρων για τη ζωή. Η Δαλιδά υπήρξε, επομένως, χαρισματική από κάθε άποψη: τραγουδούσε σε πολλές γλώσσες, πολλά διαφορετικά μουσικά είδη, βάζοντας πάντα τη δική της ταυτότητα, τον δικό της χαρακτήρα και το δικό της αποτύπωμα. Και όπως απέδειξε με το παράδειγμά της, η αγάπη και η ανυστεροβουλία στο τραγούδι δεν σε προδίδουν ποτέ.

n Ποια τραγούδια της σας αγγίζουν περισσότερο από τα άλλα;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και στην αναζήτηση της μουσικής μου ταυτότητας, αυτό που ανέκαθεν με συγκλόνιζε είναι η ερμηνεία. Και κάπως έτσι προέκυψε η σύνδεσή μου με τη Δαλιδά. Η μουσική και οι στίχοι, στα τραγούδια της που απαιτούν ερμηνεία, δηλαδή συμμετοχή της φωνής, του κορμιού, της ψυχής και της καρδιάς, είναι ιδιαίτερες στιγμές, φορτισμένες συγκινησιακά ως το άπειρο. “Mourir sur scène” και “Il venait d’avoir dix-huit ans” είναι δύο λατρεμένα μου τραγούδια που ανατριχιάζω στο άκουσμά τους και συγκλονίζομαι καθώς τα ερμηνεύω και μεταφέρω μουσικά την έμπνευση που προκαλούν στην ψυχή και τον κόσμο.