«Αυτός είναι ο λαός του Ισραήλ»

Είναι Τετάρτη 11/10 και η 34χρονη Αγιέ έχει μόλις τελειώσει τη μεσημεριανή βάρδια της στο αθηναϊκό παράρτημα πολυεθνικής εταιρείας τεχνικής υποστήριξης. Από την περασμένη Κυριακή, στη ρουτίνα της έχει μπει το δρομολόγιο Καλλιθέα – «Ελευθέριος Βενιζέλος». Με ένα τελάρο γεμάτο μήλα ακολουθεί το φιδάκι που έχουν σχηματίσει 300 – 350 συμπατριώτες της μπροστά από τα desks της El Al, της Arkia, της Israir – των μοναδικών αεροπορικών που συνεχίζουν να ταξιδεύουν προς το Τελ Αβίβ, από το μοναδικό αεροδρόμιο της Νοτιοδυτικής Ευρώπης που συνεχίζει να εξυπηρετεί πτήσεις προς το εμπόλεμο Ισραήλ.

Μαζί με άλλα μέλη της ισραηλινής κοινότητας φροντίζουν να μην τους λείψει τίποτα τις –πολλές– ώρες που περιμένουν μέχρι να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο της επιστροφής. Φρούτα, νερά, σοκολάτες, σνακ και οι απαραίτητες πληροφορίες που όλοι έχουμε κάποτε χρειαστεί σε κάποιο ξένο αεροδρόμιο. «Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω προσώρας», λέει και προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της μιλάει για «την πρωτοφανή αλληλεγγύη» που έχει εισπράξει από τους Ελληνες.

«Μας αφορά προσωπικά». «Αυτός είναι ο λαός του Ισραήλ», λέει ο 27χρονος Τζόναθαν Οφίρ δείχνοντας με περηφάνια την εθελόντρια και τους εκατοντάδες συνταξιδιώτες του. Τους τελευταίους έξι μήνες είχε μετακομίσει με τη σύντροφό του στη Λισαβόνα, όμως, το Σάββατο το πρωί όλα άλλαξαν. «Δεν μπορούσαμε απλώς να μείνουμε στην ησυχία της Πορτογαλίας», συνεχίζει και περιγράφει πως με την επιστροφή του θα παρουσιαστεί στη μονάδα που ορίζει το ειδικό φύλλο πορείας που έχουν λάβει μέχρι τώρα 360.000 έφεδροι. «Ολοι οι φίλοι μου είναι ήδη στα όπλα. Προτιμώ να είμαι κι εγώ και να κάνω κάτι χρήσιμο για την πατρίδα μου. Το Ισραήλ είναι όσα έχουμε. Αν το χάσουμε θα ζήσουμε ξανά ένα Ολοκαύτωμα. Για εμάς αυτή η επιλογή απλά δεν υπάρχει».

Εφεδρος λοχίας και ο ίδιος, παραδέχεται ότι στη διάρκεια της 32μηνης θητείας του συμμετείχε σε επιχειρήσεις στη μεθόριο με τον Λίβανο αλλά και ότι «αυτό που συμβαίνει τώρα» τον τρομάζει. Στο Nova Festival, στην έρημο του Νεγκέβ – ένα από τα πρώτα σημεία που εκτόνωσαν το δολοφονικό μένος τους οι τρομοκράτες – η σύντροφός του έχασε έναν παιδικό φίλο. «Ολοι μας γνωρίζουμε ένα θύμα, έναν τραυματία ή έχουμε στον κύκλο μας κάποιον απαχθέντα. Αυτή η τραγωδία έχει αγγίξει ολόκληρο το έθνος. Ταυτόχρονα, ωστόσο, αφορά κάθε έναν από εμάς προσωπικά».

Ενώ οι έκτακτες πτήσεις που έχουν προστεθεί από τις ισραηλινές αεροπορικές εταιρείες αναχωρούν σταδιακά –με μεγάλη καθυστέρηση– ο χώρος αναμονής μπροστά στα desks 1-12, που έχουν διατεθεί από τη διοίκηση του αεροδρομίου για την εξυπηρέτηση των επαναπατριζόμενων, δεν αδειάζει. Οι ουρές διατηρούνται πυκνές, οι εθελοντές συνεχίζουν να φέρνουν νέα κεράσματα και στα πηγαδάκια συζητιέται ένα και μόνο θέμα: Η σφαγή των νηπίων από τους ισλαμιστές της Χαμάς. Αποκαλύφθηκε πριν από λίγες ώρες από στελέχη των IDF (Israel Defense Forces) που κατάφεραν να ελέγξουν πόρτα – πόρτα το κιμπούτς Κφαρ Αζά, ακολουθούμενοι από έμπειρους αλλά συγκλονισμένους πολεμικούς ανταποκριτές διεθνών δικτύων. Τα feeds τους στο Instagram, εκεί που μέχρι το περασμένο Σάββατο τα φωτεινά καρέ από τις ολιγοήμερες διακοπές με αφορμή το Σιμτσάτ Τορά διαδέχονταν το ένα το άλλο, έχουν κατακλύσει εικόνες ανείπωτης φρίκης, με αιματοβαμμένα πορτ μπεμπέ, απανθρακωμένες σορούς και νεκρές ημίγυμνες γυναίκες.

Στα χακί. «Η προηγούμενη φορά που χύθηκε τόσο εβραϊκό αίμα μέσα σε μία μόνο ημέρα ήταν στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Και πριν από αυτό στο Ολοκαύτωμα», θυμίζει ο Παζ Νίμνι. Είκοσι τριών ετών σήμερα, δεν έχει προηγούμενη πολεμική εμπειρία, καθώς υπηρέτησε τη θητεία του ως μάγειρας. Παρ’ όλα αυτά, είναι μεταξύ των εφέδρων που έλαβε το τυποποιημένο μήνυμα για άμεση επιστράτευση. Τα θλιβερά νέα τον βρήκαν σε διακοπές στην Κω, μαζί με τον πατέρα του, βετεράνο του Πολέμου του Λιβάνου. «Οι διακοπές μας ξεκίνησαν την Τετάρτη (4/10) και κανονικά θα διαρκούσαν μέχρι την Κυριακή. Τα γεγονότα μας πρόλαβαν. Μου τηλεφώνησε η μητέρα μου κλαίγοντας και ανοίξαμε την τηλεόραση για να δούμε τι συμβαίνει. Η καρδιά μου ράγισε. Λαμβάνουμε διαρκώς στα κινητά μας αδιανόητες εικόνες φρίκης (σ.σ. ταυτόχρονα σκρολάρει στην αρχική σελίδα του Instagram και στέκεται στη λίστα των αγνοουμένων). Η πτήση μας ακυρώθηκε, όπως των περισσοτέρων εδώ, και ο μόνος τρόπος για να επιστρέψουμε ήταν μέσω Αθήνας», λέει ο νεαρός από την παραθαλάσσια Χαντέρα, 124 χιλιόμετρα βόρεια της Λωρίδας της Γάζας. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει αφήσει το οικογενειακό μίνι μάρκετ στους γονείς και στην αδελφή του και βρίσκεται στο σημείο που υπέδειξε η Στρατολογία στους επίστρατους.

Νακάμ. «Οι 1.200 νεκροί μας, αναλογούν σε σχεδόν 40.000 Αμερικανούς ή 10.000 Γερμανούς. Τόσα είναι τα θύματά μας», εξηγεί ο 32χρονος προγραμματιστής Ομρί Σαρβίτ από το Τελ Αβίβ. Από Πέμπτη μέχρι Κυριακή θα έμενε με τον φίλο και συνάδελφό του Ασάφ Φιζουάτι, 31 ετών, στη Ρόδο και κατόπιν θα επέστρεφαν στο Τελ Αβίβ. Από προχθές, όμως, είναι διαβιβαστής και τυφεκιοφόρος αντίστοιχα. «Επειδή δεν μπορούσαν να με εντοπίσουν άμεσα στο τηλέφωνο, ο διοικητής μου με έψαξε μέσω WhatsApp. Είχαμε, έτσι κι αλλιώς, αποφασίσει να επιστρέψουμε όταν δέχθηκα την κλήση», περιγράφει ο Ομρί, έφεδρος λοχαγός σε καιρό πολέμου. Οι δύο φίλοι στενοχωριούνται, όπως λένε, που δεν είχαν τον χρόνο να δουν την Αθήνα. Εχουν ακούσει ότι η νυχτερινή ζωή είναι έντονη, όπως ακριβώς και στην πόλη τους. «Θα το κάνουμε, όμως, μόλις τελειώσουν όλα. Θα νικήσουμε και αυτή τη φορά», υπόσχονται και κλείνουν με τη λέξη που κυριαρχεί τα τελευταία 24ωρα: «Νακάμ» (εκδίκηση στα εβραϊκά)…