Γιατί δεν πρέπει {LF}να ηττηθεί το Ισραήλ

Για την κυβέρνηση Νετανιάχου, τους ακροδεξιούς συμμάχους της, τον τρόπο αντιμετώπισης των Παλαιστινίων, την επέκταση των εποικισμών σε παλαιστινιακά εδάφη, μπορεί να έχει κανείς πολλές αντιρρήσεις. Αλλωστε, επί έναν σχεδόν χρόνο ο μισός πληθυσμός του Ισραήλ είναι στον δρόμο διαμαρτυρόμενος με αξιοθαύμαστη συνέπεια και συνέχεια κατά της απόπειρας της πιο ακραίας δεξιάς κυβέρνησης που γνώρισε ποτέ η χώρα να ελέγξει τη Δικαιοσύνη που λειτουργεί παραδοσιακά ως αντίβαρο στην εκτελεστική εξουσία.

Η κριτική αυτή δεν μπορεί να παραγνωρίζει ορισμένα γεωπολιτικά δεδομένα. Το Ισραήλ είναι μια χώρα σε διαρκή άμυνα. Συνορεύει με αραβικές χώρες των οποίων οι πληθυσμοί αν μπορούσαν να επιλέξουν, στην πλειοψηφία τους, δεν θα επιθυμούσαν την ύπαρξή του. Μέσα σε αυτό το διαχρονικά πολύ αρνητικό περιβάλλον, αναδείχθηκε σε χώρα-πρότυπο από πλευράς ανάπτυξης, τεχνολογίας, θεσμών και δημοκρατικής διακυβέρνησης σε μια περιοχή που όλα αυτά τα στοιχεία είναι ελλειμματικά.

Για την ανάλυση της σημερινής πολύ μεγάλης κρίσης, της οποίας την έκβαση θα ήταν πρόωρο να επιχειρήσουμε να προβλέψουμε, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα ακόλουθα δεδομένα:

Η Μέση Ανατολή έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια καθώς η ισορροπία των σχέσεων των αραβικών χωρών με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν επηρεάζεται πλέον από το Παλαιστινιακό αλλά από τον ρόλο του Ιράν και την επιρροή που ασκεί στην περιοχή. Σε αυτό το μέτωπο η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν βρίσκονται στην ίδια πλευρά με το Ισραήλ. Αλλωστε, με τις τέσσερις αυτές, πλην Αιγύπτου, χώρες έχουν υπογραφεί οι Συμφωνίες του Αβραάμ.

Ως γνωστόν, χώρα-κλειδί για τις ισορροπίες της περιοχής είναι η Σαουδική Αραβία που δεν έχει ακόμη εξομαλύνει τυπικά τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Εχει ξεκινήσει ωστόσο μια πολύ σοβαρή προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση με πρωταγωνιστικό τον ρόλο των ΗΠΑ. Ολες οι πληροφορίες το προηγούμενο διάστημα συνέκλιναν στο ότι η διαπραγμάτευση θα είχε αίσιο τέλος και θα κατέληγε σε συμφωνία Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας. H τελευταία, για να προχωρήσει στο τελικό στάδιο, έθετε ως όρο να της παρασχεθούν ποσότητες εμπλουτισμένου ουρανίου για ειρηνική χρήση, κάτι που θυμίζουμε ότι διαθέτει και το Ιράν. Οι ΗΠΑ είχαν πολλές επιφυλάξεις ως προς αυτό καθώς οι συνέπειες για την ειρήνη στην περιοχή θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές.

Το Ιράν ως άμεσα απειλούμενο από το ενδεχόμενο συμφωνίας Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας δεν είχε κανένα λόγο να περιμένει την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων. Η επίθεση της Χαμάς με τον επαγγελματισμό που έγινε μαρτυρά προπαρασκευή που υπερβαίνει τις δυνατότητές της. Επίσης, αν ο σχεδιασμός της συντελέστηκε εκτός Γάζας, ερμηνεύει και το γεγονός ότι οι πολύ ικανές ισραηλινές υπηρεσίες δεν το είχαν αντιληφθεί. Δεν μπορεί να αποδειχθεί ενδεχομένως, αλλά όλα τα στοιχεία της επίθεσης δείχνουν ικανότητες που δεν διαθέτει η Χαμάς. Και η εμπλοκή της Χεζμπολάχ από τον Λίβανο επίσης συνηγορεί υπέρ αυτής της εκδοχής.

Το Ισραήλ από τη στιγμή που κήρυξε κατάσταση πολέμου θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να απαντήσει. Και δεν πρέπει να ηττηθεί διότι αυτό θα πρόσφερε στην Τεχεράνη ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στην περιοχή πέραν του ελέγχου της Συρίας και του Λιβάνου που ήδη έχει εις βάρος όχι μόνο της ασφάλειας του Ισραήλ αλλά και της σταθερότητας της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Ινώ Αφεντούλη είναι εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων