Εμφύλιος στους Ρεπουμπλικανούς, χάος στο Καπιτώλιο

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα στην Ουάσιγκτον είναι, λίγο ως πολύ, γνωστά. Παρ’ όλα αυτά, η υπενθύμιση που έκανε το «Economist» στο κεντρικό του άρθρο, την περασμένη Τετάρτη, ήταν εξαιρετικά χρήσιμη – και όχι μόνο ως ιστορική αναφορά: «Δύο μήνες μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, το Κογκρέσο συνήλθε για πρώτη φορά, στην Ομοσπονδιακή Αίθουσα της Νέας Υόρκης. Στα 234 χρόνια που έχουν περάσει από τότε, ουδείς πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων δεν έχει απομακρυνθεί από τη θέση του μέσω μομφής – μέχρι αυτή την εβδομάδα, όταν μια μικρή ομάδα Ρεπουμπλικανών απέπεμψε τον Κέβιν ΜακΚάρθι».

Η αλήθεια δε είναι ότι η θλιβερή αυτή πρωτιά μοιάζει να έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις, τόσο στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και για τους εταίρους τους σε όλο τον πλανήτη. Εντός συνόρων, για του λόγου το αληθές, οι μέρες που έρχονται θα είναι ιδιαιτέρως κρίσιμες, καθώς το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ καλείται να αποδείξει ότι είναι σε θέση να κλείσει, έστω και προσωρινά, τη χαίνουσα «πληγή» στο σώμα του με την εκλογή ενός νέου προέδρου της Βουλής. Δεν θα είναι, βεβαίως, εύκολο, καθώς οι συσχετισμοί που προέκυψαν από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 είναι σχεδόν οριακοί: οι Ρεπουμπλικανοί διαθέτουν 221 μέλη έναντι 212 των Δημοκρατικών και 2 ανεξαρτήτων, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να έχουν σχεδόν μηδενικές απώλειες για να διασφαλίσουν τις αναγκαίες 208 ψήφους που απαιτεί η εκλογή του νέου προέδρου. ‘

Χωρισμένοι σε βιλαέτια. Το κυριότερο, όμως, είναι πως ο εμφύλιος στις τάξεις των Ρεπουμπλικανών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τα στελέχη του κόμματος να είναι χωρισμένα σε βιλαέτια. Σύμφωνα με την Axios, ορισμένοι μετριοπαθείς βουλευτές απειλούν να σαμποτάρουν οποιαδήποτε υποψηφιότητα για τη συγκεκριμένη θέση εάν δεν αλλάξουν οι κανόνες, προκειμένου να προστατεύονται οι μελλοντικοί πρόεδροι από τις προτάσεις μομφής που είναι σήμερα σε θέση να καταθέτει κάθε μεμονωμένο μέλος του Σώματος – όρος που είχαν θέσει οι «σκληροπυρηνικοί» στον ΜακΚάρθι προκειμένου να τον στηρίξουν. Την ίδια στιγμή, κάποιοι συντηρητικοί συνάδελφοί τους θέτουν ως όρο τη μη συνέχιση της βοήθειας προς την Ουκρανία ή/και την έγκριση πρότασης μομφής εις βάρος του προέδρου Τζο Μπάιντεν. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όπως σημειώνει το σχετικό ρεπορτάζ, «άλλοι Ρεπουμπλικανοί έχουν παλιούς λογαριασμούς να διευθετήσουν».

Το μήνυμα σε εταίρους και εχθρούς. Το επόμενο ερώτημα είναι προφανές: Με βάση το χαοτικό φόντο που περιγράφεται εδώ, ποιο είναι, άραγε, το μήνυμα που στέλνεται προς το εξωτερικό; Την απάντηση αναλαμβάνει να δώσει, με την ανάλυσή του στους «New York Times», ο Πίτερ Μπέικερ, ο οποίος έχει καλύψει τη θητεία των τελευταίων πέντε προέδρων των ΗΠΑ. Ιδού, λοιπόν, τι διαπιστώνει:  «Υπήρχε μια εποχή, όχι πολύ παλιότερα, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονταν πως διδάσκουν τον κόσμο πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Οταν παρουσιάζονταν ως πρότυπο μιας σταθερής και προβλέψιμης δημοκρατίας. Οταν έστελναν νεαρούς ιδεολόγους σε μακρινά μέρη για να προαγάγουν τον αμερικανικό τρόπο. Αυτές τις μέρες, όμως, για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, αυτός ο αμερικανικός τρόπος δεν μοιάζει να αποτελεί ένα εγχειρίδιο για μια αποτελεσματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αντιθέτως, η χώρα έχει μετατραπεί σε παράδειγμα αταξίας και διχόνοιας, που ανταμείβει τον εξτρεμισμό, αμφισβητεί την κανονικότητα και απειλεί να διχάσει περαιτέρω μια ήδη πολωμένη χώρα».