Ενα σπουδαίο κομμάτι της ζωής μας

Οποιος είχε ζήσει έστω και για μια μέρα τον Γιάννη Ιωαννίδη γνώριζε ότι ήταν ένας απίθανος άνθρωπος που δεν ήταν δυνατόν να σε αφήσει αδιάφορο.

Οσο σκληρός μπορούσε να γίνει στις προπονήσεις με τους παίκτες, γινόταν διπλά υπερπροστατευτικός όταν κάποιος πήγαινε να τους πειράξει.

Χάθηκε ένα σπουδαίο κομμάτι της ζωής μας.

Η πρώτη μας γνωριμία δεν έγινε στον Αρη, αλλά στη Μόσχα όπου ήμασταν με την Εθνική Ελπίδων για δύο φιλικά το 1980 και ο «Ξανθός» που ήταν προπονητής και στους άντρες μάς κοουτσάρισε, ήταν συμπαίκτες μου ο Ανδρίτσος, ο Καρατζουλίδης και άλλοι και στο δεύτερο παιχνίδι που με έβαλε έπαιξα καλά.

Οταν ήρθε στον Αρη στη δεύτερη θητεία του το 1982 με βρήκε με υποσχετική που ήμουν από τον ΑΓΣ Ιωαννίνων και προς τιμήν της η πρώτη μου ομάδα με άφησε στη Θεσσαλονίκη.

Πήραμε το πρωτάθλημα το 1983 και τότε ο Γιάννης ήταν πιο συγκεντρωτικός έχοντας όμως και μια πιο νεανική ομάδα με Σταμάτη, Γεωργιάδη, Δοξάκη, Μαντόπουλο ενώ είχαν έρθει και οι Ελληνοαμερικανοί Καραγιώργης και Χριστοφάκης.

Είχε επιστρέψει και ο Χάρης Παπαγεωργίου, ο οποίος μαζί με τον Βασίλη Παραμανίδη ήταν από τη φουρνιά του πρώτου πρωταθλήματος του 1979 με τον Ιωαννίδη προπονητή.

Σε μια από τις πιο δύσκολες χρονιές, το 1984, διεκδικούσαμε και τους δύο τίτλους και χάσαμε το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό στην Κέρκυρα και το Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη στον τελικό των «ξυρισμένων» κεφαλιών που είχαν κουρευτεί οι αντίπαλοί μας με κόουτς τον Φαίδωνα Ματθαίου.

Περιττό να πω ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης μετά το 1984 όχι μόνο δεν ξαναπήγε ποτέ στην Κέρκυρα αλλά σε ένα ταξίδι μας προς την Ιταλία, όταν ο πιλότος είπε τώρα πετάμε πάνω από την Κέρκυρα, τρελάθηκε και είπε: «Δεν μπορείς να πας πιο αριστερά;»!

Ηταν συναρπαστικοί τελικοί αλλά μας στοίχισε και η απώλεια και των δύο τίτλων και ιδιαίτερα του Γιάννη που μετά είχε πει το ιστορικό: «Δεν θα ξαναχάσω ποτέ». Από τότε άρχισε η μεγάλη πορεία μεταξύ των οποίων μετά από λίγο ήρθε το απίστευτο σερί των 80-0 νικών με τον Αρη αήττητο στην Ελλάδα για 3½ χρόνια!

Ναι, παρότι ήμουν ένα από τα «παιδιά» του τα άκουγα ίσως περισσότερο, αλλά ο Γιάννης ήταν απίστευτα προστατευτικός όταν ήταν έξω από το γήπεδο.

Ημουν άρρωστος και με είχε πάει στο σπίτι του να με προσέχει και η γυναίκα του, η Γιούλα, μου έφερνε σούπες. Μια άλλη φορά που ήμουν άρρωστος στο σπίτι μου, ερχόταν και μου έφερνε πάλι σούπα και άλλα φαγητά μαγειρευτά από το Τίφανις.

Σε ένα παιχνίδι στη Λάρισα, όταν ο άνθρωπος του ξενοδοχείου μάς έφερε παγωμένες κόκα-κόλες γιατί δεν είχε εκτός ψυγείου, ο Γιάννης τον έβαλε να βράσει νερό και να βάλει τα μπουκάλια μέσα να ζεσταθούν.

Στα ξενοδοχεία στο εξωτερικό που είχαν τηλεόραση τα δωμάτια έδινε εντολή να τις πάρουν για «Να μην ξενυχτάνε τα παιδιά».

Σε όλα έβαζε πάνω απ’ όλα την ομάδα και ήθελε να μας προστατεύει, έστω και αν κάποιες φορές το παράκανε. Στην αρχή κάναμε προπονήσεις ανοιχτές με 2.000 άτομα αλλά αν μίλαγε ένας τους έλεγε ότι θα τους βγάλει έξω και δεν ακουγόταν κιχ.

Τα αποδυτήρια αλλά και το πούλμαν της ομάδας ήταν το άβατο και δεν έμπαινε ούτε ο πρόεδρος.

Ηξερε να κρατάει ισορροπίες καθώς ήταν πανέξυπνος. Στον Νίκο Γκάλη δεν άρεσε το ξύπνημα νωρίς και μας έβαζε ελεύθερο το πρωινό.

Κάποια στιγμή που είχαμε τσακωθεί με τον Παναγιώτη Γιαννάκη και δεν μιλάγαμε, το κατάλαβε αμέσως. Δεν μας είπε τίποτε αλλά όσο δεν μιλούσαμε μας έβαζε στο ίδιο δωμάτιο! Στην αρχή συνεννοούμασταν με μουγκρητά αλλά στη συνέχεια αναγκαστικά αρχίσαμε να μιλάμε και τα ξαναβρήκαμε.

Στη Γάνδη είναι σαν να το κάνω εικόνα στο πρώτο φάιναλ φορ το 1988 με τον Αρη όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο και είδε ότι είχε οικόσημο μια μαύρη γάτα. Λυπηθήκαμε τότε τον Φάνη Ταρνατώρο και τον Γιάννη Γιαννάκη που το είχαν διαλέξει χωρίς να προσέξουν το σήμα!

Μπορεί να θύμιζε κάποιες φορές δικτάτορα, αλλά όλα τα έκανε για το καλό της ομάδας. Οταν φύγαμε και οι δύο από τον Αρη και είδα και άλλους προπονητές να έχουν εμμονές τού το είπα αρκετά χρόνια μετά ότι ίσως τον αδίκησα.

Ηταν λάτρης πάντα της Εθνικής και βρεθήκαμε πάλι δίπλα, το 2003, στη Στοκχόλμη, στο Ευρωμπάσκετ, στην τελευταία του προπονητική περιπέτεια και μαζί με τον Γιώργο Κολοκυθά που τον λάτρευε και εμένα ως τιμ μάνατζερ.

Στη Σουηδία ήταν ατυχία, μείναμε εκτός τετράδας για ένα σουτ. Τον αποθάρρυνε λίγο για το 2004, αλλά θα ήταν ο προπονητής της Εθνικής στους Ολυμπιακούς. Ομως τελικά τον πλάνεψε η πολιτική, όταν τον χαιρέτησε ο Καραμανλής στο συνέδριο και καταχειροκροτήθηκε, είχε πάρει την απόφασή του. Και εκεί ήταν νικητής.

Του δίνω ένα ακόμα credit ότι ποτέ δεν υπολόγιζε τα λεφτά για μια δουλειά. Μετρούσε καθαρά ο ψυχισμός του. Στον Ολυμπιακό πήγε όταν έκρινε αυτός και ενώ το 1988 σε μια πτήση Θεσσαλονίκη προς Αθήνα τον είχε ψήσει σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ο Κοσκωτάς να πάει στον Πειραιά και ήταν ανένδοτος παρά το αστρονομικό ποσό που του πρόσφερε.

Δυστυχώς μέσα σε πέντε χρόνια χάθηκαν ο ένας μετά τον άλλον οι τρεις προπονητές που σημάδεψαν την καριέρα μου: πρώτα ο Κώστας Πολίτης, ύστερα ο Ντούσαν Ιβκοβιτς και τώρα ο Γιάννης Ιωαννίδης.

Ο οποίος με αποκαλούσε «Λευκό μαύρο», επειδή ήμουν πολύ γρήγορος και αλτικός.

Αξέχαστος άνθρωπος, θα ζει για πάντα στις μνήμες μας.

Ο Νίκος Φιλίππου είναι παλαίμαχος διεθνής μπασκετμπολίστας