Πρέπει να πάμε κόντρα στην εξέλιξη

Το κακό, όταν μιλάμε για την αναζήτηση του ελιξιρίου της μακροζωίας, είναι πως ο σχεδιαστής της μηχανής που αποτελεί ο ανθρώπινος οργανισμός, η εξέλιξη, ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του, όχι για τη μακροβιότητά του. Η ζωή είναι ένα ζήτημα γονιδίων και περιβάλλοντος, και το περιβάλλον, με τη μορφή ατυχημάτων, αρπακτικών και ασθενειών, είναι εκείνο που σκοτώνει τα περισσότερα πλάσματα. Τα γονίδια με οφέλη που εμφανίζονται μόνο στον ρου μιας ζωής μεγαλύτερης από εκείνη που επιτρέπει το περιβάλλον δεν έχουν μεγάλες πιθανότητες να ευδοκιμήσουν, εκτός αν παρέχουν και άλλα οφέλη. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με τα γονίδια που προσφέρουν μια επιτυχημένη και γόνιμη νιότη.

Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να πει κανείς πως η εξέλιξη συνωμοτεί ενεργά κατά των γηρατειών. Αν ένα γονίδιο βοηθάει ένα ζώο να αναπαραχθεί ενόσω είναι νέο αλλά το θέτει σε κίνδυνο όταν γεράσει, το πιθανότερο είναι ότι θα εξαπλωθεί. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που υποδηλώνουν ότι μία παραλλαγή ενός συγκεκριμένου γονιδίου που εμπλέκεται στο Αλτσχάιμερ προσφέρει αναπαραγωγικά πλεονεκτήματα στους νέους.

Γενικότερα, αν κοιτάξει κανείς τον άνθρωπο από την εξελικτική άποψη των γονιδίων του, βλέπει ότι δεν είναι παρά ένας τρόπος δημιουργίας περισσότερων αντιγράφων των γονιδίων αυτών, και όχι τόσο ένας αυτοσκοπός. Η διατήρηση των μηχανισμών αποκατάστασης του σώματος σε άριστη κατάσταση αξίζει τον κόπο μόνον αν περνάει περισσότερα γονίδια στην επόμενη γενιά. Αν άλλες χρήσεις των ίδιων πόρων κάνουν τη δουλειά αυτή καλύτερα, τότε η αποκατάσταση θα χάσει. Σε αυτή την προσέγγιση του «αναλώσιμου σώματος», το άτομο είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού, το οποίο εγκαταλείπεται όταν δεν είναι πια κατάλληλο για αυτόν. Κάπως έτσι εξηγείται γιατί υπάρχουν τόσες πολλές ασθένειες, όπως το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον, η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, ο διαβήτης τύπου 2 και διάφορες μορφές καρκίνου που είναι σπάνιες στα αρχικά στάδια της ζωής αλλά αρκετά συνηθισμένες στα γηρατειά.