To τρενάκι μιας άλλης ζωής…

Κοντά 10 χρόνια πίσω. Ισως και λίγα παραπάνω. Στον κυκεώνα των σκέψεων που είχαν όλοι και τις κατέθεταν προκειμένου να αξιοποιηθούν τα έρημα τα Ολυμπιακά Ακίνητα και να μη μοιάζουν με «άδεια κουφάρια», έπεσε και η εξής φαεινή ιδέα. Γιατί τότε ήταν της μόδας να πετά κάποιος την όποια μπαρούφα και να τη βαφτίζει καινοτομία. Ειπώθηκε, λοιπόν, ότι στο στέγαστρο του Καλατράβα στο ΟΑΚΑ και το κεντρικό γήπεδο, εύκολα θα μπορούσε να μπει τρενάκι, σαν ατραξιόν της όλης εγκατάστασης και να μεταφέρει τουρίστες. Με εισιτήριο, όπως εισιτήριο θα έκοβαν και όσοι έτρεχαν γύρω γύρω στο γήπεδο. Ευκολάκι… Οι ιδέες δεν κοστίζουν. Οσο είδαν οι αρμόδιοι το περιλάλητο τρενάκι, άλλο τόσο το είδαν και οι τουρίστες. Και η ζωή των Ολυμπιακών Ακινήτων συνεχίστηκε, όχι όλα στην άθλια απαξίωση, αλλά ασφαλώς τα περισσότερα.

Στο Μαρούσι, το σύμπλεγμα αυτό υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να σφύζει από ζωή. Το βλέπουμε ίσως κάθε Σαββατοκύριακο. Αλλά ο προσεκτικός παρατηρητής διαπιστώνει κάνοντας βόλτα περιμετρικά της κύριας εγκατάστασης, την πλήρη εγκατάλειψη, τα σκουπίδια, την αδυναμία συντήρησης και όλα όσα μαρτυρούν αυτό που με απλά λόγια σημαίνει «το άφησαν στην τύχη τους». Κι όμως, προ μηνών έγιναν «γιορτές και πανηγύρια», μια λαμπρή εκδήλωση για τη νέα ημέρα του ΟΑΚΑ. Φευ! Πού είναι, αλήθεια; Η ενεργειακή αναβάθμιση πνίγηκε στις αγκυλώσεις. Τα όσα ελέχθησαν για στάδιο φιλικό στο περιβάλλον αποδείχθηκαν λόγια του αέρα. Κούφιες υποσχέσεις όλων και έμειναν τα πλάνα από το ’19 να μένουν στα συρτάρια και να βλέπουν οι πάντες γήπεδα χωρίς να γνωρίζουν τι να τα κάνουν. Η παρουσία ποδοσφαιρικών ομάδων ήταν μια κάποια λύση. Οπως και οι συναυλίες διάσημων συγκροτημάτων τα καλοκαίρια. Τώρα, έσκασε σαν βόμβα η είδηση πως το γήπεδο πρέπει να κλείσει επειδή υπάρχει θέμα στατικότητας με τη στέγη Καλατράβα. Αναμενόμενο; Κανονικά θα έπρεπε κάποιος αυτόματα να απαντήσει καταφατικά, πολύ απλά γιατί γνωρίζει πως δεν έγινε η παραμικρή συντήρηση πουθενά και το μόνο που έκαναν οι αρμόδιοι ήταν τον σταυρό τους κάθε πρωί μη συμβεί το απευκταίο ατύχημα.

Και οσονούπω, ασφαλώς και θα ακούσουμε νέα σχέδια για τα Ολυμπιακά Ακίνητα. Ακριβώς λίγους μήνες πριν από τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την εποχή του  «μεγάλου του ωραίου και του αληθινού». Των Αγώνων που πέρασαν, κάποιοι έφαγαν με χρυσά κουτάλια και στους υπόλοιπους έμειναν έργα μεγαλεπήβολα που τα θαυμάσαμε μεν αλλά θυμίζουν μόνο ένα ξεφτισμένο παρελθόν. Χωρίς το τρενάκι που θα μας ταξίδευε σε σύννεφα δόξας…