Μία δύσκολη εξίσωση

Μία δύσκολη εξίσωση

Εφριξαν τα εγχώρια κεντροδεξιά κι ακόμη παραπέρα, έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, από την αποκάλυψη του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής ότι επεξεργάζεται σχέδιο με ευνοϊκούς όρους για τους μετανάστες που εισέρχονται στην Ελλάδα, προκειμένου να μείνουν εδώ, αντί να τραβήξουν τον δρόμο για τη Βόρεια Ευρώπη. Αλλά ο Δημήτρης Καιρίδης δεν λέει κάτι άκυρο ή άκαιρο. Ουσιαστικά αναφέρεται σε μια υπό εξέταση πολιτική της κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη και καλείται να το λύσει, με ένα σοβαρότατο πρόβλημα που απασχολεί πλέον τη χώρα, και για το οποίο δεν διαφαίνεται λύση από πουθενά. Είναι αυτό της έλλειψης εργατικών χεριών. Πρόσφατα, μου έλεγε, ότι κινδυνεύουν να μείνουν στα χωράφια και να σαπίσουν πολλά εποχικά προϊόντα επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν «χέρια» για τη συγκομιδή τους. Μου ανέφερε το πρόβλημα με τις φράουλες στην Ηλεία, με τα εσπεριδοειδή της Πελοποννήσου, τα ροδάκινα στη Μακεδονία, και το επικείμενο, μεγάλο πρόβλημα που θα δημιουργηθεί στη συγκομιδή της ελιάς. Και μου είπε ακόμη και για ένα μεγάλο ζήτημα, που αφορά την κατασκευή των μεγάλων έργων. «Κινδυνεύει ο ΒΟΑΚ (ο βόρειος οδικός άξονας της Κρήτης), το αεροδρόμιο στο Καστέλλι κ.ά. Δεν υπάρχουν εργάτες, δεν υπάρχει ικανός αριθμός δηλαδή, για να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα. Πρέπει κάτι να γίνει, και η μόνη λύση, πιστεύω, είναι να δοθούν κίνητρα στους ανθρώπους αυτούς, να μείνουν εδώ και να δουλέψουν, αντί να αναζητούν διόδους να μετακινηθούν στη Γερμανία».

Η εξίσωση δεν είναι εύκολη, γιατί πρέπει να συνδυαστούν πολλά παρεμπίπτοντα θέματα, αλλά ο Καιρίδης το έχει πάρει ζεστά το πράγμα. Τουλάχιστον έτσι μου είπε…

ΟΑΕΔ για μετανάστες

Μου ανέφερε ακόμη ότι οι ελλείψεις είναι πλέον ορατές παντού, διότι «περί τις 200.000 Αλβανοί έχουν αποχωρήσει από τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, είτε για την Ιταλία είτε για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και έχουν αφήσει ένα κενό που είναι επί του παρόντος δυσαναπλήρωτο». Και πως είναι λάθος να πιστεύουμε ότι μας λείπουν μόνο εργάτες γης. Λείπουν από την αγορά εργασίας και εξειδικευμένοι εργάτες. Από την εστίαση, τη βιομηχανία, από όλο το φάσμα της καθαριότητας και της οικιακής φροντίδας, κι ακόμη ηλεκτρολόγοι, μπογιατζήδες, υδραυλικοί, χτίστες. Του ανέφερα κάτι που και παλαιότερα έχω γράψει εδώ, και που είναι να δημιουργήσει η κυβέρνηση έναν… ΟΑΕΔ για μετανάστες. Ωστε με το που εισέρχονται στη χώρα, και περνούν τη φάση της καταγραφής, να δηλώνουν και ποιο επάγγελμα ασκούσαν στη χώρα από την οποία προέρχονται, και εν συνεχεία, με τη σύμφωνη γνώμη τους, να διοχετεύονται σε επιχειρήσεις οι οποίες αναζητούν ειδικευμένους εργαζόμενους. Κατά τον κ. Καιρίδη, γίνεται αυτό, στη φάση της καταγραφής τους, αλλά «το μυαλό τους δεν είναι να μείνουν στην Ελλάδα, δεν θέλουν να μείνουν εδώ. Δεν είμαστε εμείς η χώρα τελικού προορισμού τους. Θέλουν να πάνε στη Γερμανία, με τα υψηλά επιδόματα, το καλύτερο σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, κι ακόμη γιατί αρκετοί έχουν συγγενείς εκεί. Ή στη Σουηδία, ας πούμε».

Δύσκολο πρόβλημα…

Και μία παρατήρηση: αν ο αρμόδιος υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής προσδιορίζει τις ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό στις 300.000 άτομα, και ο αρμόδιος υπουργός Εργασίας στις 500.000 άτομα, υπάρχει ένα προφανές έλλειμμα συνεννόησης μεταξύ τους. Και οπωσδήποτε πρέπει να λυθεί, να ξέρουμε για τι μιλάμε…

«Πνίγηκαν» και οι ευθύνες

Καταλαβαίνω ότι η έλευση της νέας καταστροφικής καταιγίδας, που προκάλεσε νέες ζημιές στη βασανισμένη Θεσσαλία, είναι ένας λόγος για να μην έχει προχωρήσει όσο θα έπρεπε η δικαστική διερεύνηση των ευθυνών για τις καταστροφές που προκάλεσε η προηγούμενη θεομηνία, του «Daniel». Αλλά έχουν περάσει πάνω από τρεις εβδομάδες από την κατεπείγουσα εντολή για τη διερεύνηση των ευθυνών, που διέταξε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κυρία Αδειλίνη. Είναι δυνατόν να μην έχουν κληθεί ακόμη προκειμένου να καταθέσουν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για το εύρος της καταστροφής; Ας πούμε, για εκείνη τη γέφυρα στο Μουζάκι που κατέρρευσε δύο χρόνια μετά την κατασκευή της, δεν πρέπει κάποιος να κατηγορηθεί; Οχι μόνο εκείνος που την κατασκεύασε, και προφανέστατα οφείλει να δώσει εξηγήσεις, αλλά και εκείνος που την παρέλαβε. Δεν γίνεται να καταρρέει έτσι ένα έργο, που πληρώθηκε, δεν θα πω «χρυσά», θα πω ικανοποιητικά, και εν συνεχεία, σε μια άλλη θεομηνία, να καταρρέει. Δεν γίνονται αυτά, και υπάρχει αυταπόδεικτα ευθύνη, που πρέπει να αναζητηθεί άμεσα. Επίσης δεν θέλω να σκέφτομαι, με τίποτε δε, ότι η δικαστική διερεύνηση δεν προχωράει γρήγορα διότι ενδεχομένως θα μπορούσε να συσχετιστεί με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, όχι. Οι εκλογές είναι άλλο πράγμα, κι άλλο πράγμα η αναζήτηση των ευθυνών…

Λαχανοντολμάδες

Εκείνος, ο πρόεδρος Στέφανος (Κασσελάκης) εννοώ, μπορεί να μη με διαβάζει, και μπορώ να καταλάβω το γιατί: είναι σε διαρκή κίνηση, έχει συνεχώς συναντήσεις, και ενδεχομένως να μην τον βοηθούν και τα ελληνικά του. Οσοι όμως βρίσκονται γύρω του, που γνωρίζω ότι με διαβάζουν, γιατί αγνοούν την επισήμανσή μου, ότι αν συνεχιστεί αυτό που γίνεται με την υπερέκθεσή του στα social και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, θα «καεί»;

Γιατί δεν τον προστατεύουν; Το κυνηγητό με τις κάμερες, που εξελίσσεται σχεδόν σε καθημερινή βάση στο κέντρο της Αθήνας, πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι μπορεί να τον ωφελήσει;

Εδώ ο άλλος, ο «συνάδελφός» μου «δημοσιογράφος», έφτασε στο σημείο να τον ρωτήσει ποιο είναι το αγαπημένο του φαγητό, αλλά χωρίς να το ονομάσει. Μόνο να το περιγράψει. Κι ο πρόεδρος Στέφανος έκατσε και του περιέγραφε τους «αβγοκομμένους» λαχανοντολμάδες, αλλά ο άλλος ούτε που κατάλαβε τι του έλεγε. Και του ζητούσε μετά να είναι πιο ξεκάθαρος, μέχρι που ο πρόεδρος Στέφανος τον βαρέθηκε και του έκοψε τη συζήτηση. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Διερωτώμαι, και φαντάζομαι και όλοι εσείς μαζί μου…

Απώλεια

Ενα (ακόμη) στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από την ιστορική γενιά των ανθρώπων που πλαισίωσαν τον Ανδρέα Παπανδρέου από τη δημιουργία του Κινήματος, ο Νίκος Σκουλάς, έφυγε χθες από τη ζωή. Ο Σκουλάς, γεννημένος στα Ανώγεια, συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου την περίοδο της δικτατορίας, ως στέλεχος του ΠΑΚ στον Καναδά, και το 1974, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.

Θεωρείται ο πρωτοπόρος του ελληνικού τουρισμού, καθώς επιχείρησε με επιτυχία να θεμελιώσει σε νέες βάσεις τον ελληνικό τουρισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονταν στη διεθνή τουριστική αγορά. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, από το 1981 έως το 1985, και εν συνεχεία υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (1987-1988), υπουργός αναπληρωτής Εθνικής Οικονομίας (1988-1989) και υπουργός Τουρισμού (1989). Οι φίλοι του έχουν να θυμούνται από αυτόν έναν πράο, καλοσυνάτο, άνθρωπο, ικανό τεχνοκράτη, δημιουργικό και εξαιρετικά δραστήριο. Καλό ταξίδι, Νίκο…