{T16}Κόκκινη γραμμ{T16}ή

Πριν από λίγες εβδομάδες δύο άνθρωποι πέταξαν από το καράβι έναν συνάνθρωπό τους και τον άφησαν να πνιγεί αβοήθητος, αποχωρώντας με κυνισμό σαν να μη συνέβη τίποτα. Προχθές στη Λεωφόρο κάποιοι άλλοι άνθρωποι χειροκρότησαν την εν ψυχρώ και χωρίς λόγο δολοφονία ενός συνανθρώπου τους, ζητώντας με ένα τεράστιο πανό να βγουν από τη φυλακή αυτοί που τον δολοφόνησαν.

Και μένεις με το στόμα ανοικτό. Είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα και έπειτα από τόσες κατακτήσεις στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο άνθρωπος να απαξιώνει τόσο πολύ την ανθρώπινη ζωή;

Πολλές φορές ακόμα και το χειρότερο έγκλημα μπορείς να το καταλάβεις. Οχι να το επικροτήσεις ούτε να το νομιμοποιήσεις, αλλά να αντιληφθείς το κίνητρο και να κατανοήσεις τους λόγους που όπλισαν το χέρι του δράστη. Στις περιπτώσεις του Αντώνη και του Μιχάλη η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Δεν υπάρχει απολύτως καμία λογική εξήγηση για τις δολοφονίες τους.

Ακόμα πιο παράλογη και αδιανόητη είναι η υποστήριξη που παρέχουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι στους αυτουργούς τέτοιων πράξεων. Το πανό στη Λεωφόρο ήταν αισχρό. Οι εμπνευστές του τιμούσαν στην ουσία τους κροάτες χούλιγκαν που είναι υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή. Και με αυτό ξεπέρασαν το όριο που πρέπει να βάζει ο καθένας μας στις πράξεις και τις συμπεριφορές του λειτουργώντας στο πλαίσιο μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Μπορείς να καταλάβεις την ένταση που προκαλεί η αντιπαλότητα των ομάδων στον χώρο του ποδοσφαίρου και ξεφεύγει από το πλαίσιο του απλού πικαρίσματος, μπορείς να κατανοήσεις στον έναν ή τον άλλο βαθμό τους λόγους που ωθούν τα νέα παιδιά στη χρήση βίας στο όνομα (ή με το πρόσχημα) της ομάδας τους, μπορείς ακόμα και να δείξεις επιείκεια, επειδή δεν είναι οι νέοι υπεύθυνοι για τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν. Ομως η απώλεια της ανθρώπινης ζωής είναι μία κόκκινη γραμμή που πρέπει να τραβήξουμε όλοι μας.

Αν ξεπεραστεί, δεν υπάρχει δικαιολογία για τίποτα πια. Η καταδίκη πρέπει να είναι απόλυτη. Διότι αλλιώς δεν θα διαφέρουμε σε τίποτα από τη ζούγκλα.