«Τόσο γλύκας ήρωας {CR}δεν μου είχε ξανατύχει»
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου μιλάει για τον ρόλο του Απόστολου που υποδύεται στο «Ναυάγιο», τη νέα σειρά που κάνει πρεμιέρα την Κυριακή στο Mega
«Πάντα το στοίχημά μου είναι να μπορώ να πετάγομαι από το ένα είδος στο άλλο, να παίζω όσο γίνεται πιο αντίθετα» λέει ο Γιώργος Χρυσοστόμου
Τα παιχνίδια της μοίρας, το σκληρό πρόσωπο της θάλασσας, ο φόβος του θανάτου και η θέληση για ζωή είναι οι θεματικές που αναδεικνύονται στο «Ναυάγιο», τη νέα δραματική σειρά του Mega που έρχεται την Κυριακή 1η Οκτωβρίου. Με φόντο μια ναυτική τραγωδία, η σειρά αποτελεί μια συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης που σκηνοθετεί ο Γιάννης Χαριτίδης και γράφει ο Γιώργος Κόκουβας. Το τηλεοπτικό ταξίδι του πλοίου «Φοίνιξ» ξεκινάει με επιβάτες ένα δυνατό καστ πρωταγωνιστών. Ανάμεσά τους και ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ο οποίος μιλάει στο «ΝΣυν».
Tι θα δούμε στη σειρά;
Θα δούμε ένα προϊόν μυθοπλασίας που αφορά σε μια ναυτική τραγωδία, σαν όλες αυτές που έχουν συμβεί κατά καιρούς. Βλέπουμε τις ιστορίες ανθρώπων που εμπλέκονται. Εγώ ανέλαβα τον ρόλο του Απόστολου Κασσιμάτη, ενός πάρα πολύ καλού ανθρώπου, σπάνιου στις μέρες μας, που έχει ανθρωπιά πραγματικά. Είναι ένας ρομαντικός ήρωας με μια πολύ παλιά, όμορφη σχέση με τη ζωή. Ο ίδιος είναι αρωματοποιός, οπότε έχει πολύ καλή σχέση με τα λουλούδια και τα αρώματα, κι εκεί κάπου κουμπώνω κι εγώ, γιατί αγαπώ πολύ τα λουλούδια και τα αρώματα.
Πώς τον υποδύεστε αυτόν τον ήρωα;
Πάρα πολύ τρυφερά. Οταν ο σκηνοθέτης με πλησίασε και μου τον πρότεινε, μου έκανε κατευθείαν κλικ, γιατί είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον θεατρικό ήρωα που υποδύθηκα πέρυσι και θα συνεχίσω και φέτος. Αυτό το κοντράστ εμένα μου έκανε πολύ ενδιαφέρουσα όλη την πρόταση, συν όλα τα άλλα φυσικά. Ηθελα οπωσδήποτε να κάνω τηλεόραση. Μου είχε λείψει. Δεν είχα εμπλακεί ξανά σε μια σειρά εποχής και πάντα το ήθελα. Ο Απόστολος φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στη σύντροφό του πόσο γλυκός άνθρωπος είναι. Φαίνεται και από τον τρόπο που μιλάνε, που κοινωνικοποιείται, που την αγαπά και τη φροντίζει. Είναι όλα μια πολύ γλυκιά ιστορία, οπότε σε συνεννόηση με τον Γιάννη Χαριτίδη βάλαμε υλικά μέσα στο κατσαρολάκι της υποκριτικής και φτιάξαμε αυτή την περσόνα.
Είναι ο πιο διαφορετικός ήρωας από αυτούς που έχετε ερμηνεύσει;
Στην τηλεόραση τουλάχιστον, ναι. Για μένα, οι πιο δύσκολοι ήρωες ήταν οι γλυκείς, γιατί πάμε κατευθείαν από άμυνα να μη βγάλουμε τρυφερά κομμάτια μπροστά στον ξένο κόσμο. Ενστικτωδώς κάπως τους απέφευγα αυτούς τους ήρωες. Δεν μου τους πρότεινε και κανένας, διότι έβγαζα μια άλλη περσόνα πιο παλιά. Τόσο γλύκας ήρωας δεν μου είχε ξανατύχει και χαίρομαι πολύ που κάποιος διάβασε πάνω μου κάτι τέτοιο στα 43 μου. Ισως στα 25, 28 μου να ήμουν πιο ατίθασο νιάτο και να μην μπορούσε να αντιμετωπιστεί ώριμα ένας τέτοιος άντρας. Τώρα μου ήρθε πιο απαλά.
Υστερα από τόσα χρόνια που ασχολείσθε,
τι αποτίμηση έχετε κάνει της πορείας σας
στην τηλεόραση;
Είναι εξελισσόμενη. Εγώ πρόλαβα μια εποχή που το θεατρικό κομμάτι ήταν πολύ ενάντια στο τηλεοπτικό και ανάποδα. Ηταν κάτι που κληρονόμησαν οι ηθοποιοί της δικής μου γενιάς από τους πιο παλιούς και χαίρομαι που παντρεύτηκαν επιτέλους αυτά, γιατί τα έφερε και η ζωή έτσι. Παρακολουθώ το πώς κινείται η τηλεόραση και χαίρομαι ιδιαιτέρως που έχει πια πάρα πολλά σίριαλ. Καταλαβαίνω ότι ψάχνει να βρει την ταυτότητά της ταυτόχρονα με το να υπάρχει σε σχέση με το πώς αντιδρά ο κόσμος. Οπότε όσο εξελίσσονται οι άνθρωποι και η κοινωνία, έτσι πάει κι αυτός ο καθρέφτης της τηλεόρασης. Την τηλεόραση την αγαπώ.
Στο θέατρο τι ετοιμάζετε;
Θα πάμε επανάληψη την «Ανοδο του Αρτούρο Ούι» από 18 Οκτώβρη. Ηταν μια περσινή επιτυχία, η πρώτη μου συνεργασία με τον Αρη Μπινιάρη. Περίμενα πώς και πώς να δουλέψω με αυτόν τον σκηνοθέτη. Είναι τοπ για μένα. Αφουγκράζεται πολύ την εποχή. Διάλεξε ένα έργο που δεν είναι από τα γνωστά του συγγραφέα, οπότε είχαμε ένα πρώτο στοίχημα. Το δεύτερο στοίχημα ήταν να τον βγάλω ασπροπρόσωπο και το τρίτο στοίχημα ήταν να ανοίξει ένας καινούργιος χώρος που δεν τον ήξερε κανένας. Αυτά τα τρία λοιπόν τα πετύχαμε στο έπακρο, οπότε δικαίως θα ξαναπάει αυτή η παράσταση.














