Νίκησε το κίνημα της γραβάτας

Αρθρο της «Αυγής» στις 16/4/2019 αναφέρεται στις περγαμηνές της τότε υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης του ΣΥΡΙΖΑ, Ελευθερίας Χατζηγεωργίου, η οποία είχε σχολιαστεί στα social media για μία φωτογραφία στην οποία φαινόταν να κρατά την ομπρέλα του Αλέξη Τσίπρα. Εγραφε, λοιπόν, ο αρθρογράφος ότι η κυρία Χατζηγεωργίου «δεν πήρε μεταπτυχιακά στην Αμερική, ούτε θα τη δείτε στα κοσμικά, είναι πάντα ανθρώπινη και σοβαρή». Θυμήθηκα την αναφορά περί ένδειξης ανθρωπιάς και σοβαρότητας όποιου δεν έχει πάρει μεταπτυχιακά στην Αμερική, το βράδυ της Κυριακής, διαβάζοντας ένα σχόλιο στο Τwitter: «Αφού τελικά θέλατε δεξιό αρχηγό, γιατί δεν ψηφίζατε κι εσείς… Κυριάκο και καθόμαστε και σκοτωνόμαστε τόσα χρόνια εδώ μέσα;». Λίγες ώρες νωρίτερα ο κύριος Κασσελάκης δεχόταν σφοδρά πυρά. Και όχι από οπαδούς του… Κυριάκου. «Ελληνα Μπέπε Γκρίλο» τον χαρακτήρισε ο Γιώργος Σταθάκης, «δεν έχει γνώση ούτε εμπειρία να διοικήσει κόμμα» σχολίασε ο Δημήτρης Βίτσας, «ο Κασσελάκης ήταν ΝΔ, όχι ΣΥΡΙΖΑ» επέμεινε ο Νίκος Φίλης, «ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα τελείωσε, έγινε από ροκ συγκρότημα, ελαφρύ ποπ» απεφάνθη ο Στέλιος Κούλογλου. Αντί απάντησης, ο Στέφανος Κασσελάκης επέλεξε να ανταλλάξει γραβάτες με τον πρόεδρο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου. Σαν να ήθελε να εμπεδωθεί ακόμα περισσότερο αυτή ακριβώς η αίσθηση. Οτι δεν έχει καμία σχέση με όσα πρέσβευε ο ΣΥΡΙΖΑ τόσα χρόνια, γνωρίζοντας καλά πως αυτό ήταν ο καταλύτης της Κυριακής. Τη στιγμή που σύντροφοί του γεμίζουν τα βιογραφικά τους με αναφορές για κοινωνικούς αγώνες και συμμετοχή σε καταλήψεις, ο Κασσελάκης αραδιάζει τα ξένα πανεπιστήμια όπου σπούδασε και αναφέρει την εποχή που πήγαινε και προσευχόταν στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ.

Εν ολίγοις, ο εκλογικός θρίαμβος του Κασσελάκη σηματοδοτεί ό,τι και οι εθνικές εκλογές. Την ολοκλήρωση του σκοπού που επιτέλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια του συλλογικού μας παροξυσμού. Η αδυναμία του να μετεξελιχθεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που θα έπειθε τους πολίτες ότι μπορεί να βελτιώσει τις ζωές τους, έκανε τους πολίτες να το αντιμετωπίζουν ως πολιτικό προϊόν της κρίσης, που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο με την επιστροφή στην κανονικότητα και την ανάγκη για σταθερότητα. Και αυτό το τελευταίο θα πρέπει να μην ξεχαστεί στην Κουμουνδούρου. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος, παρασυρμένοι από τη μέθη της νέας αρχής, να θεωρήσουν ότι η κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και η εσωτερική ανάγκη για το νέο, αντανακλά συνολικά τη χώρα και αποτελεί σύλλογο πρόταγμα. «Σταθερά, τολμηρά, μπροστά» επέλεξαν ως σύνθημα οι πολίτες, μόλις τρεις μήνες πριν.