Κάτι σαν νέο ΠΑΣΟΚ

Στις εκλογές για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ έχασε η μιζέρια του ευτυχισμένου Σίσυφου της Αριστεράς. Η μιζέρια της Αριστεράς «που είναι μαθημένη στις δυσκολίες», όπως το έθεσε ο Γιούκλιντ ως ειδήμων του αθλήματος. Η Αριστερά που θεωρεί τους χαμένους αγώνες ως τους ωραιότερους. (Υπενθυμίζω σχετικώς τις δηλώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που μας ζάλισαν, μετά τη συντριβή του κόμματος στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, εξηγώντας τη βαθιά ηδονή του αυτοοικτιρμού στην κουλτούρα της Αριστεράς.) Φυσικά, κανείς δεν ξεμπέρδεψε με την Αριστερά, όπως φώναζαν ρυθμικά – και ομολογουμένως φιλότιμα – οι υποστηρικτές της Εφης Αχτσιόγλου έξω από τα γραφεία της Κουμουνδούρου. Η αριστερή γροθιά της Εφης θα παραμείνει πάντα υψωμένη, δεν αμφιβάλλω, η δε Αριστερά θα συνεχίσει να υπάρχει. Κανείς στοιχειωδώς γνωστικός άνθρωπος δεν θα διαφωνήσει με αυτά. Ομως, τις εκλογές για πρόεδρο στον ΣΥΡΙΖΑ τις έχασε η Αριστερά και αυτό είναι το δεδομένο πάνω στο οποίο συζητούμε.

Τις εκλογές κέρδισε η ασαφής υπόσχεση για κάτι σαν νέο ΠΑΣΟΚ, για το πω με τους απλούστερους όρους. Αυτό είδε στο πρόσωπο του Στέφανου Κασσελάκη η πλειοψηφία των φίλων και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και τον επέλεξε για πρόεδρο με ποσοστό 56%, δηλαδή δεκατρείς μονάδες μπροστά από την κυρία Αχτσιόγλου.

Το διαφιλονικούμενο ζήτημα στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά ήδη από την εποχή της παντοδυναμίας του Αλέξη Τσίπρα, ήταν η εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Η χρεοκοπία (που ήταν κάτι πολύ παραπάνω από οικονομική) δημιούργησε τις συνθήκες για τη συγκόλληση ετερόκλητων δυνάμεων πάνω σε κοινή βάση, υπό την ηγεσία Τσίπρα. Η ζωή προχώρησε, ο κόσμος άλλαξε, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ο ίδιος, με τις εσωτερικές ισορροπίες ισχύος να αντανακλούν το παρελθόν. Ο Τσίπρας προφανώς ήθελε τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο ΠΑΣΟΚ και το επεδίωξε, αλλά δεν είχε το σθένος να περάσει την πολιτική του μέσω μιας σύγκρουσης με την αριστερή πτέρυγα. Μέχρι το τέλος, ο τέως πρόεδρος πατούσε σε δύο βάρκες. Το αποτέλεσμα ήταν η καταβύθιση του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι δύο προοπτικές αναμετρήθηκαν στην προεκλογική εκστρατεία, με την κυρία Αχτσιόγλου να εγγυάται τη συνέχεια και τον κύριο Κασσελάκη να εκπροσωπεί, μέσω της εικόνας και των συμβόλων, μια νεφελώδη υπόσχεση για ανανέωση με glamour. Μας αρέσει ή όχι, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την ανανέωση του κυρίου Κασσελάκη – τη θολούρα του Κασσελάκη, λένε οι αντίπαλοί του. Αν ο εκλεγείς πρόεδρος θα καταφέρει αυτό που ο προκάτοχός του δεν μπόρεσε, είναι άλλη υπόθεση. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, έδειξε την κατεύθυνση προς την οποία θέλει να κινηθεί το κόμμα.

Με αυτά τα δεδομένα, εκείνος που θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο είναι ο Νικόλας ο Ανδρουλάκης. Το δικό του «brand» είναι εκείνο που απειλείται περισσότερο από το «rebranding» του ΣΥΡΙΖΑ που θα επιχειρήσει ο νέος πρόεδρος. Φαντάζομαι ότι, ύστερα από τρεις ή τέσσερις μήνες διακοπών, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οπωσδήποτε έχει τη φυσική κατάσταση ώστε να ανταποκριθεί στην απειλή. Επίσης, φαντάζομαι ότι του έχει επισημανθεί ο κίνδυνος…

ΔΥΟ ΕΥΑΓΓΕΛΟΙ;

Μπορεί να προτρέχω (την έχω αυτή την τάση), αλλά είδα δύο Ευάγγελους να πλαισιώνουν τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στο γραφείο του. Εκτός του γενικών καθηκόντων, ναυάρχου κυρίου Ευάγγελου Αποστολάκη, που ασφαλώς είχε θέση εκεί μέσα, αφού με τόσους καλεσμένους και τέτοιο ενθουσιασμό κάποιος έπρεπε να επιμελείται της υποδοχής, των κερασμάτων κ.λπ. Παρατήρησα όμως και την πρόσχαρη μορφή του Ευάγγελου Αντώναρου. Αν η παρουσία αυτή υποδηλώνει την επιθυμία του κυρίου Αντώναρου να βοηθήσει τον νέο πρόεδρο στα πρώτα βήματά του, ας μου επιτραπεί να απευθυνθώ ευθέως στον κύριο Κασσελάκη και να τον προτρέψω να αξιοποιήσει το μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο Ευάγγελος Αντώναρος! Εκτός από τους Παύλο Πολάκη και Νίκο «13-0» Παππά, κανένας άλλος δεν είναι χρησιμότερος από τον κύριο Αντώναρο στον στόχο του κυρίου Κασσελάκη να ανατρέψει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μη σας πω κιόλας ότι θα φύγει μόνος του (από τον φόβο του), όταν δει τον Ευάγγελο παρά τω Κασσελάκη…