Ο κόσμος της εργασίας

Την περασμένη Πέμπτη, λόγω της γενικής απεργίας παρέλυσε η χώρα – δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό, αλλά είναι το καθιερωμένο για παρόμοιες τελετουργικές περιστάσεις. Την απεργία κήρυξαν η ΑΔΕΔΥ και η ΟΛΜΕ, δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αιτία είναι το νομοσχέδιο του αιμοδιψούς Αδωνη Γεωργιάδη, με το οποίο όχι μόνο δεν απαγορεύεται η επιπλέον εργασία, για όποιον έχει την επιθυμία ή τη δυνατότητα, αλλά επιτρέπεται κιόλας!

Κατ’ αρχάς, ως άνθρωποι με δημοκρατικές αξίες και αντιλήψεις, ας δεχτούμε την πραγματικότητα, όσο σκληρή και αν είναι, ότι στην κοινωνία που ζούμε υπάρχουν τέτοιοι ανωμ… Συγγνώμη, θέλω να πω συνάνθρωποι με τέτοιες ιδιοτροπίες και, θα έλεγα κιόλας, ότι δεν είναι λίγοι. Αλλοι έχουν ανάγκη το επιπλέον εισόδημα, άλλοι έχουν πάθος με τη δουλειά τους, ταυτίζονται και απορροφώνται. Υπάρχουν και είναι αρκετοί, ξέρετε! Να μην τους αποδεχτούμε; Να μην αναγνωρίσουμε το φυσικό δικαίωμά τους στη συγκεκριμένη ιδιοτροπία, όσο σιχαμερή και αν είναι για εμάς; Και, στο κάτω κάτω, εμάς που δεν θέλουμε να δουλεύουμε, γιατί μας απειλεί η ελευθερία εκείνων που είτε το επιλέγουν είτε τους αρέσει; Οταν αποδεχόμαστε ως σεβαστή κάθε σεξουαλική προτίμηση ή συμπεριφορά και της αναγνωρίζουμε κιόλας και «ταυτότητα γένους», γιατί να αποκλείσουμε τον εργασιακό προτεσταντισμό ως μεράκι; Κατά τη γνώμη μου, άδικο!

Ο αντίλογος όμως υποστηρίζει ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων μαζικής παραγωγής, η δεύτερη δουλειά δεν είναι δεύτερη πηγή εισοδήματος, αλλά δεύτερη πηγή καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Για την Αριστερά, γενικώς, η εργασία δεν πρέπει να οδηγεί στην ατομική πρόοδο και την κοινωνική ανέλιξη, διότι πώς θα υπάρξει η ίδια χωρίς μάζες καταπιεσμένων για να τους εκφράζει εκείνη αυθεντικά; Επομένως, δεν θέλει βαλβίδες εκτόνωσης της κοινωνικής πίεσης, όπως αυτές που επιτρέπει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Θέλει όσο το δυνατόν περισσότεροι να μένουν καθηλωμένοι στο μέτρο της ήσσονος προσπάθειας. Οχι μόνο προκειμένου να έχει η ίδια την πελατεία της, αλλά εν τέλει και για το απώτερο όφελος αυτής της πελατείας, που θα την οδηγήσει στον σοσιαλισμό.

Η πρόσφατη απεργία, λοιπόν, σύμφωνα με αυτή τη λογική, μακροπρόθεσμα υπηρετεί τα συμφέροντα αυτού που ονομάζουν στην Αριστερά «ο κόσμος της εργασίας». Και όταν καταργηθεί η εκμετάλλευση, ξέρετε, δεν θα είναι πια δουλειά, θα είναι χαρά! Δεν θα αισθάνεται κανείς τον καταναγκασμό στην επιπλέον προσπάθεια που θα καλείται να καταβάλει. Ούτε θα είναι εγκλωβισμένη η ζωή του σε ρόλους από τους οποίους δεν θα μπορεί να ξεφύγει. Θες, λ.χ., φρέσκο ψωμί αρίστης ποιότητας από τα καλύτερα υλικά; Σπέρνεις το χωράφι και κάνεις λίγη υπομονή. Θέλεις ψάρι; Πας στην ακροθαλασσιά και το ψαρεύεις. Φρεσκότερο δεν θα σου το σερβίρουν πουθενά. Θες κάτι πιο περίπλοκο, ας πούμε ένα Patek Philippe; (Κάτι απλό για καθημερινή χρήση, όχι με περιττά complications). Κάθεσαι και το φτιάχνεις! Ας σταματήσω εδώ, γιατί αν ξεκινήσω να σας περιγράφω τον σοσιαλισμό θα ξεχαστώ…

Να εξάρω, με την ευκαιρία αυτή, την όπως πάντα φλογερή παρουσία της προέδρου κυρίας Κωνσταντοπούλου στο συλλαλητήριο, διότι ήταν η μόνη που είπε την αλήθεια για το νομοσχέδιο. Σκοπός της κυβέρνησης, είπε, «είναι η εξουθένωση των απλών πολιτών από τη δουλειά». Η κυβέρνηση, πρόσθεσε, «θέλει να τους κάνει να δουλεύουν ασταμάτητα». Μιλάει εξ ιδίας πείρας η κυρία πρόεδρος, επειδή τα κάνει όλα μόνη της, με αποτελέσμα να γίνονται λάθη που την εκθέτουν. Προσφάτως,

π.χ., απηύθυνε την ερώτηση (προφανώς επαγγελματικού, δηλαδή δικηγορικού, ενδιαφέροντος) προς το υπουργείο Μεταφορών, αν θα αναζητηθούν αστικές ευθύνες της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ για τα αντιπλημμυρικά έργα που έκανε στη Θεσσαλία. Εξίσου σύντομη ήταν και η  αποστομωτική απάντηση του υφυπουργού Νίκου Ταχιάου: η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ δεν έκανε αντιπλημμυρικά έργα στη Θεσσαλία. Τζίφος…

Φυσικά, η κυρία πρόεδρος θύμωσε πολύ και επιτίμησε αυτηρότατα τον υφυπουργό, επειδή της απάντησε με το χέρι του στην τσέπη. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι εκείνη έκανε την γκάφα, επειδή δεν τα προλαβαίνει όλα μόνη της. Οπως η ίδια έχει πει για τον εαυτό της, μόνη της κάνει για εκατό. Εχει όμως μόνον επτά βοηθούς στην ΚΟ! Ποια απ’ όλες τις Ζωές να προλάβουν να εξυπηρετήσουν, όταν η καθεμιά τους τούς ζητά κάτι διαφορετικό;