Ποιος θυμάται τη Μαρίκα;

Οταν γινόταν, αν και στην αρχή συμμετείχα με το μηδενιστικό θράσος της νιότης, δεν μου πολυάρεσε. Τώρα που έχει εκλείψει οριστικά, κυρίως λόγω πολιτικής ορθότητας που απαγορεύει τις αποδοκιμασίες (αλλά κωφεύει στους τραμπουκισμούς τύπου Ρουβίκωνα) ξυπνάει ο «κανίβαλος» μέσα μου και, μερικές φορές, μου λείπει. Μιλάω για τον χαβαλέ – στα σημερινά το λέμε τρολάρισμα – που κάναμε κάποτε σε πολιτικούς. Οχι μόνο λόγω διαφορετικής ιδεολογίας αλλά και επειδή τους θεωρούσαμε ψώνια. Εντάξει, κατά κάποιον τρόπο γίνεται και σήμερα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλο πάντως είναι να πληκτρολογείς μόνος σου και άλλο να φωνάζεις με καμιά κατοσταριά νοματαίους ότι δεν θέλεις τρύπα στις δεκάρες – αυτό φωνάζαμε στον Πέτρο Γαρουφαλιά, κουμπάρο του δικτάτορα Παπαδόπουλου, που κατέβηκε στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές και συγκέντρωσε 1%.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το ψώνιο μπορεί να θεωρηθεί στυλ ή πολιτική ατζέντα ή μαχητικότητα. Και να μπει πανηγυρικά στη Βουλή. Λίγα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια; Πάσχουμε από ακατάσχετη σοβαροφάνεια και από υποκριτικό ευπρεπισμό σε τέτοιο βαθμό που το φαιδρό εγκαθίσταται πλέον ως εναλλακτικό ή «έσχατη λύση». Κάπως έτσι μπήκε ο Βασίλης Λεβέντης το 2015 στη Βουλή και κάποια άλλα κόμματα στην τωρινή και την προηγούμενη. Και αν είχαμε προσβληθεί νωρίτερα από τον ιό της σοβαροφάνειας, η Μαρίκα Παλαίστη θα είχε γίνει βουλευτής από τη δεκαετία του 1950.

Ποιος τη θυμάται σήμερα; Υποθέτω ελάχιστοι. Εκανε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση το 1964 και πέθανε το 1970. Υπήρξε σοπράνο και μάλιστα πολύ καλή. Με καταγωγή από τον Πόντο έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην Οπερα της Μόσχας και τραγούδησε σε μεγάλα θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και αργότερα στην Αθήνα όπου δίδασκε φωνητική. Από το τέλος του πολέμου όμως άρχισε να χάνει τη φωνή της. Κάπως και το μυαλό της. Και στα 60 της, αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική. Ιδρυσε το Ανεξάρτητο Κόμμα Γυναικών αφού, εκείνη την εποχή, οι Ελληνίδες είχαν μόλις κερδίσει το δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές εκλογές. Υποσχόταν τα πάντα, ότι θα κρατικοποιήσει το ψωμί, ότι θα διανέμει δωρεάν λάδι. Και άκουγε τα πάντα από αυτούς που μαζεύονταν στις επεισοδιακές συγκεντρώσεις της για να τη χλευάσουν. Συνθήματα όπως «Μαρίκα σώσε τα λουκάνικα» και αιτήματα όπως το να μετακομίσουν τα θυρωρεία στα ρετιρέ των πολυκατοικιών. Εκείνη όμως δεν πτοούνταν από τον πανζουρλισμό που γινόταν στις πολιτικές ομιλίες της, τις οποίες συχνά συνδύαζε και με συναυλία. Είχε βρει μάλιστα και έναν απρόσμενο υποστηρικτή. Τον Γιάννη Τσαρούχη που επανέφερε την τάξη όταν η κατάσταση ξέφευγε.

Μια καλοκάγαθη κωμική φιγούρα ήταν η Μαρίκα Παλαίστη που δεν έκανε κακό σε κανένα. Ισα ίσα μάλιστα που, όταν χρειάστηκε, απέδειξε ότι είναι ψυχάρα. Τον Νοέμβριο του 1960, σε μια εμφάνισή της στο Ιντεάλ, αναφέρθηκε στον Μανώλη Γλέζο «…που σαπίζει στη φυλακή ενώ ο Μέρτεν είναι ελεύθερος». Ενας θεατής τη χαστούκισε και οι αστυνομικοί την έσυραν βιαίως εκτός σκηνής. Αμφιβάλλετε ότι σήμερα η Μαρίκα Παλαίστη θα ήταν στη Βουλή; Και ίσως αποδεικνύονταν καλύτερη από πολλούς άλλους.