Η ζήλεια {LF}του Τζεφιρέλι{CR}

Τη σκηνή θα ζήλευε ακόμα και ο συγχωρεμένος Φράνκο Τζεφιρέλι συγκρίνοντάς την με τη δική του εκδοχή της εισόδου του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, στην ταινία «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Χιλιάδες Ιρανοί έτρεχαν αλαλάζοντας πίσω από το λεωφορείο που μετέφερε την αποστολή της Αλ Νασρ για να δουν τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Το ξενοδοχείο που κατέλυσε η αποστολή στην ιρανική πρωτεύουσα είναι χτισμένο πάνω σε βράχο στον οποίον σκαρφάλωναν άνδρες κάθε ηλικίας για να τους ευλογήσει ο δικός τους μεσσίας. Η έκστασή τους ήταν πρωτοφανής και εντυπωσίασε ακόμα και τον διάσημο πολύπειρο Πορτογάλο.

Η ιστορία δείχνει χαριτωμένη, στο όριο του μικροαθλητικού ή της σύντομης εικόνας σε ένα δελτίο ειδήσεων. Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο σοβαρή γιατί αποκαλύπτει την τεράστια δύναμη που κρύβει το ποδόσφαιρο αλλά και την ανάγκη των ανθρώπων για ινδάλματα.

Οι ηγεσίες των χωρών που έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια την πραγματική θέση του βασιλιά των σπορ στα κύτταρα της κοινωνίας, όπως η Γερμανία και η Αγγλία έχουν επωφεληθεί τα μέγιστα.

Στην Ελλάδα βλέπουμε τη λανθασμένη ταύτιση της βίας, της νοθείας και του παρασκηνίου με το άθλημα, υποβαθμίζοντας ουσιαστικά τη σημαντικότητά του. Οι πολιτικοί της γραβάτας αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο ως μια απόληξη των λούμπεν όταν στην πραγματικότητα είναι ο συνεκτικός παράγοντας των μικροκυττάρων της δικού μας γίγνεσθαι. Είναι ίσως παράδοξο, ένα κλαμπ να λειτουργεί ως κολλώδη ουσία που ενώνει ετερόκλητους ανθρώπους, γραμματιζούμενους και μη, πλούσιους και φτωχούς. Να μοιράζονται το ίδιο πάθος για ένα χρώμα, ένα σύμβολο, μια ιστορία. Να ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα αφήνοντας πίσω τους άλλες υποχρεώσεις, για να δουν τον αγαπημένο τους παίκτη, να τραγουδήσουν συνθήματα και να περπατήσουν στα γνωστά λημέρια του γηπέδου τους.

Το ποδόσφαιρο έχει πάψει εδώ και δεκαετίες να είναι ένα απλό άθλημα. Πρόκειται για μια κοινωνική παραφυάδα που φέρει μέσα της όλα τα θετικά και τα αρνητικά του κύριου κορμού. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα εντός και εκτός ελληνικών γηπέδων είναι όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, αλλά τα δικαιολογούμε πιο εύκολα γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτεροι απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε.