Τόλμη {CR}χωρίς κόστος

Οσο πιο ακανθώδη και επικίνδυνα γίνονται τα πράγματα στην πολιτική ζωή, τόσο περισσότερο η αμελητέα ηθική τους διάσταση προβάλλει επιτακτική και αναπόφευκτα μη παρακάμψιμη. Οσο και αν για τους φανατικούς ή για τους αμετανόητους, είτε για καφενόβιους πρόκειται είτε για καθ’ ύλην αρμόδιους, στην πολιτική δεν υπάρχει παρά μία μόνο παράμετρος: η πολιτική.

Για παράδειγμα, ο πολύς κύριος Στέφανος Κασσελάκης που, πολύ πριν γνωρίσουμε τι ψάρια πιάνει ως πολιτική οντότητα, πληροφορηθήκαμε χάρη στον ίδιο με το νι και με το σίγμα τα της προσωπικής του ζωής, του ερωτικού του προσανατολισμού και τα συναφή. Διαβάσαμε με μεγάλη προσοχή τα περισσότερα που διατυπώθηκαν, συμπολιτευτικά ή αντιπολιτευτικά, για το άτομό του και μας προξένησε κατάπληξη ή μάλλον συγχυστήκαμε που ούτε ένας δεν θέλησε να ακουμπήσει το σημαντικότερο πρόβλημα που θέτει μια πολυδιαφημισμένη είσοδος στην πολιτική. Πως το καθετί νομιμοποιείται ή μάλλον μπορεί να νομιμοποιηθεί, φτάνει να μπαίνει στην υπηρεσία μιας απερίφραστα ομολογημένης προσωπικής φιλοδοξίας.

Ακυρώνοντας με τον τρόπο αυτό τη σημασία φιλοδοξιών που, αν υπήρχαν παλαιότερα στην πολιτική ζωή, ήταν συνυφασμένες με την απώλεια, την έκθεση σε κίνδυνο, εν πάση περιπτώσει προϋπέθεταν σε κάποιο βαθμό να χάνει κανείς τη βολή του και τον ύπνο του. Βέβαια, τα ήθη αλλάζουν και όχι πάντα προς το καλύτερο, όσο δύσκολα και αν μπορεί να προσδιορίσει κανείς ποιο είναι το καλύτερο. Χωρίς να έχει ερωτηθεί, ή ίσως και να έχει συμβεί, δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν ο οποιοσδήποτε είχε την πρωτοβουλία να συζητήσει με τον κύριο Στέφανο Κασσελάκη για τους λόγους που τον έκαναν να είναι τόσο εξομολογητικός ως προς την ερωτική του ταυτότητα, θα απαντούσε πως το κάνει για να βοηθήσει όσους με την ίδια επιλογή όπως η δική του δεν θα τολμούσαν ποτέ να βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν μια δημόσια θέση, και μάλιστα την αρχηγία ενός κόμματος. Αφού, αν η απάντησή του δεν ήταν αυτή, δεν θα του έμενε να πει τίποτε άλλο παρά μόνον πως η ανάγκη να είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος – σάμπως και του το ζήτησε κανείς – έθετε σε ευεργετική για τον ίδιο κίνηση τον τροχό προκειμένου να γίνει γνωστός ή μάλλον πασίγνωστος.

Σοβαρά, κύριε Κασσελάκη; Γιατί αποκρύπτετε μαζί με πολλά άλλα χειραφετημένα πολιτικά, ερωτικά και πνευματικά άτομα, πολύ γνωστά όμως, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία: να αλλάζει όλων η συμπεριφορά μας απέναντι σ’ ό,τι προβάλλεται και αποκτά τεράστια δημοσιότητα, ώστε η ομοφυλοφιλία για έναν φτωχό και γνωστό μόνο στο περιβάλλον του δημόσιο, για παράδειγμα, υπάλληλο να συνιστά κουσούρι, αν όχι λιθοβολητέο, αντιμετωπίσιμο ωστόσο με μισόλογα, ειρωνείες και κουτσομπολιά, ενώ για έναν επώνυμο που το ομολογεί ευθαρσώς να μεταβάλλεται σε εύσημο.

Με λίγα λόγια, οτιδήποτε για να χαρακτηριστεί ως τόλμη χρειάζεται να έχει ένα κόστος, περισσότερο να χάνει παρά να κερδίζει κανείς εξαιτίας της. Ευτυχώς η Ιστορία βρίθει από ανάλογα παραδείγματα είτε πρόκειται για τον Χριστό είτε για τον Μπελογιάννη. Διαφορετικά, όπως πολύ σοφά έχει πει ο λαός, «τζάμπα μάγκας».