Ο Τσίπρας φαγώθηκε {CR}να γίνει Αλαβάνος

Εν μέσω περίπου απόλυτου χάους, ο ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει πλέον στις κάλπες. Και ασφαλώς, τώρα, με την επικρατούσα αίσθηση διάλυσης παντού, κάτι παραπάνω θα έχει να λέει. Γίνεται άλλωστε ένας… «άλλος» ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Τσίπρα, που αφού πρώτα τον παράτησε στα κρύα του λουτρού, τελικά αποδείχθηκε ότι του τη φύλαγε άσχημα. Και φαίνεται ότι τα είχε σκεφτεί, τα είχε ετοιμάσει όλα, σε σιγή ασυρμάτου. Οχι μόνος, γιατί αυτό θέλει φυσικά κι άλλους παίκτες εντός και, κυρίως, εκτός κόμματος.

Δεν παίρνεις έναν άγνωστο άνθρωπο από το πουθενά για να τον πετάξεις στην κούρσα της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να τον στείλεις με αξιώσεις νίκης μέσα σε λίγες εβδομάδες, χωρίς κανείς να ξέρει ποιος και από πού είναι, τι κάνει και από πού έρχεται, τι σκέφτεται και τι όχι, ποιες είναι οι ιδεολογικές του ρίζες, ειδικά όταν μιλάμε για ένα «αριστερό» κόμμα, ο Θεός να το κάνει δηλαδή…

Τα είχε σκεφτεί όλα, όπως φαίνεται, ο Τσίπρας, που ο Κασσελάκης κατέβηκε υποψήφιος με φαρδιά πλατιά την υπογραφή του ξαδέρφου του. Εκτός από ένα. Το πιο σημαντικό: το ενδεχόμενο να αναπαράγει, αυτή τη στιγμή, τον ίδιο του τον εαυτό, έναν αντίπαλο που αυτός ο πολύ γερός και ακόμα πιο αδίστακτος τακτικιστής δεν είναι σε θέση ούτε να πολεμήσει, αλλά ούτε καν απλώς να αναγνωρίσει. Γιατί αν ήταν, θα είχε σταθεί με τρόμο μπροστά στο προφανές ερώτημα: πότε θα γίνει πια ο ίδιος ένας… νέος Αλαβάνος; Πότε θα πάθει εκείνα που αυτός έκανε; Πάντως τώρα μοιάζει πάλι τυχερός: με την αναβολή που προκάλεσαν οι τραγωδίες του «Daniel» προλαβαίνει να το ξανασκεφτεί λίγο ακόμα. Αλλωστε, ούτως ή άλλως, μάλλον θα τον… σώσει η Αχτσιόγλου.

Ο Τσίπρας είδε στον Κασσελάκη τον εαυτό του και χάρηκε. Ενώ θα έπρεπε να τρομοκρατηθεί. Αλλά δεν έχει την αυτογνωσία που αυτό απαιτεί. Ούτε τα πνευματικά εργαλεία να αντιληφθεί τη σημασία της «δαρβινικής» εξελικτικής πολιτικής που στήνει για τον ίδιο: αναπαράγει αυτό που είναι, σε πιο εξελιγμένη μορφή. Τι φαντάζεται λοιπόν; Οτι θα τη γλιτώσει; Ετσι, χωρίς αρκετή σκέψη, επιχείρησε να επιστρέψει με γραβάτα χωρίς να τη βάλει ο ίδιος. Ο υποψήφιος Κασσελάκης έχει μια λατρεία που δεν μπορεί με τίποτα να κρύψει, του είναι αδύνατον.

Τη βλέπεις πριν καν δεις τον ίδιο: τη λατρεία στον καθρέφτη. Αυτή λοιπόν η λατρεία είναι η απόλυτη εγγύηση ότι το ενδεχόμενο εκλογής του θα μετέτρεπε νομοτελειακά τον Τσίπρα σε Αλαβάνο περίπου σε χρόνο μηδέν, όσο κι αν ο παλιός πρόεδρος πιστεύει μέσα του ότι ελέγχει τα πάντα και θα τα ελέγχει για πάντα, απ’ όπου κι αν βρίσκεται. Είναι προφανές πια πως δεν συνειδητοποιεί ότι η ζωή προχωρά ερήμην των ανθρώπων, όποιοι κι αν είναι αυτοί, ό,τι κι αν έχουν κατά το παρελθόν υπάρξει. Και, υπ’ αυτή την έννοια, είναι πλέον ένα ερώτημα αν, όταν έφυγε, πίστευε ότι έφυγε πραγματικά.

Ομως ο Κασσελάκης του καθρέφτη και της απόλυτης αυταρέσκειας και μιας αυτοπεποίθησης τόσο ισχυρής που δεν έχει ανάγκη κανέναν και τίποτα για να τη στηρίξει παρά μόνο μερικές κλεφτές ματιές στο ίδιο του το είδωλο κάθε μέρα, δεν θα κάτσει να του πει ο Τσίπρας ή ο κάθε Τσίπρας τι θα κάνει και τι δεν θα κάνει – άντε, πάνω από μερικές εβδομάδες, μέχρι να βρει τα πατήματά του. Ξέρει καλύτερα απ’ όλους – και είναι βέβαιο ότι το πιστεύει. Οχι με την έννοια της γνώσης των διαφόρων πεδίων στο πολιτικό γίγνεσθαι, αλλά με την έννοια ενός «μάνατζερ» που νιώθει ότι όλα μπορεί να τα λύσει – παιδαριωδώς φυσικά. Αλλά, από την άλλη, ίσως να έχει τελικά κι ένα δίκιο: πού ήταν πριν από έναν μήνα και, ξαφνικά, πού βρέθηκε; Τελικά, κάτι ξέρει ο καθρέφτης…