Επιπτώσεις βαρέος κλονισμού

Κάπου στην Αθήνα έγινε προ ημερών μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, για την ολιγωρία του κράτους στις πλημμύρες της Θεσσαλίας. Το ανοίκειο και σχεδόν εξωπραγματικό στην προκειμένη περίπτωση ήταν ότι η διαμαρτυρία γινόταν με πρωτοβουλία διαφόρων «συλλογικοτήτων», όπως λέγονται στην πολιτικώς ορθή διάλεκτο οι ομάδες που κάποτε αποκαλούσαμε «αναρχικούς των Εξαρχείων». Οταν λοιπόν και οι αναρχικοί ή, τέλος πάντων, εκείνοι που θέλουν να καταργήσουν το κράτος διαδηλώνουν με το σύνθημα «πού είναι το κράτος», καταλαβαίνετε τον βαθμό του κλονισμού που έχει υποστεί το πολιτικό σύστημα από την καταστροφή της Θεσσαλίας.

Ως συνέπεια του γενικότερου κλονισμού πρέπει να καταγράψουμε και την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ να σπεύσει να ζητήσει από τώρα εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τις πλημμύρες. Πόσο ξεκούδουνο εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, όταν ακόμη δεν έχουμε εικόνα των ζημιών! Πώς τους ήρθε τέτοια έμπνευση; Δεν είπαμε ότι δεν τρώμε ποτέ κεμπάπ για βραδινό, γιατί μετά βλέπουμε αλλόκοτα όνειρα; Υποθέτω ότι έσπευσαν να ζητήσουν την εξεταστική, για να μην προλάβει να το κάνει πρώτος ο Βελόπουλος. Με άλλα λόγια, για να μην κάνει την ανοησία ο άλλος, ας προλάβουμε να την κάνουμε πρώτοι εμείς. Στη στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ, αναγνωρίζω τη σατανική ευφυΐα του ανθρώπου που αυτοκτόνησε από τον φόβο του θανάτου και νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνά. Ελάχιστη σημασία πάντως έχει ο λόγος για τον οποίο ζήτησε την εξεταστική το ΠΑΣΟΚ· οι καλύτερες προθέσεις του κόσμου δεν ξεπλένουν τη γελοιότητα.

Οτι η καταιγίδα ήταν μεγέθους που δεν αντιμετωπιζόταν από καμία κυβέρνηση και κανέναν κρατικό μηχανισμό είναι αλήθεια, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για αδράνεια. Η μεγάλη καταστροφή στη Θεσσαλία, σε συνδυασμό με άλλα ακραία γεγονότα, από τον θάνατο του Αντώνη Καρυώτη στο λιμάνι μέχρι το ξεκαθάρισμα με τους έξι νεκρούς στη Λούτσα, εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας και καλλιεργούν ένα κλίμα αμφιβολιών για την κυβέρνηση. Η μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη απάντηση στο πρόβλημα θα αργήσει, όσο ταχεία και αν είναι η ανταπόκριση της κυβέρνησης. Ποιος μηχανισμός και με ποιο κύρος θα σχεδιάσει ένα νέο σύστημα πολιτικής προστασίας, που θα είναι στα μέτρα των νέου τύπου φυσικών καταστροφών; Δεν υπάρχει κάποιο προηγούμενο, ώστε η κυβέρνηση να το ακολουθήσει. Είναι μια νέα κατάσταση, στην οποία όλα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή. Επομένως, αν θέλουμε μια σοβαρή λύση στο πρόβλημά μας, ας μην απαιτούμε μια λύση στα γρήγορα.

Μέχρι τότε, όμως, πρέπει βραχυπρόθεσμα να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου στην κυβέρνηση, με μικρές κινήσεις, εφόσον οι μεγάλες θέλουν χρόνο για να μελετηθούν, οι οποίες θα μπορούσαν να γίνουν επιτόπου από ειδικές ευέλικτες ομάδες (task force) στα πεδία της επιμελητείας, της μείωσης της γραφειοκρατίας για τους πλημμυροπαθείς, της αντιμετώπισης του υγειονομικού κινδύνου. Σ’ αυτή την κατηγορία ενεργειών, που μπορούν να τονώσουν άμεσα την κλονισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στην κυβέρνηση ανήκουν και οι ενδεχόμενες αλλαγές στη σύνθεσή της. Είναι γνωστό ότι ο Πρωθυπουργός δεν ενεργεί ποτέ υπό την πίεση των περιστάσεων, οπότε κανείς, πέραν των στενών συνεργατών του, δεν μπορεί να έχει εικόνα των προθέσεών του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αλλαγές θα γίνουν, επειδή είναι αναπόφευκτες.

Οσον αφορά τα πρόσωπα, κατά το γλαφυρό στερεότυπο (που δημιουργεί ωραίες εικόνες στον νου) «οι φήμες οργιάζουν». Και ως εκ των πραγμάτων, οι φήμες αφορούν υπουργούς οι οποίοι είχαν ανάμειξη εκ των αρμοδιοτήτων τους στην αντιμετώπιση της κρίσης και διέπρεψαν, αλλά από την ανάποδη. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «morituri», οι μελλοθάνατοι ή, στην ορολογία της επικαιρότητας, οι «Πριγκόζιν», εκείνοι δηλαδή των οποίων η τύχη είναι προδιαγεγραμμένη. Το βάθος στο οποίο θα προχωρήσει η επέμβαση εξαρτάται από τις προσαρμογές στη γενικότερη στρατηγική της κυβέρνησης και τίποτα δεν μπορεί να αποκλείεται, εφόσον άλλωστε είμαστε στην αρχή της τετραετίας.