Μια ωραία παρέα και μια τεράστια προχειρότητα

Το ματς της Εθνικής μας ομάδας με το Γιβραλτάρ ήταν ασήμαντο, η γκάφα της ΕΠΟ όμως με τους διεθνείς μας παίκτες που δεν αγωνίστηκαν σε αυτό γιατί οι υπεύθυνοι του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος νόμιζαν πως είναι τιμωρημένοι ενώ δεν ήταν, αποτελεί κάτι χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της ομάδας. Οι Μάνταλος, Σιώπης, Τσιμίκας και Κουρμπέλης δεν αγωνίστηκαν στο ματς με το Γιβραλτάρ γιατί κάποιος είπε στον προπονητή Γουστάβο Πογέτ πως δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής γιατί όλοι τους πήραν κίτρινη κάρτα στο ματς με την Ολλανδία. Οντως πήραν. Αλλά ήταν η δεύτερη στη διάρκεια των προκριματικών. Για να χάσει ματς παίκτης γιατί συμπλήρωσε κάρτες, πρέπει να πάρει τρεις. Ποιος έκανε το λάθος δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι υπεύθυνοι της ομάδας δεν γνώριζαν την αλλαγή του κανονισμού κι ότι οι παίκτες θα λείψουν σε κάποιο από τα επόμενα ματς αν πάρουν κάρτα. Ποιος είναι ο φταίχτης; Δεν νομίζω ότι έχει καμιά σημασία. Απλά η γκάφα είναι απόδειξη της προχειρότητας της αντιμετώπισης της Εθνικής ομάδας από την ομοσπονδία και τους ανθρώπους της. Το λέω και θα το ξαναλέω: για αυτή την προχειρότητα πρέπει να γίνεται κριτική. Κι όχι για τον ομοσπονδιακό προπονητή Γουστάβο Πογέτ και τις επιλογές του.

Κατόρθωμα

Η νίκη της Εθνικής με το Γιβραλτάρ δεν αποτελεί κάποιο σπουδαίο κατόρθωμα. Το τελικό 5-0 όμως δείχνει ότι οι παίκτες του Πογέτ χαίρονται να είναι μέρος αυτής της ομάδας. Η σχέση τους με τον προπονητή είναι καλή κι αυτό φάνηκε και στο κακό ματς που έκαναν την περασμένη Παρασκευή στην Ολλανδία. Ο Πογέτ είδε την κακή απόδοση των παικτών του στο πρώτο ημίχρονο, το οποίο ολοκληρώθηκε με την Ολλανδία να προηγείται με 3-0. Δεν άλλαξε κανένα ποδοσφαιριστή του στο ξεκίνημα του δεύτερου για να μην προσωποιήσει την ευθύνη της κακής εμφάνισης. Οταν όμως είδε ότι στην επανάληψη οι παίκτες του έπαιξαν κυρίως για να μη δεχτούν τέταρτο γκολ, τους βοήθησε να κρατήσουν το 3-0 με τις αλλαγές του. Δεν είναι κάτι τρομερά σημαντικό, μαρτυρά όμως ότι ο προπονητής τους καταλαβαίνει. Από την άλλη και το ματς με το Γιβραλτάρ είναι απόδειξη πως και οι παίκτες τον καταλαβαίνουν. Κυνήγησαν το γκολ μέχρι τέλους: ο Μασούρας το 5-0 το διαμόρφωσε στις καθυστερήσεις. Είδαν ότι μετά την Ολλανδία στον Πογέτ έγινε σκληρή κριτική και θέλησαν να δείξουν ότι είναι μαζί του.

Παρέα

Στην Εθνική υπάρχει μια ωραία παρέα. Δεν είναι όμως κι απαραίτητο ότι επειδή η ομάδα είναι μια ωραία παρέα θα πιάσει και το στόχος της. Το 2004 υπήρχαν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές παρέες εντός της Εθνικής: η ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ πήρε το Euro. Το 2005 χάρη στον θρίαμβο όλοι οι παίκτες αγαπούσαν ο ένας τον άλλο: η Εθνική μας αποκλείστηκε από το Μουντιάλ της Γερμανίας. Το 2014, στη Βραζιλία κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ, οι παίκτες είχαν τόσο κακές σχέσεις μεταξύ τους ώστε έπαιξαν και ξύλο σε προπόνηση: αυτό δεν εμπόδισε την Εθνική μας να κάνει ένα καλό Μουντιάλ χάνοντας την πιθανότητα να αγωνιστεί στα προημιτελικά στα πέναλτι από την Κόστα Ρίκα. Το 2020 όλοι οι παίκτες δήλωναν την αγάπη τους για τον Τζον Φαν τ’ Σιπ: δεν κατάφεραν να κερδίσουν επί των ημερών του ούτε όμιλο του UEFA Nations League. Είναι αλήθεια πως οι παρέες γράφουν ιστορία. Αλλά κανείς δεν ξέρει το τέλος της.

Τελικά

Ετούτη η ομάδα δεν θα κριθεί από το αν ο Πογέτ καλεί ή δεν καλεί τον Κωνσταντέλια: θα κριθεί από το αν θα καταφέρει να προκριθεί στα τελικά του Euro 2024. Μετά την ήττα από την Ολλανδία, και παρά τη νίκη με το Γιβραλτάρ, η γενική εντύπωση είναι πως η παρουσία της Εθνικής του χρόνου το καλοκαίρι στη Γερμανία θα εξαρτηθεί από το τι θα κάνει στα μπαράζ, στα οποία έχει εξασφαλίσει θέση. Μακάρι να τα καταφέρει να αποκλείσει τους Ολλανδούς (οι Γάλλοι με πέντε νίκες σε πέντε ματς είναι άπιαστοι), αλλά μοιάζει δύσκολο. Ποιον θα βρει στα μπαράζ; Είναι δύσκολο να το υπολογίσεις. Ισως την Τουρκία, ίσως το Λουξεμβούργο, αλλά είναι θολό το πράγμα. Αυτό που είναι πεντακάθαρο είναι ότι ο Πογέτ δουλεύει για μια ομοσπονδία στην οποία δεν ξέρουν ούτε τους κανονισμούς για τις κίτρινες κάρτες. Κάθε φορά που του κάνουμε κριτική ας το έχουμε στα υπόψη μας. Κι ας μην ξεχνάμε πως όταν μιλάμε για την Εθνική Ελλάδος μιλάμε για μια ομάδα που είναι η μοναδική πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ευρωπαϊκή ιστορία που σήμερα δεν έχει προπονητικό κέντρο να προπονηθεί. Πράγμα που δεν απασχολεί κανένα από όσους ψηφίζουν ή στηρίζουν τη διοίκηση της ομοσπονδίας που για αυτό το γεγονός έχει την απόλυτη ευθύνη.

Ορθιος

Στο μεταξύ ο κόσμος όλος πάλι σηκώθηκε όρθιος για να χειροκροτήσει ένα ακόμα θρίαμβο του Νόβακ Τζόκοβιτς. Από τη στιγμή που ο Ντανιέλ Μεντβέντεφ έκανε την περασμένη Παρασκευή την τεράστια έκπληξη και απέκλεισε τον Κάρλος Αλκαράθ ο Σέρβος απλά μετρούσε τις ώρες για να σηκώσει το εφετινό US Open, δηλαδή το 24ο τουρνουά του Γκραν Σλαμ της προσωπικής του ιστορίας και να γίνει ο πρωταθλητής με τα περισσότερα. Ο Σέρβος επέστρεψε και στο νούμερο 1 του κόσμου: έκλεισε τη σεζόν του τένις έχοντας κερδίσει τα τρία από τα τέσσερα Γκραν Σλαμ τουρνουά και θα πάει στην Αυστραλία σε λίγους μήνες να κερδίσει και το 25ο του. Ποιος θα τον σταματήσει;

Αλκαράθ

Ο κόσμος περίμενε ένα τελικό ανάμεσα σε αυτόν και τον Αλκαράθ, αλλά ο Ισπανός προδόθηκε αυτή τη φορά από το νεανικό της ηλικίας του: έπαιξε με τον Μεντβέντεφ με το μυαλό στον τελικό κι όχι στο γήπεδο κι ο Ρώσος τιμώρησε την επιπολαιότητά του. Ο Μεντβέντεφ, με όλες τις παραξενιές και τις τρέλες του, είναι ο καλύτερος της φουρνιάς των 25άρηδων και δεν φοβάται τον Αλκαράθ, όμως απέναντι στον Τζόκοβιτς εμφανίστηκε κι αυτός όπως κι άλλοι συνομήλικοί του σε τελικό (Τσιτσιπάς, Μπερετίνι, Ρουντ, Ζβέρεφ κ.λπ.) – σαν ψαρωμένο νεούδι κι ας τον είχε κερδίσει προ τετραετίας στο ίδιο τουρνουά. Ζόρισε τον Σέρβο σε ένα σετ (στο δεύτερο), αλλά παραδόθηκε στη συνέχεια άνευ όρων: η νίκη του Τζόκοβιτς δεν είναι όσο εύκολη λέει το τελικό 3-0, αλλά είναι μια νίκη υπεροχής. Μόνο ο χρόνος θα σταματήσει τελικά τον Σέρβο. Που όμως αν σκεφτείς πως με τη νίκη του αυτή βρήκε μια θέση στην ιστορία ως αθάνατος, μάλλον κι αυτόν τον έχει κερδίσει…