Με τον πόνο του άλλου

Οπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη. Την ώρα που το κράτος κάνει επιχειρήσεις διάσωσης στη Θεσσαλία, προσπαθεί να αποκαταστήσει τις βασικές υποδομές και τα δίκτυα και πασχίζει να αποτρέψει το ξέσπασμα λοιμωδών ασθενειών, μια ομάδα μπαχαλάκηδων αγανακτίστας με κουκούλες προσπαθεί να φτάσει στη σύσκεψη υπό τον Πρωθυπουργό στη Λάρισα για να διαμαρτυρηθεί – με τον γνωστό τρόπο διαμαρτυρίας του συγκεκριμένου χώρου: προκαλώντας ζημιές και χάος. Το ωραίο μάλιστα είναι ότι οι συγκεκριμένοι αγανακτίστας που επιδιώκουν την κατάλυση του κράτους διαμαρτύρονται επειδή θεωρούν ότι το κράτος δεν έκανε τη δουλειά του.

Οπως αναμενόταν, φυσικά, τα ΜΑΤ διέλυσαν τους μπάχαλους με τη βία. Και σήμερα διαμαρτύρονται, αυτοί και οι φίλοι τους, επειδή ένας αστυνομικός, λέει, είπε φωναχτά ότι θα πέσει ξύλο. Σωστά διαμαρτύρονται. Δεν ήταν πασιφανές ότι θα τους έδερναν αν επέμεναν να παρενοχλήσουν τη σύσκεψη. Κι άλλωστε η δουλειά της Αστυνομίας δεν είναι να αποτρέπει όσους επιδιώκουν να δημιουργήσουν φασαρίες, ακόμα και με τη βία (που πάντα λέγαμε ότι έχει νομίμως το μονοπώλιό της), αλλά να τους μοιράζει λουλούδια.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να υπάρχουν έξι τραυματίες αστυνομικοί από την επίθεση των κουκουλοφόρων μπάχαλων, αλλά να πρέπει να απολογηθεί η Αστυνομία επειδή ένας αστυνομικός προείδε ότι θα πέσει ξύλο. Αναφέρω το παραπάνω περιστατικό επειδή αυτού του τύπου είναι η συνεισφορά της αντιπολίτευσης στα μεγάλα πλήγματα που δέχτηκε ο τόπος τον Αύγουστο και τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου, από τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες. Σε πρωτοφανείς καταστροφές, απάντησε με παλαιά εργαλεία. Στην πολυήμερη πυρκαγιά της Δαδιάς έκλαιγαν πάνω από τη φωτογραφία ενός μαυρόγυπα. Και στις καταστροφικές πλημμύρες, που παρέσυραν γεφύρια σαν να ήταν άχυρα, επιμένουν να μιλάνε για αντιπλημμυρικά έργα και να κωλυσιεργούν σε βάρος των επιχειρήσεων διάσωσης.

Δεν πειράζει, βεβαίως. Επειδή κάπως έτσι επιστρέφουν οι οδυνηρές μνήμες. Επειδή, δηλαδή, έτσι θυμόμαστε πώς υποκατέστησε η «αγανάκτηση», το συναίσθημα δηλαδή, τον ορθό λόγο που είναι η βάση της πολιτικής. Πώς το θυμικό παρέσυρε ακόμα και την παραδοσιακή Αριστερά, που πάντα αντιμετώπιζε τα πράγματα με σκληρό ορθολογισμό, να ποντάρει στο χάος. Πώς φτάσαμε να κανονίζουν τις εξελίξεις οι ψεκασμένοι, το λούμπεν, οι μπάχαλοι, οι αριστεριστές, οι χρυσαυγίτες και οι φίλοι του Καμμένου.

Μ’ αυτά δεν επιδιώκω, βεβαίως, να πω ότι η κυβέρνηση τα έκανε όλα καλά. Η εσπευσμένη απομάκρυνση του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη από την κυβέρνηση δείχνει ότι ο Πρωθυπουργός έχει συναίσθηση των ανεπαρκειών και της ανάγκης διορθωτικών κινήσεων. Το επόμενο διάστημα θα δείξει πόσες και ποιες αλλαγές μπορεί να κάνει στο μείγμα της πολιτικής του.

Αυτό που λέω είναι ότι, δυστυχώς, δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Κανονική αντιπολίτευση, έναρθρη, με ειρμό και συγκεκριμένες προτάσεις – όχι στελέχη κομμάτων που ποστάρουν εξυπνάδες στο Facebook οικειοποιούμενα τον πόνο του άλλου. Με αποτέλεσμα τον ρόλο της αντιπολίτευσης να τον παίζουν ελάχιστοι με ευάριθμες κριτικές στα ΜΜΕ και μερικοί ειδικοί με βαθιά γνώση των θεμάτων – και τίποτα άλλο. Και όπως λέει ένας φίλος, είναι ευκαιρία γι’ αυτούς που θέλουν να κριτικάρουν την κυβέρνηση να μην το παίζουν αγανακτίστας, αλλά να χρησιμοποιήσουν σοβαρά επιχειρήματα, όπως θα έκανε – αν υπήρχε – μια σοβαρή αντιπολίτευση στη Βουλή.

Η πολιτική των κληρονόμων

Δεν μου αρέσουν αφηρημένες έννοιες όπως η ενσυναίσθηση και δεν τις χρησιμοποιώ. Οπως δεν μου αρέσει να αποδίδω την απομάκρυνση από την κυβέρνηση του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη σε λόγους έλλειψης ενσυναίσθησης. Οτι δηλαδή δεν τον συγκίνησε ο θάνατος του Αντώνη Καρυώτη και, ως πολιτικός που νοιάζεται να τα έχει καλά με όλους, φάνηκε ανάλγητος επιδιώκοντας να χρυσώσει το χάπι όχι στους κατηγορουμένους για την ανθρωποκτονία αλλά στην επαγγελματική ομάδα τους και την κοινωνική τους τάξη. Η αλήθεια είναι ότι ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης «παραιτήθηκε» επειδή θεωρούσε ότι στην πολιτική έχεις την ευθύνη ενός τομέα, για τον οποίο κάνουν τη δουλειά οι ειδικοί και εσύ, ο υπεύθυνος, απλώς παρίστασαι – κι όταν χρειαστεί βγαίνεις στην οθόνη για να εισπράξεις το χειροκρότημα. Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης είναι σαν αρκετούς άλλους και σε αυτή την κυβέρνηση που πιστεύουν ότι στη δουλειά της πολιτικής πηγαίνεις ως κληρονόμος, τα πτυχία σου είναι η επιβεβαίωση της καλής σου τύχης και οι ιδεολογικές συγκρούσεις δεν σε αφορούν. Εσύ, απλώς, αρκεί να έχεις ένα καλό αλισβερίσι με ψηφοφόρους. Είναι ο κοινωνικός ιδεότυπος από τον οποίο δεν γλιτώνουμε. Με καμία κυβέρνηση.