Αδράνεια

Πολλά μπορεί να πει κάποιος για τον Δημήτρη Ιτούδη. Πως δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Οτι, πάλι, ενώ είχε πέρυσι τους καλύτερους διαθέσιμους παίκτες, η Εθνική Μπάσκετ δεν πήγε καλά στο Ευρωπαϊκό. Και τούτη τη σεζόν στο Παγκόσμιο, ακόμη χειρότερα, έστω και αν τα άλλοθι περισσεύουν. Η αποτυχία, όμως, τρανταχτή.

Αν, όμως, αφήσουμε τον προπονητή, τι μπορούμε να πούμε για την ΕΟΚ; Τι έκαναν δηλαδή ο πρόεδρος και οι παράγοντες; Ηταν λες και παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα. Πόσο προσπάθησαν να πείσουν τους παίκτες που απείχαν ότι δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για τέτοια απόφαση; Και τι προσπάθησαν να πράξουν, τι κατάφεραν δηλαδή, στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο; Επί εβδομάδες, αν όχι επί μήνες, το «παίζω δεν παίζω» του Γιάννη, το «μπορώ δεν μπορώ λόγω τραυματισμού», απασχολούσε το κοινό και τα media, αλλά η Ομοσπονδία αδυνατούσε να διαχειριστεί την όλη κατάσταση. Μια αδράνεια εν πολλοίς ασυγχώρητη και δεν μπορεί η απειρία να αποτελεί δικαιολογία.

Για το μέλλον, αξίζει όλοι να δουν τι θα κάνουν. Και αν πληγώνει πολύ η 15η θέση, είναι επειδή όλοι καταλαβαίνουν πως η εθνική ομάδα αξίζει να βρίσκεται ψηλότερα. Οχι στην κορυφή, αυτό αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Να ξέρουμε, δηλαδή, πού είμαστε και τι μπάσκετ υπάρχει τούτη τη στιγμή στην Ελλάδα. Οταν όμως βλέπεις την πρόοδο της Γερμανίας και της Λετονίας, την ώρα που η Ιταλία βγάζει καλύτερη εικόνα σε σύγκριση με το παρελθόν και την ίδια στιγμή εσύ κάνεις βήματα προς τα πίσω, είναι καιρός να προχωρήσεις σε γενναία αυτοκριτική. Διαφορετικά, μένεις θεατής και απλά βλέπεις τι αποφασίζουν οι παίκτες!