Πώς ο Μπρους Λι επηρέασε τη βιομηχανία των videogames

Οι φίλοι του και οι συγγενείς του τού είχαν δώσει το παρατσούκλι «Ποτέ δεν κάθεται ακίνητος», μια και ξεχείλιζε πάντα από ενέργεια. «Ο Μπρους ήταν σαν ένα άγριο άλογο που το είχαν δέσει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο αδερφός του Ρόμπερτ, μιλώντας στον συγγραφέα της βιογραφίας του Μάθιου Πόλι. Αυτή η περιγραφή μάλλον ταιριάζει απόλυτα στον Μπρους Λι, τον ηθοποιό που καθιέρωσε τις πολεμικές τέχνες στον κινηματογράφο και έφυγε από τη ζωή πριν από 50 χρόνια σε ηλικία μόλις 32 ετών, έπειτα από εγκεφαλικό οίδημα. Μ’ ένα βλέμμα τίγρης και γρήγορο στυλ μάχης, ο Λι κατάφερε στο σύντομο πέρασμά του να χαράξει νέους δρόμους για όλους τους ασιάτες ηθοποιούς που μέχρι τότε δεν είχαν θέση στο Χόλιγουντ. Οι ιπτάμενες κλωτσιές που έριχνε στους αντιπάλους του, τα αεικίνητα νουντσάκ και τα άγρια γρυλίσματα που έβγαζε ενώ χτυπούσε με διπλές γροθιές, του χάρισαν μια θέση στο Πάνθεον των πολεμικών τεχνών.

Ενας τομέας, ωστόσο, που η συνεισφορά του δεν προσμετράται είναι ο κόσμος των videogames, όπου άλλαξε κυριολεκτικά τα πάντα. «Πριν από τον Μπρους Λι, έβλεπες μόνο βαριές γροθιές στις μάχες στην οθόνη, αλλά μετά από αυτόν όλες οι ταινίες ήταν γεμάτες με κλωτσιές και λαβές», γράφει ο Μάθιου Πόλι στο βιβλίο. «Οταν οι προγραμματιστές στα μεγάλα ιαπωνικά και αμερικανικά στούντιο παιχνιδιών μεγάλωναν, όλοι μελετούσαν αυτές τις ταινίες του Μπρους Λι. Ετσι, όταν το gaming απογειώθηκε πραγματικά τη δεκαετία του 1980, ήταν ένα προφανές σημείο αναφοράς», συνεχίζει ο συγγραφέας.

Αντιγραφές και απομιμήσεις

Το πιο κλασικό παιχνίδι του είδους, το «Kung – Fu Master», που κυκλοφόρησε το 1984, μιμήθηκε τον τρόπο που ο Λι πολεμούσε στην ταινία «Το παιχνίδι του θανάτου» του 1978 (κυκλοφόρησε πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του), ενώ άλλα όπως τα «Karate Champ», «Street Fighter» και «Yie Ar Kung – Fu» είχαν φανερές επιρροές από το φιλμ «Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ». Εκτοτε όλες οι εκδόσεις παιχνιδιών φρόντισαν να έχουν ήρωες που θύμιζαν κάτι από Μπρους Λι, αλλάζοντας φυσικά το όνομα ώστε να αποφύγουν τα αγκάθια των πνευματικών δικαιωμάτων.

Ακόμα κι όταν τα μοτίβα μάχης εξελίσσονταν, ξεπερνώντας το ένας με έναν, το στυλ του Λι όταν αντιμετώπιζε τα πλήθη των κακών ήταν ο φάρος των σχεδιαστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παιχνίδια όπως τα «Renegade», «Double Dragon», «Final Fight» και «Streets of Rage». Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο έγιναν προσπάθειες ο Μπρους Λι να αποκτήσει το δικό του επίσημο παιχνίδι, αλλά τα «Dragon: The Bruce Lee Story» του 1993 και «Quest of the Dragon» του 2002 απέτυχαν επειδή δεν κατάφεραν να πλησιάσουν την αίσθηση των χτυπημάτων του Λι.