Το pushback

Ασύλληπτο, με την πλήρη έννοια του όρου και χωρίς ίχνος υπερβολής. Οταν διάβασα την είδηση για κάποιον που πνίγηκε στο λιμάνι του Πειραιά επειδή έπεσε από τον καταπέλτη πλοίου, ήταν αργά το βράδυ και οι συνθήκες του θανάτου του ακόμη αδιευκρίνιστες. Αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να πνιγεί κάποιος στο λιμάνι, μπροστά σε τόσο κόσμο. Υπέθεσα, λοιπόν, ότι ο μακαρίτης ίσως να πήδηξε στον καταπέλτη του πλοίου, ενώ ο τελευταίος είχε ήδη υψωθεί αρκετά, οπότε το πλήρωμα δεν θα αντελήφθη την πτώση ώστε να σταματήσει το πλοίο. Υπέθεσα, επίσης, ότι μάλλον θα πρέπει να χτύπησε κάπου και είτε να σκοτώθηκε ακαριαία είτε να έχασε τις αισθήσεις του και να πνίγηκε, προτού προλάβουν να τον σώσουν. Διότι, σκέφτηκα, δεν μπορεί να μην ήταν εκεί το Λιμενικό για να δει τι συμβαίνει! Αλλωστε, πάντα υπάρχουν λιμενικοί κατά τον απόπλου γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Βλέπετε, ο νους (και η καρδιά) πάντα προτιμούν την καλύτερη, δηλαδή την πλέον εύλογη, εκδοχή του δράματος, εκείνη που χωράει στο μυαλό μας. Και, συνήθως, βολευόμαστε μ’ αυτή, καθώς με το ανθρωπίνως ανεξήγητο δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα. Ετσι, το πρωί πια, δεν μπήκα καν στον κόπο να αναζητήσω την εξέλιξη της θλιβερής υπόθεσης. Θεώρησα ότι τα πράγματα θα ήταν όπως τα είχα φανταστεί ή, εν πάση περιπτώσει, κάπως έτσι. Δεν μπορούσα να φανταστώ εκείνο που ο νους δεν το χωρούσε. Τα υπόλοιπα περιττεύουν, διότι τη φρίκη πάνω – κάτω τη βιώνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Δεν φαντάζομαι ότι κάποιοι θα κατεπλάγησαν λιγότερο από τους άλλους βλέποντας τη σκηνή της δολοφονίας του Αντώνη Καρυώτη. Αν και θα έπρεπε να το φαντάζομαι, εφόσον, αποδεδειγμένα πλέον, υπάρχουν γομάρια που μπορούν να σκοτώσουν κάποιον με τέτοιο τρόπο.

Για τους δύο που έσπρωξαν στον θάνατο τον Αντώνη Καρυώτη δεν μπορεί να υπάρχουν αμφιβολίες ως προς την ενοχή τους: το έκαναν με τα χεράκια τους ή, τέλος πάντων, με τις πατούσες τους, διότι φαντάζομαι ότι εξίσου εύκολα κινούνται και με τα τέσσερα. Δεν υπάρχουν ούτε για το τρίτο πρόσωπο, που παρακολουθούσε το περιστατικό και δεν έκανε τίποτα, ούτε βεβαίως για τον πλοίαρχο του «Blue Horizon» που όχι μόνον έχει εκ του νόμου την τελική ευθύνη για την ασφάλεια επιβατών και πληρώματος, αλλά όφειλε να παρακολουθεί μέσω της κάμερας που καλύπτει τον χώρο του καταπέλτη. Κι εντάξει! Ας πούμε ότι όλοι αυτοί είναι «ειδικές περιπτώσεις» – για να μην καταφύγω στις βωμολοχίες, αν και πολύ θα το ήθελα. Πώς είναι δυνατόν, όμως, να μην υπάρχει προσωπικό του Λιμενικού επί τόπου; Σε ποιους επαφίεται η τήρηση του νόμου, αν όχι σ’ αυτούς; Φαίνεται, όμως, ότι την ευθύνη αυτή το Λιμενικό την είχε εκχωρήσει στους συγκεκριμένους «κυρίους» του πληρώματος. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι στους αρμοδίους του Λιμενικού αναλογεί σημαντικό μερίδιο της ευθύνης και θα πρέπει να τους καταλογιστεί πλήρως. Στη δική τους ολιγωρία χρεώνεται η ζωή του Αντώνη Καρυώτη, διότι η παρουσία τους θα μπορούσε να τον είχε σώσει. Το πραγματικό σκάνδαλο θα είναι αν οι αρμόδιοι του Λιμενικού καθαρίσουν με καμιά «αυστηρή επίπληξη» και δυο τρεις πόντους ξηλωμένους στο καλσόν τους.

Τέλος, υπάρχει ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Αρκεί να τον ακούσει κάποιος στις δηλώσεις που έκανε στο Open και καταλαβαίνει ότι ο άνθρωπος τα έχει χαμένα. Κομπιάζει και δυσκολεύεται να βάλει πέντε λέξεις στη σειρά. Ηταν αγουροξυπνημένος; Είχε χτυπήσει κανένα παραπάνω ουισκάκι την προηγουμένη ή και αυτός ήταν σοκαρισμένος όπως όλοι μας; Επιλέγω την τρίτη εκδοχή, τον ψυχολογικό κλονισμό, για τους λόγους που παραθέτω και στην πρώτη παράγραφο του σημειώματος. Παρ’ όλα αυτά, η δήλωσή του, στην ίδια συνέντευξη, ότι «υπάρχουν αυτοί που θρηνούν τον αδικοχαμένο και αυτοί που θρηνούν γι’ αυτούς που πήγαν να κάνουν τη δουλειά τους […] και σήμερα βρίσκονται κατηγορούμενοι για δολοφονία» είναι γελοία, βλακωδέστατη και κατάπτυστη. Οταν αργά χθες μπόρεσε(;) να καταλάβει το μέγεθος της ανοησίας που εκστόμισε, ζήτησε συγγνώμη. Ηταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει. Και, με την αφορμή αυτή, ας καταλάβει και ο Πρωθυπουργός ότι δεν αρκεί να είσαι «καλό παιδί» (ό,τι και αν σημαίνει αυτό…) ή να μαζεύεις αρκετές ψήφους για να είσαι υπουργός.