Ο αρχηγός

Κρίμα το όνομα. Η υπόθεση «Σπαρτιάτες» ήταν από την αρχή μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτεία κι έναν καταδικασμένο για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Ανάμεσα στο κράτος δικαίου και έναν προκλητικό παραβάτη του. Ανάμεσα στη δημοκρατία κι έναν αμετανόητο εχθρό της. Από την άποψη των συσχετισμών, η μάχη θα έπρεπε να είναι εύκολη. Καθίσταται δύσκολη επειδή η μια πλευρά σέβεται με προσήλωση τους κανόνες, ενώ η άλλη βάναυσα τους καταπατά. Και πάλι, η έκβαση είναι δεδομένη: ο εχθρός θα συντριβεί. Το ερώτημα είναι με τι κόστος.

Ακόμη και να διέθετε τις αναγκαίες ικανότητες, που εμφανώς δεν τις διαθέτει, ο Βασίλης Στίγκας θα δυσκολευόταν να λύσει, ή έστω να συγκαλύψει, δύο μεγάλες αντιφάσεις. Η πρώτη αφορά το ποιόν των βουλευτών του: τους παρομοιάζει με τον δον Κορλεόνε και, όταν καλείται από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να δώσει εξηγήσεις, τα παίρνει όλα πίσω με τη δικαιολογία ότι του ζήτησαν… συγγνώμη. Η δεύτερη, και σημαντικότερη, αφορά τον πραγματικό αρχηγό του κόμματός του: ο Στίγκας εκφράζει με κάθε ευκαιρία την υποστήριξή του στον Κασιδιάρη, αναγνωρίζει ότι χωρίς αυτόν δεν θα τον ήξεραν ούτε στην πολυκατοικία του, ισχυρίζεται όμως ότι δεν παίρνει εντολές απ’ αυτόν. Συνεταιράκι του είναι, όχι υπάλληλός του.

Φυσικά δεν τον πιστεύει κανείς. Ο ίδιος ξέρει. Ο Κασιδιάρης ξέρει. Η εισαγγελέας ξέρει. Ο σχεδόν κωμικός ερασιτεχνισμός των «Σπαρτιατών» προσφέρει πλέον το πάτημα που χρειαζόταν το Εκλογοδικείο για να τους στείλει σπίτι τους με την κατηγορία της εξαπάτησης του εκλογικού σώματος και της πολιτείας. Αλλά δεν αρκεί αυτό.

Διότι το κακό είναι ότι ξέρουν και οι ψηφοφόροι. Οι περισσότεροι απ’ όσους ψήφισαν αυτό το κόμμα το έκαναν με πλήρη συνείδηση ότι γίνονταν έτσι συνένοχοι μιας νεοναζιστικής ιδεολογίας και των εκφραστών της. Και ετοιμάζονται να το ξανακάνουν στις δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Απειλούν δηλαδή ότι θα στείλουν τον Κασιδιάρη στον δεύτερο γύρο.

Και πάλι, το οργανωμένο κράτος δικαίου έχει τα όπλα που χρειάζονται για να επιβάλει τους στοιχειώδεις κανόνες: ο αρχιχρυσαυγίτης θα εκπέσει. Δεν θα συμβεί όμως το ίδιο με τους δημοτικούς του συμβούλους, που θα θυμίζουν με την παρουσία τους πόσο ευάλωτη είναι η δημοκρατία και, κατά συνέπεια, πόσο αποφασιστικής σημασίας είναι η διαρκής υπεράσπισή της.

Με ποιον τρόπο; Με την έγκαιρη κατάρριψη όλων των επιχειρημάτων που προβάλλουν οι ακροδεξιοί λαϊκιστές. Τη στήριξη δηλαδή των φτωχών και των ευάλωτων, τους οποίους εκείνοι ισχυρίζονται ότι βοηθούν. Την προστασία των προσφύγων και των μεταναστών, τους οποίους εκείνοι θέλουν να αφανίσουν. Την αποκατάσταση του περιεχομένου εννοιών όπως ο πατριωτισμός, η ασφάλεια ή η κυριαρχία, τις οποίες εκείνοι θέλουν να οικειοποιηθούν.

Μόνο έτσι θα πέσουν τα προσχήματα. Και θα επιστρέψει ο καθένας εκεί που ανήκει.