Ο χρόνος είναι χρήμα

Η επόμενη μέρα για την Εθνική μας ομάδα μπάσκετ είναι εξαιρετικά κρίσιμη, καθώς το επόμενο καλοκαιρινό ραντεβού περιλαμβάνει το προολυμπιακό τουρνουά που θα κρίνει εάν η Ελλάδα θα μπορέσει – επιτέλους – να βρεθεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες κάτι που αν συμβεί ενδέχεται να αποτελέσει ιδανικό φινάλε καριέρας σε αυτήν τουλάχιστον για 2-3 παίκτες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ομάδα.

Είναι ξεκάθαρο ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα πήγε στις Φιλιππίνες με στόχο να «ακουμπήσει» το ταβάνι της που θα ήταν να φτάσει στα προημιτελικά και να διεκδικήσει μέσω αυτών την πρόκριση στο «Παρίσι 2024».

Φεύγει από τη Μανίλα έχοντας πετύχει τον μίνιμουμ στόχο της πρόκρισης στις καλύτερες «16» ομάδες και τη συμμετοχή της στο προολυμπιακό. Σαφέστατα η εικόνα της στα τελευταία 11 λεπτά του αγώνα με τη Λιθουανία (από το -3 φτάσαμε στην τελική διαφορά των 25 πόντων) αδικεί τη συνολική προσπάθεια αλλά ήταν καθαρά θέμα δυνάμεων και βενζίνης στο ρεζεβουάρ που εμάς στέρευε όσο προχωρούσε ο αγώνας «κλειδί» με τους Λιθουανούς ενώ των αντιπάλων μας ήταν ξεχειλισμένο (κάτι που φάνηκε και από την εμφάνισή τους χθες απέναντι στους Αμερικανούς).

Ναι, το εις βάρος μας τελικό 92-67, η ήττα από τη Λιθουανία δείχνει ότι οι διεθνείς και ο Δημήτρης Ιτούδης αδίκησαν εαυτόν, αλλά μέχρι εκεί μπορούσαν.

«Δεν ξέρω εάν κάποιος θεωρεί ότι είχαμε τη σούπερ ομάδα, γιατί δεν την είχαμε», είπε με νόημα ο κόουτς Ιτούδης και συμπλήρωσε ότι: «Σας έχω δώσει το δικαίωμα να θεωρείτε ότι δεν γουστάρω που είμαι εδώ; Εχω τριετές συμβόλαιο και θέλω να το τιμήσω, είναι τιμή η Εθνική».

Ακριβώς αυτό πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσει άμεσα και όχι να φτάσουμε τον επόμενο Φεβρουάριο να συζητάμε εάν υπάρχει ή όχι θέμα προπονητή και τον επόμενο Ιούνιο παραμονές του προολυμπιακού να περιμένουμε εάν θα έχουμε ή όχι σε αυτό τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Πρέπει το συντομότερο να ξεκαθαρίσουν τα πάντα στην Εθνική ώστε να πάει με όποια σύνθεση να διεκδικήσει τις όποιες πιθανότητες πρόκρισης έχει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τα παραδείγματα

Η Λετονία κυρίως και η Ιταλία με τη Γερμανία αποτελούν παραδείγματα σε αυτό το Μουντομπάσκετ για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μια Εθνική ομάδα μέσα αλλά και έξω από το γήπεδο. Για παράδειγμα, ο Κρίσταπς Πορζίνγκις λόγω τραυματισμού έχασε (αγωνιστικά) το Παγκόσμιο αλλά ήταν δίπλα στους συμπαίκτες του σε όλες τις μεγάλες νίκες προκρίσεις επί Γαλλίας, Ισπανίας και Βραζιλίας και η ομάδα είναι στους «8». Λέει πολλά η γενικότερη εικόνα και ξαναλέμε κανείς δεν θα πίεζε τον Γιάννη να παίξει, αλίμονο, αλλά θα μπορούσε για παράδειγμα να είναι έστω στο φιλικό με τη Σλοβενία που τιμήθηκε ο Νίκος Γκάλης στον πάγκο με πολιτικά.

«Δεν πετύχαμε τον στόχο που είχαμε βάλει να διεκδικήσουμε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς μέσω του Μουντομπάσκετ και η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στη διοίκηση» πήρε πάνω του σαν… αλεξικέραυνο ο πρόεδρος της ΕΟΚ Βαγγέλης Λιόλιος την αποτυχία που εφέτος πάντως δεν ήταν παταγώδης όσο η περσινή στο Ευρωμπάσκετ.

– Για την Εθνική ήταν πικρό το φινάλε καθώς ηττήθηκε και από το Μαυροβούνιο (73-69) και τερμάτισε 15η, τη χειρότερη που έχει πάρει ποτέ. Αποχώρησε τραυματίας ο Χατζηδάκης (βαριά συνδεσμική κάκωση δεξιάς ποδοκνημικής).