Να γυρίσει η σελίδα

Η Εθνική μπάσκετ έμεινε σε μία ακόμα διοργάνωση μακριά από τη διάκριση. Είχε σοβαρή δικαιολογία, καθώς έλειπαν πολλοί και βασικοί παίκτες της, αλλά και πάλι αυτό που μένει είναι ότι με αυταπάρνηση και αυτοθυσία κατέλαβε την 15η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Δεν τα κατάφερε ούτε με τον Δημήτρη Ιτούδη στον πάγκο της. Πέρυσι που ήταν πιο πλήρης από ποτέ τα τελευταία χρόνια, δεν μπόρεσε να διεκδικήσει ένα μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ. Και εφέτος με όλες τις γνωστές απουσίες έκανε απλώς αυτό που μπορούσε να κάνει. Αρα το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο που κάθεται στον πάγκο, κάτι για το οποίο πολύς κόσμος κατηγορούσε την προηγούμενη διοίκηση της ΕΟΚ. Η νυν έφερε τον καλύτερο εν ενεργεία έλληνα προπονητή, βάσει αποτελεσμάτων και διακρίσεων, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Συνεπώς, μάλλον πρέπει να δούμε το μοντέλο με το οποίο λειτουργεί η Εθνική ομάδα. Και να θυμηθούμε ότι την τελευταία φορά που επέδειξε συνεπή παρουσία στις κορυφαίες θέσεις της κατάταξης των μεγάλων διοργανώσεων, με μετάλλια και παρουσία στην πρώτη τετράδα, είχε προπονητή πλήρους απασχόλησης. Τον Παναγιώτη Γιαννάκη.

Το μοντέλο του part-time ομοσπονδιακού τεχνικού αποδεικνύεται στην πράξη αποτυχημένο. Η Εθνική ίσως χρειάζεται έναν προπονητή που θα ασχολείται όλο τον χρόνο μαζί της, ειδικά τώρα που έχουν επιστρέψει τα «παράθυρα» στη μέση της σεζόν και υπάρχει ανάγκη για λεπτομερή καταγραφή και παρακολούθηση των εν δυνάμει διεθνών παικτών. Χρειάζεται επίσης έναν προπονητή, ο οποίος θα επιβλέπει το αναπτυξιακό πρόγραμμα και θα οργανώσει τον τρόπο με τον οποίο θα δουλεύουν όλες οι «μικρές» εθνικές ενιαία, ώστε να γίνεται πιο εύκολη η μετάβαση των παικτών που θα ξεχωρίζουν από αυτές στη «μεγάλη» Εθνική. Το καλοκαίρι του 2003 η Εθνική προερχόταν από συνεχόμενα μέτρια ή κακά αποτελέσματα. Παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων και τότε, η ΕΟΚ εμπιστεύτηκε τις τύχες της ομάδας στον Παναγιώτη Γιαννάκη, ομοσπονδιακό προπονητή πλήρους απασχόλησης. Ακολούθησε η πιο πετυχημένη πενταετία στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Το εφετινό καλοκαίρι παρουσιάζει πολλές ομοιότητες μ’

εκείνο του 2003. Κι ο σημερινός Γιαννάκης μπορεί να είναι κάλλιστα ένα δικό του παιδί. Λέτε να δούμε τα κλειδιά να πηγαίνουν στα χέρια του Βασίλη Σπανούλη αν και εφόσον κριθεί πως ήρθε το «τέλος εποχής» για τον Δημήτρη Ιτούδη;