Μπασκετικό χρυσωρυχείο

Ηταν στο μακρινό 1963 όταν η FIBA είχε αποφασίσει να σπάσει το μονοπωλιο της Νότιας Αμερικής που είχε φιλοξενήσει τις τρεις πρώτες διοργανώσεις (Αργεντινή 1950, Βραζιλία 1954, Χιλή 1959) και να δώσει για πρώτη φορά τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Ασία.

Οι Φιλιππίνες ήταν η εκλεκτή χώρα της διεθνούς ομοσπονδίας αλλά ο τότε πρόεδρος της χώρας δεν θα επέτρεπε τη συμμετοχή παικτών από τη Γιουγκοσλαβία, τη Σοβιετική Ενωση και άλλων κομμουνιστικών κρατών. Η FIBA με συνοπτικές διαδικασίες τιμώρησε τις Φιλιππίνες και πήγε τη διοργάνωση στη Βραζιλία που μέσα σε 9 χρόνια θα φιλοξενούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά. Ομως οι Φιλιππίνες διεκδίκησαν εκ νέου τη διοργάνωση και την πήραν  (αυτή του 1978) το 1974 στο Πουέρτο Ρίκο όταν Αργεντινή και Ισπανία απέσυραν τις δικές τους υποψηφιότητες. Η Γιουγκοσλαβία και η Σοβιετική Ενωση όχι μόνο συμμετείχαν αλλά συνέθεσαν έναν από τους ωραιότερους τελικούς στην ιστορία με τους Πλάβι του Ατσα Νίκολιτς να παίρνουν το τρόπαιο στην παράταση (82-81) με τους Φιλιππινέζους να αποθεώνουν νικητές και ηττημένους.

Η επιστροφή του 2006

Η FIBA ξέχασε την Ασία μέχρι το 2006 όταν έδωσε η διοργάνωση στην Ιαπωνία και το πετυχημένο πείραμα άνοιξε την όρεξη για τη μεγάλη ασιατικη αγορά.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 2019 όπου το Παγκόσμιο Κύπελλο επέστρεψε στην ασιατική ήπειρο δεν ξανάφυγε, συνεχίζοντας εφέτος σε Φιλιππίνες, Ιαπωνία και Ινδονησία και συνεχίζοντας το 2027 στο Κατάρ που γενικά έχει κάνει τεράστιο άνοιγμα στις διοργανώσεις και έχει βάλει στο μάτι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην Κίνα τρέχουν ίσως τα περισσότερα προγράμματα για μπάσκετ από το ΝΒΑ και τη FIBA σε όλο τον κόσμο καθώς είναι μια τεράστια αγορά με πάνω από 400.000.000 Κινέζους να παρακολουθούν μανιωδώς το μπάσκετ και ήταν χαρακτηριστικό για παράδειγμα τι γινόταν στους δρόμους των κινεζικών πόλεων και έξω από τα γήπεδα στη Νανζίν και τη Σενζέν όταν εμφανιζόταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο!

Με τον πρώην NBAer Γιάο Μινγκ στο τιμόνι η Κίνα έκανε μια εξαιρετική διοργάνωση ξεπουλώντας εισιτήρια και ό,τι είχε να κάνει με μπάσκετ (αναμνηστικά, ένδυση, μπάλες κ.λπ.) με το ενδιαφέρον των Κινέζων για αυτό να έχει επισκιάσει ακόμα και το πινγκ πονγκ.

Μπασκετομανία στις Φιλιππίνες

Στις Φιλιππίνες που είναι η κύρια διοργανώτρια του τωρινού Παγκοσμίου Κυπέλλου (με 4/8 ομίλους και όλη την τελική φάση) το μπάσκετ είναι ξεκάθαρα εθνικό σπορ, με τους Φιλιππινέζους να το λατρεύουν και να έχουν και γνώση πάνω σε αυτό.

Το αχανές Philippine Arena των 55.000 θεατών μπορεί να αποκλείστηκε από το πρόγραμμα λόγω υπερβολικής κίνησης στην πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της γης (42.857 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο) τη Μανίλα, αλλά η FIBA επέτρεψε να παίξουν εκεί οι Φιλιππίνες το εναρκτήριο παιχνίδι τους με τη Δομινικανή Δημοκρατία που είχαμε νέο παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης θεατών, με 38.115.

Με πληθυσμό περίπου 110 εκατομμυρίων ανθρώπων, έρευνες του 2018 έδειξαν ότι το 81% του πληθυσμού στις Φιλιππίνες είναι φίλοι του μπάσκετ, με το 50% να είναι φανατικοί, ενώ περίπου 40 εκατομμύρια Φιλιππινέζοι έχουν παίξει ή ασχοληθεί με το μπάσκετ στο παρελθόν!

Η τρέλα για το μπάσκετ στη χώρα φαίνεται και από τις 13.000 αιτήσεις εθελοντισμού για τη διοργάνωση από τους οποίους επιλέχθηκαν τελικά οι 1.107.

Η FIBA μετρώντας ακόμα τα κέρδη από την Κίνα και ενώ ετοιμάζεται να το κάνει και για τις Φιλιππίνες ήδη έδωσε την επόμενη διοργάνωση στο Κατάρ με τον νέο πρόεδρο άλλωστε της Διεθνούς Ομοσπονδίας μπάσκετ να είναι Καταριανός (Σαούντ Αλί Αλ Θανί).

Τα ριάλια υπάρχουν (τοπικό νόμισμα του Κατάρ) αποδεδειγμένα στη χώρα, αλλά η FIBA βλέπει πιο μακριά και επιμένει ασιατικά από το 2019 έως το 2027 στοχεύοντας σε μια τεράστια αγορά παγκοσμίως.