Το Αινήσιο Δέλτα και οι αδελφές πόλεις του

Το Δέλτα του Εβρου είναι ένας σπουδαίος υδροβιότοπος που προστατεύεται από τη συνθήκη Ramsar. Πριν απ’ την ανθρώπινη παρέμβαση, υπήρχαν πολλές πλημμυρισμένες εκτάσεις. Πυκνά δάση με πανύψηλα δέντρα

και πολύχρωμες εκτάσεις με λουλούδια και υδρόβια φυτά  κάλυπταν μια απροσπέλαστη  περιοχή. Και παντού πουλιά, εκατομμύρια πουλιά, αναρίθμητων ειδών, που αναπαράγονταν στο Δέλτα του Εβρου και αφθονούσαν  στις επιφάνειες των λιμνών. Αφθονα ψάρια συγκεντρώνονταν στα υπόγλυκα νερά του Δέλτα και τα  πολυάριθμα θηλαστικά βοσκούσαν στα λιβάδια του βιότοπου. Ενας πραγματικός παράδεισος στη γη.

Στο κέντρο του υγροβιότοπου υπάρχει σήμερα ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που έχει μετατραπεί σε στάβλο. Ηταν το καταφύγιο – βίλα όπου διέμεναν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας όταν ανέβαιναν στον Εβρο για να κυνηγήσουν.

Σήμερα αυτή τη βίλα τη διαδέχθηκαν εκατοντάδες κτίρια και παράγκες που έχουν κτισθεί παράνομα στις όχθες των αμέτρητων καναλιών, χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς αισθητική, με αταίριαστα υλικά. Ολες αυτές οι κατασκευές συνιστούν έναν ανάλγητο «βιασμό» του υγροβιότοπου από ανθρώπους που αυτοπροβάλλονται ως προστάτες του. Οχι βέβαια ως προστάτες της βιοποικιλότητας, αλλά ως  αυτόκλητοι «προασπιστές» της… ακεραιότητάς του, απέναντι στην επικείμενη κατάκτησή του από τον προαιώνιο εχθρό. Ετσι μετέτρεψαν τον ειρηνικό βιότοπο σε απειλούμενη περιοχή με τους ίδιους να παρελαύνουν στις εθνικές επετείους στην Αλεξανδρούπολη ως «ιδιωτικός στρατός» που ανέλαβε να υποκαταστήσει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Δυστυχώς με την ανοχή της Πολιτείας.

Και όμως το Δέλτα του Εβρου θα μπορούσε να γίνει ο ειρηνικός κρίκος με το μέλλον. Δυτικά και ανατολικά του Δέλτα βρίσκονται δύο ιστορικές πόλεις: Η Αλεξανδρούπολη (Δεδέαγατς) και η Εnez (Αίνος), οι οποίες έχουν κοινή ιστορία. Απόγονοι προσφύγων Αινιτών είναι οι περισσότεροι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης. Τα φώτα της παλιάς πατρίδας τους βλέπουν τα βράδια από την πλατεία του ιστορικού Φάρου. Το Δέλτα, Αινήσιο αποκαλείται. Η μεγάλη λίμνη Dalyan του υγροβιότοπου,  σε τουρκικό έδαφος βρίσκεται. Τα πουλιά του ελληνικού Δέλτα τρέφονται από τους τουρκικούς ορυζώνες.

Ενας οραματιστής δήμαρχος θα αναλάμβανε πρωτοβουλία για την αδελφοποίηση των δύο πόλεων. Οι δύο δήμαρχοι θα ζητούσαν να ανακηρυχθεί το Δέλτα «παγκόσμιο οικολογικό πάρκο ειρηνικής συμβίωσης». Με τη συμφωνία των κυβερνήσεων Ελλάδος και Τουρκίας και με την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα εξασφαλιζόταν ο  σεβασμός των  υγρών συνόρων, η  αποκήρυξη κάθε κακόβουλης ενέργειας και η διασφάλιση της ειρήνης. Ετσι μόνο θα μείνουν άνεργοι οι κατ’ επάγγελμα πατριώτες. Για να ακολουθήσει η ανάπτυξη, με τη σύνδεση του υγροβιότοπου με την τοπική οικονομία. Ο οικολογικός τουρισμός θα αναπτυχθεί, τα τοπικά προϊόντα θα αναδειχθούν, διεθνείς συνεργασίες, συνέδρια και έρευνες θα πραγματοποιηθούν  για τη βιοποικιλότητα του Δέλτα.  Κυρίως όμως οι νέες ιδέες θα σαρώσουν την αυθαιρεσία, την τσαπατσουλιά, την πατριδοκαπηλία και τους επαγγελματίες της  εθνικοφροσύνης.

Ο Γιάννης Λασκαράκης είναι πολιτικός μηχανικός, πρώην αντιδήμαρχος Αλεξανδρούπολης, συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Κυνηγημένοι από την Ιστορία», εκδόσεις Επίκεντρο