Ενας αναστεναγμός ανακούφισης

Κάποιοι είπαν πως με τη νίκη της Εθνικής μας απέναντι στη Νέα Ζηλανδία η ομάδα έσωσε απλά το γόητρό της. Δεν είναι εντελώς λάθος ένα τέτοιο συμπέρασμα. Αλλά με βάση τα προβλήματα που είχε φέτος το καλοκαίρι η Εθνική Μπάσκετ δεν το λες και λίγο. Ολες οι Κασσάνδρες πρόβλεπαν μια καταστροφή διότι καταστροφή θα ήταν να συνέχιζε η ομάδα κυνηγώντας τη 17η θέση στην Α2 του παγκόσμιου μπάσκετ. Που – μεταξύ μας – δύσκολα θα την έπαιρνε κιόλας. Η χθεσινή νίκη της τής εξασφαλίζει μια θέση στα προολυμπιακά τουρνουά, που αν έχανε από τη Νέα Ζηλανδία θα την έχανε κι αυτή. Και θα περιφερόταν χωρίς στόχους για ενάμιση χρόνο.

Ζόρια

Με τους Νεοζηλανδούς που είχαν ζορίσει την πολύ πιο ποιοτική Εθνική Ελλάδας πριν από τέσσερα χρόνια στο Μουντομπάσκετ της Κίνας αναμενόταν μάχη και μάχη έγινε. Το καταπληκτικό της ιστορίας είναι η απόλυτη μεταμόρφωση της ομάδας του Δημήτρη Ιτούδη από το πρώτο στο δεύτερο ημίχρονο. Η Εθνική μας βρέθηκε ένα λεπτό πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου 15 πόντους πίσω στο σκορ, χωρίς να έχει διακριθέντες – ο Ιωάννης Παπαπέτρου ήταν η κλασική εξαίρεση που υπάρχει πάντα στις καταστροφικές εμφανίσεις μιας ομάδας. Κι όμως, οι κάκιστοι στο πρώτο ημίχρονο παίκτες της Εθνικής μεταμορφώθηκαν στην επανάληψη, μάζεψαν γρήγορα τη διαφορά, και όσοι είχαν ενεργό ρόλο στην ανατροπή μπορούν όλοι να ισχυρίζονται ότι έκαναν σπουδαία πράγματα. Ο Παπαγιάννης όρθωσε το τεράστιο ανάστημά του την κρίσιμη στιγμή βρίσκοντας 6 πόντους και δύο τάπες που έψαχνε από την αρχή. Ο κακός στο πρώτο ημίχρονο Λαρεντζάκης γίνεται ένας ανελέητος σκόρερ. Ο Παπανικολάου μένει στο ματς και παίζει τις άμυνές του παρότι φορτωμένος νωρίς με τρία φάουλ – έχει τόση μπασκετική γνώση που αυτό δεν του είναι πρόβλημα στο τέλος, ενώ στο πρώτο ημίχρονο μετά το δεύτερο φάουλ που του δόθηκε έχει εκνευριστεί. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, παρότι βγήκε από το ματς με τέσσερα φάουλ νωρίς, έχει προλάβει να δείξει στο ξεκίνημα του τετάρτου δεκαλέπτου όλη του τη χρησιμότητα, ενώ στο πρώτο ημίχρονο πελαγοδρομεί. Κι ο σχεδόν άποντος Γουόκαπ του πρώτου ημιχρόνου είναι στο δεύτερο ημίχρονο ο σοφός καθοδηγητής. Ο μόνος που είναι καλός από την αρχή μέχρι το τέλος είναι ο Παπαπέτρου, που κάνει ρεκόρ καριέρας στο σκοράρισμα στην Εθνική.

Ανατροπή

Σαφώς κι ο Ιτούδης έχει μερίδιο στην ανατροπή. Ψάχνει σε όλο το ματς τους πέντε κατάλληλους για την ανατροπή και τους βρίσκει στο τέταρτο δεκάλεπτο και στην πιο κρίσιμη στιγμή. Δοκιμάζει τη στιγμή της θύελλας στο πρώτο ημίχρονο τα πιο ανορθόδοξα σχήματα, διαμαρτύρεται στους διαιτητές φτάνοντας στα όρια της αποβολής, εν τέλει βρίσκει το σχήμα: Γουόκαπ, Λαρεντζάκης, Παπαπέτρου, Παπαγιάννης, Παπανικολάου. Αυτή η πεντάδα δεν είναι κακή και μπορεί και να σταθεί και στα ματς με τη Λιθουανία και το Μαυροβούνιο. Η ερώτηση πριν από αυτά τα παιχνίδια είναι πώς μπορεί να τα καταφέρει η Εθνική μας να μείνει ζωντανή μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο ώστε να παίξει όπως χθες με αυτούς τους πέντε στην τελική ευθεία. Αλλά αυτό θα μας απασχολήσει προσεχώς: για την ώρα το ελληνικό μας μπάσκετ μπορεί να αφήσει έναν αναστεναγμό ανακούφισης.

Ομίλους

Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε τελικά να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Για την παρουσία του στα φετινά καλοκαιρινά προκριματικά ο ΠΑΟ παίρνει καλό βαθμό. Επιασε γρήγορα τον στόχο του που ήταν να ξαναβρεθεί σε ευρωπαϊκούς ομίλους από τους οποίους λείπει χρόνια, έκανε τη δουλειά του αποκλείοντας την Ντνίπρο κι έγραψε έπειτα από χρόνια μια σελίδα ευρωπαϊκής ιστορίας αποκλείοντας την Ολιμπίκ Μαρσέιγ σε καλοκαιρινό προκριματικό, πράγμα που δεν είχε συμβεί ποτέ. Η Μπράγκα ήταν χειρότερη ομάδα από τη Μαρσέιγ κι ο ΠΑΟ είχε τις ελπίδες του. Αλλά για να την αποκλείσει έπρεπε να την κερδίσει. Το πίστεψε, το προσπάθησε μπροστά σε 65 χιλιάδες ανθρώπους, αλλά δεν βρήκε γκολ. Και χωρίς γκολ, όταν έχεις χάσει το πρώτο ματς δεν μπορείς να προκριθείς. Στο τέλος έχασε και το ματς με ένα γκολ του γνωστού μας Μπρούμα. Διάβασα ότι έχασε μια ευκαιρία: διαφωνώ. Ευκαιρία χάνεις όταν έχεις κάτι ως δεδομένο: στην περίπτωση του ΠΑΟ δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Τώρα το ότι το ίδιο το ματς λέει πως ο ΠΑΟ είχε τη δυνατότητα να το κερδίσει, είναι κάτι άλλο. Οντως μπορούσε. Αλλά μπορούσε τελικά και η Μπράγκα.

Στόχος

Η Μπράγκα είχε ως στόχο φέτος να παίξει στους ομίλους. Το ότι επέλεξε έναν σαραντάχρονο για το κέντρο της άμυνάς της, τον Ζοζέ Φόντε που απέκτησε από τη Σαουθάμπτον, μαρτυρά πως είχε και λίγο τη λογική τού «εδώ και τώρα» που λέμε. Κατάφερε να προκριθεί χωρίς να είναι ιδιαίτερα καλύτερη σε κανένα από τα δύο ματς με τον ΠΑΟ, αλλά γιατί και στα δύο ματς στο δεύτερο ημίχρονο κομμάτι διορθώθηκε. Την Τρίτη ο προπονητής της Αρτούρ Ζόρζε παρέσυρε τον ΠΑΟ σε ένα ματς τακτικής και πήρε μια πρόκριση στις λεπτομέρειες. Πριν από το ματς όλοι λέγαμε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα την ήθελε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Αλλά αποδείχθηκε πως δεν ήταν έτσι. Γιατί; Γιατί το πρωτάθλημά μας έχει λίγα αληθινά ανταγωνιστικά ματς λεπτομερειών. Η Μπράγκα απέδειξε πως ένα ματς σαν το χθεσινό το έχει δώσει στην Πορτογαλία (και στην Ευρώπη όπου αγωνίζεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια) πολλές φορές. Στον ΠΑΟ τώρα πρέπει να προσέξουν να μην αδειάσει η ομάδα. Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του έναν όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ που τον περιμένει. Και έχει ματς χάρη στα οποία μπορεί να δώσει στον κόσμο του φέτος πολλές χαρές. Και να αποκτήσει και τις εμπειρίες που με την Μπράγκα τού έλειψαν.

Τίποτα

Απόψε κλείνουν τον δικό τους κύκλο στα ευρωπαϊκά προκριματικά ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός έχει εξασφαλίσει παρουσία στον όμιλο του UEFA Conference League, αλλά θέλει να βρεθεί πάλι σε όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ – διοργάνωση σημαντικότερη – αποκλείοντας την Τσουκαρίτσκι. Ο ΠΑΟΚ θέλει να ολοκληρώσει τη δουλειά με τη Χαρτς που κέρδισε στη Σκωτία και να βρεθεί στο UEFA Conference League. Εξ αρχής οι δύο ελληνικές ομάδες είχαν ως αντίπαλο τον εαυτό τους κυρίως. Απόψε χρειάζεται μια μικρή επένδυση στη σοβαρότητα: αν αυτή υπάρχει, όλα θα είναι απλά. Οποιος δεν την έχει, μπορεί να μπλέξει. Κανείς στην Ευρώπη δεν σου χαρίζει τίποτα…