NON PAPER

Καινούργιο κασσελάκι μου και πού να σε κρεμάσω

Πώς θα γινόταν σήμερα ένα ριμέικ της υπέροχης ταινίας «Τζένη Τζένη»; Κατ’ αρχάς, δεν θα είχε αυτήν την ανυπέρβλητη σκηνοθετική φινέτσα του Ντίνου Δημόπουλου. Και επίσης, έχω κάποιες αμφιβολίες για το αν οι σύγχρονοι κωμωδιογράφοι θα μπορούσαν να αναπαράγουν αυτό το «ακροβατικό» χιούμορ των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά. Κατά τα άλλα, το πνεύμα του σεναρίου ταιριάζει απόλυτα με τα σημερινά δεδομένα. Eνας νεαρός κοσμοπολίτης και επιτυχημένος επιχειρηματίας του εφοπλισμού, επιστρέφει από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα και τον προετοιμάζουν να μπει στην πολιτική. Χρειάζεται όμως μια πιο λαϊκή πλατφόρμα στήριξης προκειμένου να εκλεγεί βουλευτής. Και έτσι, στήνεται ο γάμος του με την κόρη του τοπικού κομματάρχη που, εκτός των άλλων, βοηθά και το λούστρο του κοινωνικού του προφίλ.

Εμένα μόνο μου κάνει ταμάμ περίπτωση Στέφανου Κασσελάκη – με λίγες πλην όμως απαραίτητες εργοστασιακές ρυθμίσεις; Ακόμη και στο στυλ μου θυμίζει τον Μπάρκουλη με τα slim fit πουκάμισα και το μοκασίνι χωρίς κάλτσα, να ‘ναι καλά τα revival της μόδας. Για να μη μιλήσω για τα συνθήματα που κι αυτά μια χαρά στέκουν. Τις τελευταίες μέρες, στις ρούγες και τους καφενέδες του Διαδικτύου ηχεί το «Κασσελάκης, Κασσελάκης» και το «Νέο αίμα» όχι ακριβώς στη Βουλή αλλά στην προεδρία του κατακερματισμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιο είναι το μεγάλο προσόν του ουρανοκατέβατου υποψήφιου; Το ίδιο ακριβώς με αυτό του «Νίκου Μαντά» στην ταινία. Το ότι είναι άφθαρτος στην πολιτική. Ενας πολύ κομψός και ρομαντικός τρόπος για να περιγράψεις τον άσχετο με το αντικείμενο. Αυτό κατάλαβε ο μέσος πολίτης από την προχθεσινή συνέντευξή του στην ΕΡΤ. Κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, φτάνει η άγνοια να μην πλασάρεται ως άποψη και να μην αναδύεται στον αφρό η έπαρση της ασχετοσύνης (όταν δεν ξέρεις τα ισχύοντα μέτρα, κάποιες φορές θεωρείς το ύψος σου ανυπέρβλητο). Η αλήθεια πάντως είναι ότι μέσα σε λίγα 24ωρα ο Κασσελάκης έγινε «επικοινωνιακό γεγονός». Ο λόγος; Κατά την άποψή μου, το ότι είναι όμορφος. Μέγα «διαβατήριο» στην εποχή της εικόνας κι ας έχει πολύ σύντομη ημερομηνία λήξης. Φτάνει αυτό; Αρχικά ναι αφού δημιουργεί ντόρο. Ο,τι ακριβώς δηλαδή έλειπε από τις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ που έως πριν από λίγες ημέρες έμοιαζε να μην αφορούν κανένα. Ούτε καν τους υποψήφιους.

Θα παίξει ρόλο ο Κασσελάκης στην ελληνική πολιτική σκηνή ή πρόκειται για ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα; Θα δείξει. Εμένα πάντως μου φαίνεται σαν ένα στοίχημα μίας παρέας Ελλήνων και Αμερικανών που κάνει διακοπές στην Πάτμο ή την Αντίπαρο και οι οποίοι ένα βράδυ που ήπιαν, σε μπαρ με κλασική μουσική, κανένα Απερολ ή καμιά μπίρα (χωρίς γλουτένη) παραπάνω είπαν να χτυπήσουν μια κομματική αρχηγία στην Ελλάδα. Ναι, μεγάλο κορίτσι είμαι, ξέρω ότι αυτά τα στοιχήματα μπαίνουν σε γραφεία σε 43ους ορόφους αλλά μήπως και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015, σαν στοίχημα δεν έμοιαζε; Που πολύ πιθανόν να είχε μπει σε ανάλογο ή ακόμη και στο ίδιο γραφείο αλλά μου έδινε την εντύπωση ότι το είχε βάλει επίσης μια παρέα. Οχι σε μπαρ με κλασική μουσική στην Αντίπαρο αλλά σε καφετέρια στο Περιστέρι. Και οι στοιχηματίζοντες δεν φορούσαν slim fit πουκάμισα και μοκασίνια χωρίς κάλτσες αλλά χαχόλικα μπουφάν και ξεχειλωμένα αθλητικά.

Ο Στέφανος στην Κουμουνδούρου

Πολύ θα ήθελα, αυτές τις μέρες, να ήμουν μύγα στην Κουμουνδούρου και στις συναθροίσεις των συριζαίων πολιτευτών. Ν’ ακούσω τι πραγματικά είπε ο Φίλης για την υποψηφιότητα Κασσελάκη πέρα απ’ αυτά τα σχετικώς ευπρεπή που δημοσιοποιήθηκαν. Να κόψω αντιδράσεις Τζανακόπουλου. Ή να δω τις ματιές που θα ανταλλάσσουν Λάμπρου και Κασσελάκης. Για να μη βάλω στην εξίσωση και τη Χαρούλα Καφαντάρη.

Τελικά πάντως αυτό σημαίνει πλήρης εξαέρωση μεγάλου, μικρού ή ελάχιστου πολιτικού κεφαλαίου. Χρόνια τώρα τα κόμματα έψαχναν για αρχηγό έναν «νέο Τσίπρα». Πώς ήρθε τούμπα και ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να αναζητά τον «νέο Μητσοτάκη» ούτε που το κατάλαβα. Και ούτε που το κατάλαβαν νομίζω.