Χωρίς φλόγα

Είναι η τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή που παρουσιάστηκε πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του ποιητή, και ταυτίζεται με το τέλος του Οιδίποδα. Ο «Οιδίπους επί Κολωνώ» πέρα από το γεγονός ότι αποτελεί την ύστατη πράξη της τραγικής μοίρας τού άλλοτε ισχυρού βασιλιά της Θήβας, είναι και ένας ύμνος στην Αθήνα και τη δημοκρατία της. Μέσα από το πρόσωπο, την παρουσία και τη στάση του Θησέα, αναδεικνύεται το μεγαλείο και η δύναμη της πόλης. Ο Θησέας είναι εκείνος που αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η άφιξη του Οιδίποδα στον αθηναϊκό δήμο του Ιππίου Κολωνού, και να διαλύσει τις αντιδράσεις των πολιτών. Συνοδευόμενος από την Αντιγόνη, τυφλός πλέον και εξόριστος, φτάνει στην Αθήνα για να αναπαυθεί διά παντός, μια που σύμφωνα με τον χρησμό, εκεί θα είναι και η τελευταία του κατοικία. Η άφιξη του Κρέοντα, που προσπαθεί να τον πάρει πίσω στη Θήβα, η ξαφνική έλευση του Πολυνείκη, ο οποίος ζητά τη βοήθειά του, αλλά και της Ισμήνης, δεν αλλάζουν τη ροή των γεγονότων. Ο Θησέας είναι εκείνος που θα τον οδηγήσει στην τελευταία του κατοικία, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της ζωής του Οιδίποδα.

Αυτό το έργο βαθιάς εσωτερικότητας, όπου όλα περιστρέφονται γύρω απ’ το κεντρικό πρόσωπο και η δράση μοιάζει να έχει σταματήσει, ανέλαβε να φέρει στη σκηνή της Επιδαύρου – και σε περιοδεία – ο Γιώργος Σκεύας. Παρά τα βασικά εργαλεία του, τη μετάφραση των Χρύσας Προκοπάκη και Θάνου Τσακνάκη και τον Δημήτρη Καταλειφό στον ρόλο-τίτλο, ο σκηνοθέτης δεν κατάφερε να οργανώσει το υλικό του και να συντονίσει θίασο και συντελεστές, ώστε να υπηρετήσει τον στόχο του. Αδύναμος μπροστά στον συμπυκνωμένο όγκο της συγκεκριμένης τραγωδίας περιορίστηκε σε μια mise en place σκηνοθεσία, όπου τα πρόσωπα υπακούν στο προσωπικό τους στίγμα και όχι σ’ ένα γενικό «πρόσταγμα».

Οι ερμηνείες

Μέσα σε ένα σκηνικό γύμνιας και καταστροφής – αυτός είναι ο κατάφυτος ελαιώνας της Λίλης Πεζανού, το μεγαλείο του άλλοτε ισχυρού βασιλιά έχει δώσει τη θέση του στην απόγνωση του ανδρός. Οι  αδιαμφισβήτητες υποκριτικές ικανότητες του Δημήτρη Καταλειφού ακολούθησαν τη σκηνοθετική γραμμή που δεν του επέτρεψε την εσωτερική αναμέτρηση με την τραγική πορεία και τη μοίρα του ήρωά του. Δόθηκε προτεραιότητα στη διαχείριση της κατάστασης και στην επίλυσή της, στα συναισθήματα και όχι στην κατάβαση στα έγκατα της ψυχής. Στέρεος και συμπαγής ο Θησέας του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη φέρει στη σκηνή με σαφήνεια το στίγμα του ρόλου του, τη δύναμη και την αποφασιστικότητα του ήρωά του. Σταθερή και με τις σκηνικές της αποσκευές πάντα μαζί της, η Αγγελική Παπαθεμελή ενσωματώνει την Αντιγόνη με το όλον της, με τρόπο που εμπεριέχει ακόμα και το μετά της ηρωίδας, στην ομώνυμη σοφόκλεια τραγωδία.

Γύρω τους περιστρέφεται ο υπόλοιπος θίασος, Χρήστος Σαπουντζής-Κρέων, Αλεξάνδρα Αϊδίνη-Ισμήνη, Μάξιμος Μουμούρης-Πολυνείκης και μαζί τους ο Χορός, ένας Χορός νέων ανδρών και όχι γερόντων, που αμφιταλαντεύονται ακολουθώντας τη ροή της παράστασης. Μιας παράστασης που ακούστηκε αλλά δεν κατάφερε να μεταδώσει τη δύναμη και τη φλόγα της.