Η αλαζονεία χειρότερη {LF}από την ήττα

Τι μπορεί να είναι χειρότερο από μία ήττα; Η αλαζονεία. Δυστυχώς όσοι περιβάλλουν τον οργανισμό της ΑΕΚ, δημιουργούν ένα κλίμα υπεραισιοδοξίας για τη ρεβάνς με την Αντβέρπ που δεν συνάδει με το ποδόσφαιρο και τη φιλοσοφία του.

Ναι, η ΑΕΚ έπαιξε καλά στην Αμβέρσα, αλλά ηττήθηκε. Και η μόνη αλήθεια στο ποδόσφαιρο αποτυπώνεται στο σκορ. 1-0. Δεν μετρούν ούτε οι τελικές στην αντίπαλη εστία, ούτε τα ποσοστά κατοχής μπάλας, ούτε η αίσθηση ανωτερότητας που εκπέμπει η ομάδα. Τίποτα. Μόνο τα γκολ. Το είπε και ο Αλμέιδα, αλλά ποιος τον άκουσε.

Επίσης στο ποδόσφαιρο το επιτυχημένο παρελθόν δεν εγγυάται ανάλογο μέλλον. Οσοι πιστεύουν πως η ΑΕΚ μπορεί να πετυχαίνει σε κάθε αγώνα δύο γκολ στις καθυστερήσεις, πλανώνται πλάνην οικτράν.

Μια ακόμα παρεξηγημένη και υπερτιμημένη παράμετρος είναι η έδρα, ο κόσμος. Ακούμε και διαβάζουμε, χρόνια τώρα, πως οι οπαδοί θα σπρώξουν την ομάδα, το καμίνι θα κάψει τους αντιπάλους, και άλλες τέτοιες υπερβολές. Είναι πολλοί που τα πιστεύουν και ξελαρυγγιάζονται στα γήπεδα θεωρώντας πως συμμετέχουν ενεργά στο παιχνίδι και στο τέλος θα καρπωθούν κι αυτοί ένα μικρό μερίδιο της επιτυχίας. Πόσο μωροί; Αν ήταν έτσι, οι ομάδες με τις πιο καυτές έδρες θα ήταν οι καλύτερες του κόσμου. Είναι; Γιατί τότε καταργήθηκε η υπεραξία του εκτός έδρας γκολ στις «καυτές έδρες»;

Θα είναι επίσης λάθος για την ΑΕΚ να επενδύσει στη ρεβάνς στο συναίσθημα και τον θάνατο του Μιχάλη. Οι παίκτες φορτώνονται με τεράστιο ψυχολογικό βάρος γιατί θεωρούν υποχρέωσή τους να αγωνιστούν και για τη μνήμη του άτυχου άνδρα. Το αγωνιστικό κομμάτι, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέεται με το συναισθηματικό.

Το συμπέρασμα από τον αγώνα του Βελγίου είναι πως η ΑΕΚ δεν υπολείπεται αγωνιστικά της αντιπάλου της και οι πιθανότητες πρόκρισης παραμένουν αρκετές. Τίποτα ωστόσο δεν είναι δεδομένο, όσο μάλιστα ο Μουκουντί συνεχίζει να παίρνει την μπουκιά από το στόμα του Αραούχο.