«Οταν “έφυγε” εκείνη, “έφυγα” {LF}κι εγώ»

Ποιος είναι ο απολογισμός μετά τη συμμετοχή στη «Μήδεια» του Κάστορφ;

Ηταν από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω κάνει μέχρι σήμερα στην πορεία μου. Οχι γιατί είναι ένας διεθνής καλλιτέχνης. Δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνη που θεοποιεί οποιονδήποτε ξένο καλλιτέχνη. Ομως όλα όσα είχαμε ακούσει για τον Κάστορφ, στη συνάντησή μας τα επιβεβαίωσε και αυτό ήταν πολύ ωραίο. Ηταν πολύ διαβασμένος. Ηρθε και μας έμαθε πράγματα που εμείς, οι οποίοι είμαστε Ελληνες και θα ‘πρεπε να τα γνωρίζουμε, τα αγνοούσαμε.

Ενα παράδειγμα;

Για τον Εμφύλιο ήταν πάρα πολύ καλά διαβασμένος. Ο Κάστορφ δεν ήρθε να κάνει την τρέλα του. Η συνάντησή μου με τον συγκεκριμένο άνθρωπο μου άλλαξε και τη θεωρία μου για το τι είναι τελικά θέατρο και πώς θέλω να υπάρχω σε αυτό. Είχα το σύνδρομο της καλής μαθήτριας μέχρι τη στιγμή που τον γνώρισα. Διαβάζουμε, μελετάμε τον ρόλο, κάτι που βεβαίως το επιζητά από τους ηθοποιούς, όμως πρωτίστως θέλει το «εδώ και τώρα».

Δηλαδή;

Να αφήνουμε κάποια πράγματα να μας εκπλήσσουν όταν βρισκόμαστε πάνω στη σκηνή. Θυμάμαι, μου είπε «δεν με ενδιαφέρει πως θα είναι ο τονισμός σου, εκείνο που θέλω είναι να έχεις την αλήθεια πάνω όταν παίζεις και να είσαι 100% παρούσα». Από την άλλη δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού δημιουργούσε τεράστια αβεβαιότητα πάνω στη σκηνή. Δεν ένιωθες καμία στιγμή σίγουρος. Αυτό με ελευθέρωσε και θα προσπαθήσω αυτή την ελευθερία που με δίδαξε να την κάνω πράξη και σε ό,τι έρθει από ‘δώ και στο εξής.

Μου είπατε ότι δημιουργούσε συνθήκη της αβεβαιότητας. Με ποιον τρόπο;

Δεν γνωρίζαμε το τελικό κείμενο, αφού την Πέμπτη έκοψε τα τελευταία 50 λεπτά της παράστασης. Την Παρασκευή είχαμε πρεμιέρα. Ηταν βάρβαρο και αγχωτικό, αλλά έτσι δημιουργείται η συνθήκη που ήθελε: να είμαστε παρόντες στη σκηνή. Επιβάλλεται να έχεις απόλυτη εγρήγορση για να αντιμετωπίσεις τη συνθήκη. Επίσης δεν κάναμε γενική δοκιμή. Το βέβαιο είναι ότι έφτιαξε μία παράσταση αληθινή 100%. Ηταν μια πάρα πολύ δύσκολη πίστα και ομολογώ ότι υπήρξαν στιγμές που απελπίστηκα. Ενιωθα ότι δεν μπορώ να ανταποκριθώ, να τα καταφέρω.

Ηταν και η πρώτη σας φορά στην Επίδαυρο.

Κάτι που επιβάρυνε την κατάσταση. Αν κάναμε αυτή τη συνέντευξη δύο μέρες μετά την παράσταση, θα έλεγα πράγματα που τελικά σήμερα δεν τα πιστεύω. Θα ήμουν αρνητική. Οσο όμως περνάει ο καιρός και βλέπω πιο καθαρά ό,τι έζησα, αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη που βρέθηκα δίπλα σ’ αυτόν τον σκηνοθέτη. Ελεγα προχθές στον άντρα μου – ο οποίος είχε υποστεί την ψυχολογική κατάσταση που σου περιέγραψα όσο διαρκούσε η προετοιμασία της παράστασης – «εγώ τώρα με ποιον θα δουλέψω;».

Θεωρείτε ότι η τηλεοπτική σας διαδρομή ενδεχομένως δρομολόγησε την εξέλιξη της πορείας σας κατά κάποιο τρόπο;

Αυτό έχει πλάκα γιατί βλέπω ότι όσοι μας σνόμπαραν επειδή κάνουμε τηλεόραση έχουν δώσει στο μέσο. Και καλά έκαναν. Η τηλεόραση μου έδωσε τη δυνατότητα να κάνω αυτό που αγαπάω πάρα πολύ, το θέατρο δηλαδή. Αν την τηλεόραση την κάνεις με σεβασμό, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Ζούμε στην Ελλάδα και είναι γνωστό ότι μπαίνουν εύκολα ταμπέλες. Υπήρχε προκατάληψη από κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, σαφώς.

Αισθανθήκατε ότι με το να σας επιλέξει ο Κάστορφ δικαιωθήκατε;

Ναι, βέβαια, θα μπορούσα να το πω. Εκείνος ξεκίνησε από το μηδέν, δεν τον ενδιέφερε καθόλου τι είχε κάνει ο καθένας. Περάσαμε όλοι οντισιόν.

Αλήθεια, τι σας ρώτησε;

Διήρκεσε μία ώρα και ρωτούσε πολλά πράγματα: αν παίρνω ναρκωτικά και όταν του απάντησα ότι δεν καπνίζω καν, μου λέει «αποκλείεται, παίρνεις πολλά ναρκωτικά». Πέρασε πολύς καιρός για να τον πείσω ότι δεν κάνω χρήση. Σχεδόν στεναχωρήθηκε που ανακάλυψε ότι δεν παίρνω ναρκωτικά.

Οταν τελείωσε η παράσταση, τι σας είπε;

Τίποτα απολύτως, δεν μας χαιρέτησε καν. Το Σάββατο δεν ήρθε στο θέατρο. Δεν τον ξαναείδαμε από την Παρασκευή που έγινε η πρεμιέρα. Βέβαια, ούτε την Παρασκευή την είδε, ήρθε απλώς στο τέλος για να χαιρετήσει. Θυμάμαι ότι πριν από την πρεμιέρα τού είπα ότι με δυσκολεύουν κάποια πράγματα και μου απάντησε «εγώ δεν θα τη δω, οπότε μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Αν θες, μην κάνεις ούτε αυτά που σου είπα. Δεν θα υπάρχει κανείς να σε σταματήσει».

Σας έφερε αντιμέτωπους με την ευθύνη της τέχνης σας.

Ακριβώς έτσι όπως το λες. Διαπίστωσα όμως για μία ακόμη φορά ότι απ’ όλα τα δύσκολα δημιουργείται κάτι μαγικό στο τέλος. Και εγώ στη ζωή μου μέσα από πολλές δυσκολίες έχω ανθήσει, οπότε καλωσόρισα και αυτή.

Πριν μου πείτε τη μεγάλη δυσκολία με την οποία ήρθατε αντιμέτωπη, θα ήθελα να σας ρωτήσω γιατί γίνατε ηθοποιός.

Ημουν ένας άνθρωπος τρομερά καταπιεσμένος, εγκλωβισμένος από παιδί μέσα στα «πρέπει». Η τέχνη του ηθοποιού μού δίνει την ελευθερία να ζω διαφορετικά και να είμαι ελεύθερη πάνω στη σκηνή.

Τι σας καταπίεζε; Ποιος επέβαλλε τα «πρέπει»;

Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν πάρα πολύ μικρή και με μεγάλωσε ο πατριός μου. Ημουν πάρα πολύ τυχερή. Σημασία άλλωστε έχει ποιος σε μεγαλώνει, όχι ποιος σε γεννάει. Εγώ πήρα πάρα πολλή αγάπη από αυτόν. Στην πορεία άρχισα να έχω και επαφές με τον βιολογικό μου πατέρα, αλλά προϋπήρξε μία απόσταση. Ο αδερφός μου ήταν τρομερά ατίθασος και φοβόμουν ότι αν είχα την ίδια συμπεριφορά, θα έχανα τους γονείς μου. Σκεφτόμουν πως πρέπει να είμαι το καλό παιδί που δεν θα τους συγχύζει, δεν θα τους δημιουργεί θέματα. Τότε ένιωθα ότι δεν καταπιεζόμουν. Αργότερα όμως μέσα από την ψυχοθεραπεία συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν δύο Ευδοκίες: η μία είναι των «πρέπει» και η άλλη, αυτή που δεν της αρέσουν καθόλου τα «πρέπει». Αν όμως έχεις μεγαλώσει έτσι, σε ακολουθεί και είναι πάρα πολύ δύσκολο να το βγάλεις από πάνω σου και να γίνεις ο άνθρωπος των «θέλω» και όχι των «πρέπει». Εγώ έχω μάθει τα «θέλω» μου να τα αφήνω στην άκρη. Το θέατρο μου δίνει αυτήν την τεράστια ελευθερία τού να ζω σε μια άλλη διάσταση κι άλλη πραγματικότητα όπου μπορώ να είμαι απόλυτα ελεύθερη.

Στην ψυχοθεραπεία πώς οδηγηθήκατε;

Μετά την απώλεια της μητέρας μου, με την οποία ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Την έχασα ξαφνικά. Ηταν το πιο δύσκολο, το πιο οδυνηρό πράγμα που έχω αντιμετωπίσει στη ζωή μου. Ενα βράδυ, στο σπίτι του αδερφού μου, σκόνταψε σε ένα πεζούλι, έπεσε και χτύπησε στο στέλεχος του κεφαλιού. Πέθανε ακαριαία. Ηταν μόλις 59 ετών. Εφυγε από τη ζωή έναν μήνα μετά τον γάμο μου. Ηταν απίστευτα ζωντανός και δραστήριος άνθρωπος. Οταν «έφυγε», «έφυγα» και εγώ μαζί της. Για τρία χρόνια ήμουν απούσα. Και με τη μητέρα μου βεβαίως είχα δύσκολη σχέση γιατί όταν είσαι τόσο δεμένος οι ρόλοι μπερδεύονται. Τώρα που έχω γίνει κι εγώ μητέρα συνειδητοποιώ ότι δεν θέλω να είμαι η φίλη του γιου μου. Θέλω να είμαι το στήριγμά του και αναγνωρίζει ότι θα είμαι πάντα εκεί για αυτόν. Δεν επιθυμώ να γίνω τροχοπέδη στη ζωή του. Η μητέρα μου έγινε τροχοπέδη στη δική μου ζωή, όχι επειδή το ήθελε, αλλά από την υπερβολική προστασία και την αγάπη της. Ηταν το σημείο αναφοράς της ζωής μου σε όλα. Από τη μία είναι πολύ όμορφο, από την άλλη είναι πολύ δύσκολο. Σήμερα ευγνωμονώ το Σύμπαν που είχα αυτή τη μαμά, αυτόν τον πατριό, αυτόν τον μπαμπά. Ολα όσα έζησα με έκαναν την Ευδοκία που είμαι: με τη συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, τις ευαισθησίες, να προσελκύω τους συγκεκριμένους φίλους.

Ποιος σας βοήθησε σε αυτή την τόσο οδυνηρή στιγμή;

Ο Νικηφόρος, ο άντρας μου. Η αγάπη του ήταν τεράστια. Είμαι πάρα πολύ τυχερή. Του οφείλω τη ζωή μου. Αν δεν τον είχα συναντήσει, δεν θα τα κατάφερνα, νομίζω. Σεβάστηκε απόλυτα το πένθος μου, την απώλειά μου, τον χρόνο που ήθελα. Εμεινε δίπλα μου με τον πιο τρυφερό και διακριτικό τρόπο. Μου έδειξε ν’ αγαπάω ξανά τη ζωή. Δεν ήξερα να ζω χωρίς τη μητέρα μου.

Αντιμετωπίσατε και άλλη μία δυσκολία που σχετίζεται και με το θέμα της αναδοχής.

Βίωσα άλλη μία απώλεια όταν μας πήραν τον Μάριο, μας στοίχισε πολύ. Ζούμε σε αυτή τη χώρα όπου όλα είναι δύσκολα. Δικαιολογήθηκαν πως επειδή ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και παθολογικά προβλήματα θα ήταν εκτεθειμένο σε ασθένειες που ενδεχομένως να κολλούσε ο Δημήτρης, ο γιος μας, που τότε πήγαινε στα προνήπια. Μπούρδες! Τίποτα από αυτά δεν ήταν. Απλώς αποφάσισαν να τον δώσουν σε άλλον άνθρωπο. Εμαθα και ποιος είναι. Ολα αυτά έχουν περάσει. Δεν έχω μετανιώσει όμως. Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα έκανα αν γνώριζα το τέλος της ιστορίας με τον Μάριο, θα απαντούσα πως θ’ ακολουθούσα την ίδια διαδρομή. Δεν θα την άλλαζα.