Ευφρόσυνο σκηνικό σύμπαν

Από τις ελάχιστα παιζόμενες τραγωδίες του Ευριπίδη, ο «Ιων», στον οποίο ο χαρακτηρισμός ειρωνικό δράμα ταιριάζει περισσότερο, διαθέτει μια σειρά από ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Ξεκινώντας από την πλοκή του και μέσα από μια σειρά συναισθηματικών μεταστροφών και μεταλλαγών, οι ήρωες διασχίζουν αντικρουόμενα γεγονότα και καταστάσεις μέχρι να φτάσουν στη λύση της ιστορίας τους.

Ενα έκθετο παιδί στο μαντείο των Δελφών αναρωτιέται για τις ρίζες και την οικογένειά του. Ενα άτεκνο βασιλικό ζεύγος αναζητά διακαώς ένα παιδί, έναν διάδοχο. Και κάπου ανάμεσά τους τα παιχνίδια των θεών και της Πυθίας, τα παιχνίδια της τύχης, των συμπτώσεων και των παρεξηγήσεων.

Με αυτό το υλικό στην αφετηρία ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, αποδεχόμενος την πρόταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου και του Φεστιβάλ, έγραψε τη δική του εκδοχή στον ευριπίδειο μύθο. Διατηρώντας τα βασικά στοιχεία του πρωτότυπου και τον κεντρικό πυρήνα των ηρώων, πότισε αυτό το αμφιλεγόμενο – ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, έργο με σύγχρονους προβληματισμούς και αναφορές. Ο δικός του Ιων, φυσικά και ψάχνει να βρει από πού κρατάει η σκούφια του, αλλά καταλήγει να επιλέξει τη ζωή στο Μαντείο των Δελφών και όχι στην πόλη. Αρνούμενος την εξουσία, τα πλούτη και την καλοπέραση, αρνείται μαζί και τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη φαυλότητα της πολιτικής. Τον κερδίζουν η αλήθεια, ο έρωτας, η φύση, η ίδια η ζωή. Τον κερδίζει η χαρά. Στην παράστασή του στη Μικρή Επίδαυρο ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς «εκμεταλλεύτηκε» όχι μόνον αυτή τη χαρά αλλά και το χιούμορ, την κωμική και κυρίως την ειρωνική διάθεση του κειμένου, για να στήσει μια πολύχρωμη, πολύβουη και γεμάτη μουσικές παράσταση, σαν γιορτή – σαν τη γιορτή της ζωής. Ασπάστηκε το ευφρόσυνο του συγγραφέα και το αποτύπωσε σκηνικά, μέσα από τους δύο κόσμους στους οποίους αναφέρεται το ίδιο το έργο: τους Δελφούς, εκεί όπου πραγματοποιείται η τυχαία συνάντηση του Ιωνα με την πραγματική του μητέρα, την Κρέουσα, και την (κοντινή) Αράχοβα, ως συμβολικό τόπο της σύγχρονης εποχής και της κοινωνίας μας, με σήμα κατατεθέν τον νεοπλουτισμό και την επίδειξη.

Οι ερμηνείες

Ο Ξούθος του Γεράσιμου Γεννατά ακολουθεί την πορεία του ήρωά του με μια δόση ερμηνευτικής υπερβολής αλλά και την άνεση του ηθοποιού στην επικοινωνία του με το κοινό, όπου το απαιτεί η παράσταση. Η Γωγώ Μπρέμπου ερμηνεύει την Κρέουσα και καταθέτει το διπλό πρόσωπο της βασίλισσας – σκληρή, συναισθηματική, αληθινή, εμπλουτισμένη με τις απαραίτητες κωμικές νύξεις. Τις δύο ακολούθους της βασίλισσας, την Ηβη και τη Ζωή, παίζουν η Ευγενία Δημητροπούλου και η Λένα Δροσάκη, αντιστοίχως. Η πρώτη, μέσα από μια επιτηδευμένη αυστηρότητα, καταθέτει επιτυχώς τη δολοπλόκα εκδοχή της περσόνας της, ενώ η δεύτερη υπερβάλλει στον ρόλο της χαριεντιζόμενης νεαράς που αγαπά τη ζωή και τον έρωτα. Ο Στέλιος Ιακωβίδης ως Πυθία ξεδιπλώνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του στη σκηνική μεταμόρφωση. Τέλος, ο Ιων του Δημήτρη Φουρλή αποτελεί μια ενδιαφέρουσα επιλογή, συνδυάζοντας το ευφρόσυνο αλλά και το βαθύτερο του νεαρού ήρωα.

Χρώματα, μουσικές και μια παιγνιώδης διάθεση χαρακτηρίζουν την παράσταση που κλείνει με τη «Μυρτιά» του Μίκη Θεοδωράκη, προσθέτοντας στο ευδιάθετο θεατρικό σύμπαν της μια νότα συγκίνησης.

Ενταγμένο στον Κύκλο Contemporary Ancients του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου – μια πρωτοβουλία της Κατερίνας Ευαγγελάτου για το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου – το έργο του Χωμενίδη εισάγει (επισήμως;) τον συγγραφέα στο θεατρικό παιχνίδι.