Γίνεται και «εκ Νότου» {LF}ο «κίνδυνος εξ Ανατολών»;

Παρά το γεγονός ότι το τερατώδες λεγόμενο «Τουρκολιβυκό σύμφωνο» για την ΑΟΖ απέτυχε παταγωδώς να γίνει αποδεκτό όπως θα ήλπιζαν οι εμπνευστές του, η σχέση της Αγκυρας με την κυβέρνηση στην Τρίπολη δεν σταματά να παράγει επιθετικά αποτελέσματα εις βάρος της περιφερειακής σταθερότητας και ιδίως εις βάρος της ασφάλειας των ελληνικών συνόρων. Το πιο πρόσφατο νέο προς αυτή την κατεύθυνση έγινε γνωστό μόλις την Τετάρτη από το τουρκικό υπουργείο Αμυνας, το οποίο ανακοίνωσε τη διμερή συμφωνία ναύλωσης του λιμανιού Al Khoms ανατολικά της Τρίπολης για 99 χρόνια από την Τουρκία με σκοπό, όπως όλα δείχνουν, τη δημιουργία μιας mega βάσης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη Λιβύη που όχι μόνον θα περιλάβει σημαντικό μέρος άλλων που ήδη υπάρχουν σε άλλα σημεία της χώρας, αλλά και θα είναι σε θέση να υποδεχθεί ως μόνιμος χώρος σημαντικά αυξημένο αριθμό μονάδων του τουρκικού στόλου και όχι μόνον. Αυτό, σε συνδυασμό με τις δύο αεροπορικές βάσεις που ήδη χρησιμοποιεί η Τουρκία στη χώρα, συνθέτουν πλέον ένα νέο τοπίο, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου, όσον αφορά την Ελλάδα, είναι ότι στο εξής θα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι ο παλαιόθεν «κίνδυνος εξ Ανατολών», γίνεται τώρα και «κίνδυνος εκ Νότου».

Το ίδιο βράδυ η είδηση διαψεύστηκε από την κυβέρνηση της Λιβύης. Ομως η διάψευση δεν ήταν επαρκώς πειστική, καθώς δεν ήρθε σε απάντηση της τουρκικής ανακοίνωσης, αλλά, πολύ αργότερα, έπειτα από βίαιες διαμαρτυρίες κατοίκων της περιοχής με τοπικό, κοινωνικό και γενικώς «αντιπολεμικό» χαρακτήρα. Οπως και να ‘χει, πάντως, ασφαλώς, όλα αυτά, έχουν δρόμο μπροστά τους μέχρι να γίνουν (και αν τελικά γίνουν) πραγματικότητα, στον βαθμό τουλάχιστον που όντως να καταστούν σοβαρή απειλή για την Ελλάδα. Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά λ.χ. την εσωτερική κατάσταση στην ίδια τη Λιβύη και το ενδεχόμενο όλες αυτές οι συμφωνίες να ανατραπούν σε δεδομένη στιγμή. Οπως επίσης και το ενδεχόμενο να προσκρούσουν, ανοιχτά ή μη, διπλωματικά ή και στρατιωτικά, στον διεθνή παράγοντα, ή σε κάποια από τις χώρες – κλειδιά που έχουν έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή. Είναι γνωστό άλλωστε το εξευτελιστικό για την Τουρκία περιστατικό του 2020 όταν γαλλικά Ραφάλ  βομβάρδισαν τη μία από τις βάσεις για τις οποίες είναι τόσο υπερήφανη, την Al Watiya, και την έκαναν σκόνη και θρύψαλα χωρίς καν οι Τούρκοι να μπορέσουν να δουν από πού… τους ήρθε. Βεβαίως, ότι ήταν Γάλλοι παραμένει… «φήμη»: αφού δεν τους είδε κανείς με τέτοια όπλα που διαθέτουν…

Η άνθηση πάντως της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας και τα συμβόλαια που το τελευταίο διάστημα έχουν πέσει βροχή μετά την εκτεταμένη χρήση των τουρκικών drones στην Ουκρανία (αν και σε σημαντικό βαθμό και για πολιτικούς λόγους, για στήριξη στον Ερντογάν από χώρες του Κόλπου) υποδηλώνουν ότι η νέα βάση πιθανότατα εκτός από κύριες μονάδες του ναυτικού θα αφορά ίσως ακόμα περισσότερο και αυτού του είδους τα όπλα, στα οποία η Αγκυρα αισθάνεται ότι διαθέτει ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα εις βάρος της Ελλάδας. Κάτι που πράγματι, αυτή τη στιγμή, εξακολουθεί να συμβαίνει, ενώ ο διεθνής Τύπος παρακολουθεί με αυξημένο ενδιαφέρον την παραγωγή τους. Αλλωστε, υπάρχει και αυτό το παράξενο υποτιθέμενο «αεροπλανοφόρο» του Ερντογάν, που φυσικά είναι ακατάλληλο για αεροσκάφη, μάλλον και για ελικόπτερα, οπότε φαίνεται ότι εξελίσσεται σε πλατφόρμα για drones. Κάτι άξιο να προσεχθεί, αν υποτεθεί ότι διαθέτει τα ίδια συστήματα ασφαλείας που του επιτρέπουν να επιβιώσει στις ανοικτές θάλασσες.

Η ουσία είναι ότι η Τουρκία κάθε άλλο παρά έχει εγκαταλείψει τους σχεδιασμούς της. Ότι κι αν θέλει να πιστεύει ο οποιοσδήποτε περί «νέου» Ερντογάν, που «έχει δει το φως το αληθινό», αυτά, είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Το όραμά του για μία νέα οθωμανική αυτοκρατορία δεν έχει υποχωρήσει στο ελάχιστο και κάθε τι που μοιάζει «αντίθετο» προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι τίποτε άλλο παρά τακτικισμός. Ας μην είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να φαντάζεται τίποτε διαφορετικό, ιδίως δε όταν πρόκειται να συνδιαλλαγεί μαζί του και, όπως φαίνεται, σύντομα.