Συμβαίνουν αυτά

To χειρότερο με τον συναγερμό δεν είναι το διάστημα που ακούγεται. Eίναι το διάλειμμα που κάνει προτού ακουστεί ξανά. Στην αρχή ελπίζεις ότι ο κάτοχός του το άκουσε και το σταμάτησε. Υστερα από μερικές επαναλήψεις καταλαβαίνεις ότι ήσουν υπερβολικά αισιόδοξος και σε κάθε διάλειμμα περιμένεις πια με αγωνία πότε ο γοητευτικός αυτός ήχος θα φτάσει και πάλι στ’ αφτιά σου. Είναι σαν το ανέκδοτο με τον τύπο στον πάνω όροφο και το παπούτσι, αλλά με μια ποσότητα παπουτσιών πολλαπλάσια κι από τη συλλογή της Ιμέλντα Μάρκος.

Οπως ίσως καταλάβατε, σέβομαι το γεγονός ότι είναι παραμονή Δεκαπενταύγουστου και ότι το τελευταίο που έχετε ανάγκη στην παραλία είναι μια βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση. Είπα λοιπόν να σας διηγηθώ πώς πέρασα το χθεσινό μου πρωινό. Την προηγούμενη νύχτα κοιμήθηκα λίγο και δύσκολα, καθώς χτυπούσε συνεχώς ο συναγερμός του διπλανού σπιτιού. Το πρωί πήγα να δω τι γίνεται. Είδα τον αριθμό της εταιρείας, την κάλεσα, δεν απάντησε κανείς. Μα τι σόι εταιρεία συναγερμών είναι αυτή που δεν απαντά όταν χτυπάει ο συναγερμός;

Κάθε τόσο περνούσαν κι όσοι έχουν ξεμείνει στη γειτονιά. Αλλος κουνούσε το κεφάλι του, άλλος έλεγε ότι έχει πάρει το 100 κι άλλος σχολίαζε ότι ο λυτρωμός θα έρθει όταν τελειώσει η μπαταρία. Αϋπνοι όλοι. Αρχισα να χτυπάω με μανία τα κουδούνια. Τίποτα. Κι όμως ένα παντζούρι ήταν ανοιχτό. Ξαναχτύπησα. Βγήκε τότε από την εξώπορτα μια κοπέλα. Αγουροξυπνημένη. «Τι συμβαίνει;» «Ο συναγερμός». «Α, κάτι άκουσα, αλλά νόμιζα πως είναι απ’ αλλού». «Και δεν σκεφτήκατε να ρίξετε μια ματιά». «Λείπει ο ιδιοκτήτης, θα του τηλεφωνήσω». Περνάει η ώρα, τίποτα, μάλλον εκεί όπου βρίσκεται ο ιδιοκτήτης δεν θα χτυπάει συναγερμός. Ερχονται δύο μηχανές της ΕΛ.ΑΣ. Ευγενέστατα παιδιά. Παίρνουν τηλέφωνο την εταιρεία, δεν απαντά. «Ξέρετε αν μένει κανείς εδώ;» «Ναι, μια κοπέλα, νόμιζε ότι ο συναγερμός είναι απ’ αλλού». «Μα είναι εκκωφαντικό. Την είδατε να έχει σώας τα φρένας;» «Τι να σας πω». «Λυπούμαστε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

Συνέχισα να τηλεφωνώ στην εταιρεία. Κατά τις 11 το πρωί, το θαύμα. «Παρακαλώ;» «Είστε η εταιρεία τάδε;» «Οχι». «Αλλά;» «Είμαι ο ιδιοκτήτης του συναγερμού». «Ξέρετε, χτυπάει από τα ξημερώματα». «Θα κόλλησε». «Θα κάνετε κάτι, λέτε;» «Είμαι στο νησί». «Αρα;» «Είστε γείτονας;» «Ναι». «Μπορείτε να ανεβείτε σε μια σκάλα, να μπείτε στο μπαλκόνι μου, να ανοίξετε το κουτί και να κόψετε το καλώδιο». «Μένετε σε όροφο;» «Οχι μωρέ, στο ισόγειο». «Να λέγαμε στην κοπέλα;» «Καλή ιδέα, θα της πω. Πάντως συμβαίνουν αυτά». «Αναμφίβολα. Αν χρειαστεί βοήθεια, μου λέτε».

Υστερα από κανένα μισάωρο λυτρωθήκαμε. Είχα τύψεις που ενόχλησα τον άνθρωπο, προφανώς θα έχει φτιάξει μια εταιρεία και θα έκανε μια αποτυχημένη δοκιμή του μοναδικού προϊόντος της στον εαυτό του. Πάντως βοήθησε. Μπορούσε να μου πει να περιμένουμε να τελειώσει η μπαταρία.