Αμφιβολίες {CR}τον βασανίζουνε πολλές…
Ηρθε η ώρα του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ. Η Σίτι έρχεται χορτάτη, έχοντας πετύχει το τρεμπλ, αλλά ο καταλανός τεχνικός των Πολιτών ξέρει ότι έχει μπροστά του {CR}μια αντίπαλο που πάντα είναι «πεινασμένη» {CR}– τη Σεβίλλη των επτά Europa League – και θέλει το ίδιο {CR}και από τους δικούς του παίκτες
Ο Πεπ Γκουαρντιόλα είναι του δόγματος «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Το έχει δείξει επανειλημμένα. Το ζήτημα όμως στον τελικό του Σούπερ Καπ απέναντι στη Σεβίλλη είναι να κρατήσει τους παίκτες του πεινασμένους, με κίνητρο, όπως ακριβώς είναι διαρκώς η Σεβίλλη. Βέβαια, έχοντας φρέσκο το τρεμπλ, ίσως αποδειχθεί δύσκολο
Ο καλύτερος στο κέντρο του κόσμου. Πειραιάς. Ολος ο πλανήτης θα βλέπει το Γεώργιος Καραϊσκάκης. Στις 16 Αυγούστου η Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα θα δώσει παράσταση. Είναι ο τελικός του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ. Ο κορυφαίος προπονητής θέλει να οδηγήσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης σε έναν ακόμη τίτλο. Η Σεβίλλη δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος και ο Καταλανός το ξέρει καλά αυτό. Ποιος έχει αμφιβολίες ότι στις δέκα το βράδυ την ερχόμενη Τετάρτη απευθείας από το MEGA θα δούμε κάτι παραπάνω από έναν τελικό;
Ο τεχνικός της αγγλικής ομάδας τα θέλει όλα. Δεν σταματά ποτέ. Για αυτό είναι ξεχωριστός. Κατά μία ρήση του Τσαρλς Μπουκόβσκι «το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση».
Ο Πεπ δεν ησυχάζει. Αμφιβολίες τον βασανίζουνε πολλές. Ο τελικός στο σπίτι του Ολυμπιακού είναι επίσης μια υπενθύμιση ότι ο Γκουαρντιόλα μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιες από τις δικές του προκλήσεις όταν πρόκειται για τους παίκτες που κατάφεραν το τρεμπλ της Σίτι την περασμένη σεζόν.
Είναι οι ίδιοι που έχουν αλλάξει το τοπίο του αγγλικού ποδοσφαίρου τις τελευταίες σεζόν. Εσχάτως και στην Ευρώπη.
Και τώρα τι; Κανείς, δεν θα ζητήσει από τον Γκουαρντιόλα… 12μηνη άδεια με… πλήρεις αποδοχές τις επόμενες εβδομάδες. Αλλά υπάρχει το θέμα του πώς να διατηρήσει το κίνητρο στους παίκτες του όταν πέρυσι έχουν πετύχει κάτι τόσο ιδιαίτερο. Μήπως βαρέθηκαν; Από φιλοδοξίες… μηδέν;
Η… πείνα
Ποιοι όμως είναι οι κίνδυνοι;
Οταν ο Πεπ ρωτήθηκε εάν, ψυχολογικά, η κατάκτηση του τρεμπλ μπορεί να αλλάξει κάτι, απάντησε ότι ήταν πολύ νωρίς για να το γνωρίζουμε. Υπήρχε μία παραδοχή, ωστόσο, που λέει πολλά για τη δική του σχέση με τον πρωταθλητισμό και για το πώς ακόμη και οι σπουδαιότεροι προπονητές μπορούν να έχουν κρίσεις ανασφάλειας.
«Ζω με απίστευτες αμφιβολίες στο κεφάλι μου» παραδέχθηκε σε μια στιγμή αδυναμίας για έναν τόσο μεγάλο κόουτς.
Το μάθημα της ιστορίας είναι ότι ο Γκουαρντιόλα, όπως όλοι οι σπουδαίοι του επαγγέλματός του, γνωρίζει πολύ καλά ότι ο εφησυχασμός είναι το διαβρωτικό υποπροϊόν της επαναλαμβανόμενης επιτυχίας. Το ξέρει επειδή, ως παίκτης της Μπαρτσελόνα, βρέθηκε και ο ίδιος σε αυτή τη θέση.
«Κέρδισα τέσσερις τίτλους στη σειρά ως παίκτης από το 1991 ως το ’94. Την επόμενη χρονιά δεν ήμουν ο ίδιος. Δεν… πεινούσα αρκετά. Οπότε τους καταλαβαίνω τους παίκτες μου, αλλά είμαι εδώ για να τους κάνω να επαναλάβουν το τρεμπλ».
Ο Πεπ είπε κάποτε ότι αυτό που τον απασχολούσε περισσότερο ήταν να βλέπει τον ενθουσιασμό να μη χάνεται από τα μάτια των παικτών του.
Γι’ αυτό, ύστερα από έναν μεγάλο θρίαμβο, το τρεμπλ για παράδειγμα, θεωρεί απαραίτητο να κάνει δύο, τρεις, τέσσερις αλλαγές στην ομάδα. Χρειάζονται παίκτες που έχουν να κίνητρο για τη νίκη. Είναι σαν να γεμίζεις ξανά το αυτοκίνητο με βενζίνη για να μπορείς να συνεχίσεις να οδηγείς γρήγορα.
Φερναντίνιο, Ζιντσένκο, Γκουντογκάν, Μαχρέζ, Στέρλινγκ και Ζεσούς ήταν βασικοί στον τίτλο του 2022. Κούνησαν ήδη μαντίλι. Ο έβδομος, ο Κανσέλο, περιμένει μεταγραφή.
Κάθε χρόνο φεύγει ένας σημαντικός παίκτης. Ο Πάμπλο Ζαμπαλέτα, ο Γιάγια Τουρέ, ο Βενσάν Κομπανί, ο Νταβίντ Σίλβα, ο Σέρχιο Αγουέρο, ο Φερναντίνιο. Εγραψαν Ιστορία, αλλά ο Πεπ δεν τους κράτησε για τα… ένσημα. Η Ιστορία δεν παίζει μπάλα.
Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε
Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Με αυτόν τον τρόπο, ο Πεπ ταρακουνούσε τα αποδυτήρια κάθε χρόνο και αυτό έφερνε φρεσκάδα και νέα ενέργεια. Οχι απαραίτητα οι καλύτεροι παίκτες, αλλά διαφορετικοί.
Το καλοκαίρι του 2009, η Μπαρτσελόνα είχε μόλις κερδίσει το δικό της τρεμπλ της: La Liga, το Κύπελλο Ισπανίας και το Champions League όλα με τον Καταλανό στον πάγκο. Τότε, όπως και τώρα στη Σίτι, είχε ζητήσει αλλαγές για την επόμενη σεζόν προτού φύγει για διακοπές.
Τότε είχε διώξε τον Ετό, έναν από τους ήρωες του τρεμπλ λίγες εβδομάδες νωρίτερα.
«Η μύτη μου μού είπε ότι η ομάδα χρειαζόταν μια αλλαγή» εξήγησε τότε ο Γκουαρντιόλα.
Δεν είναι το παιδί με τη μεγάλη μύτη, αλλά «μετά τη νίκη, πρέπει να αλλάξεις, το ξέρω από την εμπειρία μου ως παίκτης. Το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να μην αγγίξεις τίποτα».
Ηταν η λιγότερο αμφιλεγόμενη άποψή του.
Ο Ιμπραΐμοβιτς, ο Γιάγια Τουρέ, ο Τιερί Ανρί και ο Ράφα Μάρκες πλήρωσαν την τακτική του.
Ενα βήμα μπροστά
Το μυστικό του Γκουαρντιόλα, όπως φαίνεται, είναι να μένει ένα βήμα μπροστά. Του αρέσει επίσης να κρατά τους πάντες σε εγρήγορση. Είναι μέρος αυτού που τον κάνει τόσο σπουδαίο, αλλάζει και εξελίσσει μια ελίτ ομάδα χωρίς εμφανή φθορά.
Ο Γκουαρντιόλα δεν ανησυχεί ποτέ πολύ από την προοπτική να ανανεώσει μια νικήτρια ομάδα.
H απώλεια του Μαχρέζ και του Γκουντογκάν δεν τον ενόχλησε. Ισα ίσα που χάρηκε. Πήρε Κόβατσιτς και Γκβάρντιολ και συνεχίζει.
Εχασε το αγγλικό Σούπερ Καπ στα πέναλτι από την Αρσεναλ και τρελάθηκε. Είδε τους παίκτες να έχουν φιλοδοξίες, αλλά να μην τελειώνουν το ματς. Το έχασαν στην τελευταία φάση και μετά στα πέναλτι.
Ηταν έτοιμος να σκάσει, αλλά άμεσα ηρέμησε. Ξέρει καλά ότι το ξεκίνημα θα είναι περίεργο. Τώρα παίζει έναν ακόμη τίτλο. Τα τρόπαια μένουν. Αυτά μετράνε. Η ομάδα του ξέρει να παίζει και να νικά.
Δεν έχει την πίεση μιας Γιουνάιτεντ ή μιας Λίβερπουλ, αλλά ο κόσμος της και η διοίκηση έχει καλομάθει.
Δεν θα δείξει ποτέ τις αδυναμίες του. Είναι σκληρός. Ζητά πάντα το μάξιμουμ.
Το έχει πει. «Οι παίκτες δεν είναι χαζοί: αν σε δουν να διστάζεις, το καταλαβαίνουν αμέσως. Κι αν κάποιες φορές δεν είσαι ξεκάθαρος, μην τους μιλήσεις, πήγαινε σπίτι και την επόμενη μέρα, όταν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου και για όσα θες να πεις, μίλα τους. Οι ποδοσφαιριστές έχουν διαίσθηση, μυρίζουν αίμα, όταν σε βλέπουν αδύναμο σε τελειώνουν στη στιγμή».
Ξέρει ποιος είναι, τι είναι και πώς είναι. Δεν χαρίζει τίποτα. Δεν αντέχει την ήττα. Θα τη δικαιολογήσει, αλλά όταν χάνει, πραγματικά υποφέρει.
Ο ίδιος δεν χάνει την πίστη και την αυτοπεποίθησή του. «Οταν δεν μπορείς πλέον να δώσεις κίνητρο στους παίκτες σου ως προπονητής είναι όταν ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να φύγεις».
Επιμένει σε αυτό. Προς το παρόν δεν έχει έρθει η ώρα της μεγάλης φυγής. Πιστεύει σε αυτή τη Σίτι.
Τα σάρωσε όλα. Γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι τώρα είναι η πιο δύσκολη χρονιά. Πώς θα την κρατήσει πρώτη; Καλά είναι τα λεφτά, αλλά όταν κάποιος παίζει μόνο για αυτά, στο τέλος κάτι θα στραβώσει.














